Nou gisteren de 1e chemo gehad van de nieuwe kuur. Toch wel lichtelijk zenuwachtig vantevoren vanwegen een aantal dingen. Ten eerste was t de 1e keer dat ik zonder haren (met een doekje) onder de mensen zou komen, dat is me gelukkig erg meegevallen. Daarnaast de Mabthera(Rituximab)waarvan ik een allergische reactie zou kunnen krijgen. Ook dat viel uiteindelijk erg mee. Wel even een raar gevoel in mijn keel gehad alsof het aan het opzwellen was, maar nadat ze de toediening hebben stopgezet en even wachtten was dat al snel weer weg, en ook geen last meer van gehad daarna.
Het ergste was eigenlijk het aanprikken van mijn vers geplaatste port a cath, pfffff zeg dat was geen picknick.
Was er een beetje vanuit gegaan dat ze het deze keer nog niet zouden gebruiken, maar dat had ik dus mis. Op zich stelt het aanprikken van een port niet heel veel voor maar als hij net geplaatst is is alles natuurlijk nog wat gevoelig(understatement). Het prikken op zich valt mee, net als bloedprikken maar om te weten waar ze prikt moet de verpleegkundige de port zeg maar vastpakken met duim en wijsvinger. Nou dat was enig ik vertel het je..... Daarnaast treed er natuurlijk door een operatie zwelling op op de plek van de port. Nou is dat in mijn geval erg welkom want hij is in mijn tiet geplaats hihihih. Dat zorgt ervoor dat t ding wat dieper onder de huid zit, waardoor je met een gewone lengte naald toch vrij hard moet drukken en wrikken om t ding erin te krijgen. Heb nu een bont en blauwe tiet om t te bewijzen. Was blij dat hij erin zat zeg pfffff..........
De Rituximab ging erin, op die keel'zwelling' na ging dat goed, daarna alle gewone chemo's. Op zich ging dat ook goed alleen op t laatst ineens een superbranderig gevoel in mijn neus en holtes ernaast en waterige ogen. Alsof ik schloor had genoven zoiets. Duurde gelukkig maar 10 min. toen was t weg.
Het was een lange zit, van 8.45 tot 16.00 daar geweest, maar wel de hele dag gezelschap gehad. 'S ochtends van mijn moeder en mijn zusje en 's middags van Lee. Hele dag eigenlijk erg veel gegeten denk door de prednison( of beter gezegd ik wijt t aan de prednison :) Begon on 9.45 had ik zin in een broodje kroket, dus mijn moeder op pad en uiteindelijk hebben ze voor mij een kroket gemaakt hahaha. Rond 12 uur kwamen ze langs met broodjes, ook lekker. Lee had 's middags 3 stukken vlaai meegenomen, bienestiech, aarbeien en kersenvlaai. 2 van de 3 waren voor mij hhahah, tussendoor nog wat gesnoept en na de chemo samen met Lee naar de Mac gereden. Dus jaa ik wijt t aan de prednison hihihihih.
Waren weer veel nieuwe gezichten op t dagcentrum, ook veel erg zieke mensen, blijft toch akelig om te zien. Zeker als die mensen je vertellen dat er niks meer voor ze gedaan kan worden en dat de chemo puur rekken is. Dat hakt er toch wel in hoor. Maar met wat humor kom je de dag wel door. Zo weten we nu dat waar ze de chemo klaarmaken in het lab, net hetzelfde is als Bakkerij Bart: Iedere ochtend vers klaargemaakt!!
Al met al blij dat t er weer opzit. Voel me nu erg goed dus hoopt dat t zo blijft!
Kanker....
Een strijd tegen kanker is wreed en hard,
Gaat zonder aankondiging en zonder start.
Ineens zit je er middenin...
Niemand kan zeggen “dit is het begin”.
Het is een keuze tussen leven en dood,
Voor mij bestaat er geen keuze in deze nood:
Ik ben nog zo jong en wil nog zo veel,
Alleen dat al grijpt me naar de keel.
Je bent bang,verdrietig maar ook heel boos.
Je moet het ondergaan,je bent machteloos.
Gelukkig ben ik een vechter vanaf dag een,
En roep steeds weer:ik sla me hier wel doorheen!
Niemand kan je helpen,dit moet je zelf doen:
Positief blijven en vechten als een kampioen!
Ondanks alles blijft het een heftige strijd,
In deze oneerlijke en o zo moeilijke tijd...
Gaat zonder aankondiging en zonder start.
Ineens zit je er middenin...
Niemand kan zeggen “dit is het begin”.
Het is een keuze tussen leven en dood,
Voor mij bestaat er geen keuze in deze nood:
Ik ben nog zo jong en wil nog zo veel,
Alleen dat al grijpt me naar de keel.
Je bent bang,verdrietig maar ook heel boos.
Je moet het ondergaan,je bent machteloos.
Gelukkig ben ik een vechter vanaf dag een,
En roep steeds weer:ik sla me hier wel doorheen!
Niemand kan je helpen,dit moet je zelf doen:
Positief blijven en vechten als een kampioen!
Ondanks alles blijft het een heftige strijd,
In deze oneerlijke en o zo moeilijke tijd...
Via het LVN-forum op je blog terecht gekomen.
BeantwoordenVerwijderenFijn dat de "eerste" chemo er in zit. En hoe herkenbaar dat branderige gevoel! Ik was het al helemaal weer vergeten, totdat ik het bij jou las. Ik had er tijdens bijna alle chemo's last van. Het kwam bij mij door de Vincristine. De rode chemo, waar je ook rode urine van krijgt.
Niet moe geweest tijdens de kuur? Ik kreeg als premedicatie Tavegil, waar ik behoorlijk moe van werd. Ik lag heel veel te slapen tijdens toediening van de chemo's.
Sterkte de komende weken. Eén gehad... zeven te gaan!
Deze reactie is verwijderd door de auteur.
BeantwoordenVerwijderenhoi Linda,
BeantwoordenVerwijderenwat is het snel gegaan met je haar zeg! Maar ja voor hetzelfde geld gaat het ook weer lekker snel groeien. Kan me voorstellen dat de port-a-cath aanprikken zo snel na het plaatsen wel behoorlijk pijnlijk is...En die humor, gewoon blijven volhouden. Hihi ik ben blij dat ik vaak een kamertje alleen had, die grappen die mijn man en ik af en toe maakte. Gevoel voor tumor zeg maar :-) (wel gejat uit de film Simon). Op naar de volgende kuur!
Groetjes,
Nelleke
(probeerde bericht nr.1 net te edit-en vanwege een enorme spelfout, maar kon bericht alleen maar verwijderen, dan maar opnieuw...)