Inmiddels zit de 4e chemo er alweer een paar dagen in gelukkig. Eigenlijk nergens heel veel last van gehad behalve de gewoonlijke kwaaltjes. Mijn gezicht begingt gelukkig ook alweer wat te onthamsteren hihih.
De pijn van de getrokken kiezen is zo goed als weg, kan hele dagen en nachten zonder pij nstilling nu, wt een verademing. Alleen eten gaat nog niet altijd even makkelijk maar dat is nog even geduld hebben denk ik. Is ook nog geen week geleden he.
Afgelopen weekend niet heel veel gedaan, lekker bankhangen en bijkomen van de chemo. De uitslag vn de scan proberen te processen maar lukt nog steeds niet helemaal denk ik. Wel al even wat rekenwerk gedaan, en als alles goed blijft lopen het ik op 20 oktober mijn laatste chemo al. Pfff gaat toch wel snel hoor. Vreemd zal dat zijn om niet meer van chemo tot chemo te leven....
Ohhhh kan niet wachten om weer mijn gewone leven op te bouwen en mijn lijf weer gezond te krijgen.
Afgelopen vrijdag even langs mijn werk geweest en daar nog een ontzettend mooi bloem/takken bloemstuk gekregen van mijn collega's! Heel erg lief!!! Staat super op de eettafel. Per 1 okt ga ik dan officieel uit dienst, en de ziektewet in. En zodra ik me goed voel mag ik lekker terugkomen dus dat is goed geregeld!!
No ga verder met mijn kookunsten, ben lekker boerenkool aant maken met worst van de hema. Misschien wat vroeg in t seizoen maar ja, als je ergens zin in hebt he.....=]
maandag 29 augustus 2011
donderdag 25 augustus 2011
Over de helft!!
Nou er is een hele hoop gebeurt de afgelopen week. Ik zal dus maar gewoon bij het begin beginnen.
Om te beginnen de uitslag van de CT scan afgelopen woensdag. De hele nacht vantevoren niet geslapen. Helaas kwam dit meer door de ontzettende kiespijn die ik had,hierover later meer =]
Ik zou de uitslag krijgen op het gewone routine gesprek de dag voor de chemo bij Dr. Erdkamp.
Natuurlijk was ik kostmisselijk van de zenuwen, en kreeg ik die ochtend geen hap door mn keel. Daarbovenop was ik echt strontlastig omdat ik gewoon doodmoe was van het niet slapen.
Woensdag was t dan zover. Eerst bloedprikken, dan uitslag CT en aansluitend kaakchirurg. Wat een dag, pffff was eerlijk gezegd nog t meest bang voor de kaakchirurg. Er moesten 4 kiezen uit........
Tijdens het wachten bij de arts voor de uitslag kwamen we nog een "collega patiente" tegen die ook een afspraak had. Wij hebben meestal samen op donderdag chemo alleen moet zij elke week.
Even verteld dat we de uitslag zouden krijgen, en ineens gaat de deur open.....Mevrouw Scheijen.......
De zenuwen gieren op dit moment door mijn lijf natuurlijk. Terwijl we naar binnen gaan hoor ik nog dat mevr mij succes wenst, en Dr Erdkamp hoort dit ook. Meteen zegt hij: "Dat is nergens voor nodig hoor, ziet er prima uit" WOEHOOEEEEEEEEEEE YES YES YES YES, mijn moeder kan haar tranen niet bedwingen en ook mij springen de tranen in de ogen. Van alles gaat er door mijn hoofd, maar vooral OPLUCHTING!! Daarnaast ook mijn familie, ik ben zoo blij dat ik aan Lars, en Randy en mijn vader en vrienden dit goede nieuws kan vertellen. Dit vind ik bijna mooier dan de uitslag zelf. Iedereen was zoo toe aan wat goed nieuws!!! Ik vraag natuurlijk meteen wat er precies gezien is, en de arts verteld dat er nagenoeg niks meer te zien is op de scan. Mijn tumor is gekrompen van 11 naar 2 cm!!! Hoe ongelofelijk is dat? Ik kan t bijna niet geloven, dat is een afname van bijna 90% en ik zit nog niet eens op de helft van mijn chemo's. Ik had gehoopd op goed nieuws maar dit overtreft mijn stoutste verwachtingen. Ik besef t alleen nog niet goed geloof ik.......
Veel tijd om te genieten heb ik niet want we moeten door....naar de kaakchirurg.
Eenmaal in de wachtkamer slaat de paniek al meteen toe. Na 10 min begin ik al smoesjes te verzinnen dat ik wegga omdat t te lang duurt, en dat 4 kiezen ook wel veel van t goede is....2 kan toch ook???? smoesjes smoesjes...ik schijt 7 kleuren. Het goede nieuws van de scan lijkt alweer heel ver weg........
Ineens hoor ik t weer.....Mevr Scheijen....ik loop naar binnen richting verdovingsstoel....brrrr
Ik zit in de stoel en alles komt eruit....alle zenuwen, frustraties, angst....en ik begin me toch een potje te janken. Schaamde me kapot. Had nog geen spuit gehad en nu al aant janken. Kon t gewoon niet helpen. De verpleegkundige was heel erg lief en heeft me meteen geprobeerd rustig te praten. Zo rustig dat ik ipv 4 zelfs 5 tanden heb laten trekken in een keer. Jaja ben trots op mezelf!!!! Heb in totaal meer dan 20 prikken gehad, en door die lieve verpleegkundige is het me best meegevallen. Zal niet liegen dat ik er niks van voelde want dat is bullhit, je voelt de spuiten zeker en sommigen zijn ook best pijnlijk maar ze vertelde precies wat ze ging doen en dat heeft wel geholpen. De chirurg zelf kwam ook nog ff kijken en zag dat ik erg overstuur was. Heb heb ff duidelijk gemaakt dat hij als eerste de verstandskies waar ik zoveel pijn aan had moest trekken, en als ik wat zou voelen dat hij de anderen dan wel kon vergeten. gelukkig kom hij ermee lachen, tenminste iemand.
Ik had ook verteld dat ik al erg lang niet bij de tandarts was geweest, en na t bekijken van de( in mijn ogen kansloze) foto van mijn gebit gaf ze aan dat ze wel erger had gezien. Jaaa wat dan?Iemand met GEEN tanden? Hier wordt zelfs Rob Geuss niet vrolijk van......
Het trekken opzich ging wel, alleen de onderste kies deed nog wat pijn dus hebben ze m direct bijverdoofd. Na een hoop getrek en gewrik, was ik na een half uur in de stoel klaar, vijf hechtingen rijker.
Ik kon natuurlijk niet goed praten door alle verdoving, en had wel een beetje het "dik" gevoel maar had mezelf nog niet in de spiegel gezien. Tot ik de lift inliep.....MIJN GOD wat zag ik eruit. Kon zo bij de Appie Heyn aan de slag....HAMSTUUURRRUUUHHHH!!!
Need I say more?????
Gisteravond begon de napijn in te treden, en wat een hel was dat zeg. Dat is ongeveer de 1e keer dat ik als volwassenen heb gehuild van de pijn. Niets hielp. UIteindelijk heb ik met de juiste combo van pijnstillers de pijn onder controle gekregen.en uiteindelijk wel nog wat uurtjes geslapen.
Vanmorgen was het tijd voor chemo #4 en die is eiggenlijk vrij rustig verlopen. Ook nu gaat t wel. Niet misselijk geweest, en de moeheid is ook nog te doen. De napijn is onder controle, alleen het eten gaat wat moeillijk. Durf niet goed te kauwen. Zal hopelijk elke dag een stukje beter gaan!!!!Al met al ben ik blij dat ik gegaan ben, en ik voel me goed, scan was goed, wat wil ik nog meer????
Om te beginnen de uitslag van de CT scan afgelopen woensdag. De hele nacht vantevoren niet geslapen. Helaas kwam dit meer door de ontzettende kiespijn die ik had,hierover later meer =]
Ik zou de uitslag krijgen op het gewone routine gesprek de dag voor de chemo bij Dr. Erdkamp.
Natuurlijk was ik kostmisselijk van de zenuwen, en kreeg ik die ochtend geen hap door mn keel. Daarbovenop was ik echt strontlastig omdat ik gewoon doodmoe was van het niet slapen.
Woensdag was t dan zover. Eerst bloedprikken, dan uitslag CT en aansluitend kaakchirurg. Wat een dag, pffff was eerlijk gezegd nog t meest bang voor de kaakchirurg. Er moesten 4 kiezen uit........
Tijdens het wachten bij de arts voor de uitslag kwamen we nog een "collega patiente" tegen die ook een afspraak had. Wij hebben meestal samen op donderdag chemo alleen moet zij elke week.
Even verteld dat we de uitslag zouden krijgen, en ineens gaat de deur open.....Mevrouw Scheijen.......
De zenuwen gieren op dit moment door mijn lijf natuurlijk. Terwijl we naar binnen gaan hoor ik nog dat mevr mij succes wenst, en Dr Erdkamp hoort dit ook. Meteen zegt hij: "Dat is nergens voor nodig hoor, ziet er prima uit" WOEHOOEEEEEEEEEEE YES YES YES YES, mijn moeder kan haar tranen niet bedwingen en ook mij springen de tranen in de ogen. Van alles gaat er door mijn hoofd, maar vooral OPLUCHTING!! Daarnaast ook mijn familie, ik ben zoo blij dat ik aan Lars, en Randy en mijn vader en vrienden dit goede nieuws kan vertellen. Dit vind ik bijna mooier dan de uitslag zelf. Iedereen was zoo toe aan wat goed nieuws!!! Ik vraag natuurlijk meteen wat er precies gezien is, en de arts verteld dat er nagenoeg niks meer te zien is op de scan. Mijn tumor is gekrompen van 11 naar 2 cm!!! Hoe ongelofelijk is dat? Ik kan t bijna niet geloven, dat is een afname van bijna 90% en ik zit nog niet eens op de helft van mijn chemo's. Ik had gehoopd op goed nieuws maar dit overtreft mijn stoutste verwachtingen. Ik besef t alleen nog niet goed geloof ik.......
Veel tijd om te genieten heb ik niet want we moeten door....naar de kaakchirurg.
Eenmaal in de wachtkamer slaat de paniek al meteen toe. Na 10 min begin ik al smoesjes te verzinnen dat ik wegga omdat t te lang duurt, en dat 4 kiezen ook wel veel van t goede is....2 kan toch ook???? smoesjes smoesjes...ik schijt 7 kleuren. Het goede nieuws van de scan lijkt alweer heel ver weg........
Ineens hoor ik t weer.....Mevr Scheijen....ik loop naar binnen richting verdovingsstoel....brrrr
Ik zit in de stoel en alles komt eruit....alle zenuwen, frustraties, angst....en ik begin me toch een potje te janken. Schaamde me kapot. Had nog geen spuit gehad en nu al aant janken. Kon t gewoon niet helpen. De verpleegkundige was heel erg lief en heeft me meteen geprobeerd rustig te praten. Zo rustig dat ik ipv 4 zelfs 5 tanden heb laten trekken in een keer. Jaja ben trots op mezelf!!!! Heb in totaal meer dan 20 prikken gehad, en door die lieve verpleegkundige is het me best meegevallen. Zal niet liegen dat ik er niks van voelde want dat is bullhit, je voelt de spuiten zeker en sommigen zijn ook best pijnlijk maar ze vertelde precies wat ze ging doen en dat heeft wel geholpen. De chirurg zelf kwam ook nog ff kijken en zag dat ik erg overstuur was. Heb heb ff duidelijk gemaakt dat hij als eerste de verstandskies waar ik zoveel pijn aan had moest trekken, en als ik wat zou voelen dat hij de anderen dan wel kon vergeten. gelukkig kom hij ermee lachen, tenminste iemand.
Ik had ook verteld dat ik al erg lang niet bij de tandarts was geweest, en na t bekijken van de( in mijn ogen kansloze) foto van mijn gebit gaf ze aan dat ze wel erger had gezien. Jaaa wat dan?Iemand met GEEN tanden? Hier wordt zelfs Rob Geuss niet vrolijk van......
Het trekken opzich ging wel, alleen de onderste kies deed nog wat pijn dus hebben ze m direct bijverdoofd. Na een hoop getrek en gewrik, was ik na een half uur in de stoel klaar, vijf hechtingen rijker.
Ik kon natuurlijk niet goed praten door alle verdoving, en had wel een beetje het "dik" gevoel maar had mezelf nog niet in de spiegel gezien. Tot ik de lift inliep.....MIJN GOD wat zag ik eruit. Kon zo bij de Appie Heyn aan de slag....HAMSTUUURRRUUUHHHH!!!
Need I say more?????
Gisteravond begon de napijn in te treden, en wat een hel was dat zeg. Dat is ongeveer de 1e keer dat ik als volwassenen heb gehuild van de pijn. Niets hielp. UIteindelijk heb ik met de juiste combo van pijnstillers de pijn onder controle gekregen.en uiteindelijk wel nog wat uurtjes geslapen.
Vanmorgen was het tijd voor chemo #4 en die is eiggenlijk vrij rustig verlopen. Ook nu gaat t wel. Niet misselijk geweest, en de moeheid is ook nog te doen. De napijn is onder controle, alleen het eten gaat wat moeillijk. Durf niet goed te kauwen. Zal hopelijk elke dag een stukje beter gaan!!!!Al met al ben ik blij dat ik gegaan ben, en ik voel me goed, scan was goed, wat wil ik nog meer????
woensdag 24 augustus 2011
Morgen is het zover.....
Ik wil jullie graag een klein beetje inzicht geven in de gedachten van mij (en waarschijnlijk meerdere kankerpatienten) in de dagen rondom een CT/PET-scan....
CRAZY!!!!!
Ik denk dat in de dagen voor en na een scan zelfs de meest rationele, emotioneel stabiele en kalme mensen helemaal gek worden van nervositeit en zenuwen. Je denkt en doet de raarste dingen, en dit is denk ik iets wat alleen kankerpatienten kunnen begrijpen. Dat is ook de reden dat ik dit schrijf, zodat jullie een beetje snappen hoe ik me voel. Er zijn een aantal dingen die er met mij gebeuren en wel in deze volgorde:
Denken: Ik betrap mezelf erop dat ik niet alleen denk aan wat de scan zal uitwijzen maar ook 1) hoe Lars zal reageren 2)hoe mijn familie zal reageren 3)hoe mijn vrienden zullen reageren. Dan ga ik nog een stapje verder en denk: als de scan goed is, hoe zal ik dan reageren?(daar denk ik niet teveel aan want wil geen valse hoop kweken) of als de scan slecht is, wat doe ik dan?wat zijn mijn opties?welke behandelingen staan me te wachten? Verder begin ik een manier te bedenken hoe ik deze slechte resultaten zo kan brengen zodat mijn omgeving zich niet klote voelt over de resultaten, en blijft geloven dat alles gewoon goed is....
Zonder uberhaubt de uitslag al te weten kunnen mijn hersenen zich ervan overtuigen dat elke kans op een normale toekomst, zoals jullie die hebben,vergane hoop is. Dat ik me de rest van mijn leven zo blijf voelen. Dat is zwaar en moeilijk, maar ik moet dit doen om me voor te bereiden op wat er evt gaat komen....
Afleiding: In de dagen vlak voor de scan probeer ik zoveel mogelijk aan andere dingen te denken en te doen alsof er niks aan de hand is. Ik lach en grap en doe wat ik altijd doe....alles om niet aan de uitslag te denken. Bezig blijven, onnodig poetsen, winkelen, maakt niet uit wat. Ik realiseer me nu ook dat ik niet een normale 28 jarige meid ben...Dit merk ik met alles wat ik doe. In welke situatie ik me ook bevind, ik voel me anders dan de anderen. En dat is confronterend , en pijnlijk. Mijn leven is anders dan dat van mijn vriendinnen, en ik sta er alleen in. Mijn leven draait om ziekenhuizen en chemo en slapen, moe zijn en vooral niet leven maar overleven. Ik kan niet net als een moeder met andere moeders praten over hoe leuk de kinderen wel niet zijn, of hoe we dezelfde hobby hebben. Ik ben de enige in mijn omgeving die hier nu doorheen gaat en ook dat is moeilijk.
En ook al heb ik mijn ziekte geaccepteerd, en weet ik dat ik hoe dan ook dit aankan, zou het erg fijn zijn als er niet 2-wekelijks giftige stofjes door mijn adres werden gepompt! Afleiding, dat heb ik nodig!!! Om aan deze dingen niet te denken. Erover praten is moeilijk, en ook al weet ik dat niemand het raar vind als ik eens in huilen uitbarst, het is moeilijk om dat te doen. Het is moeilijk om me kwetsbaar op te stellen, en mijn tranen de vrije loop te laten. Acheraf voel ik me dan vaak rot dat ik iemand heb laten schrikken of bang heb gemaakt. Maar ook dit is puur zelfbescherming.Ik moet dit zo doen anders lukt het me niet.Ik moet sterk zijn, voor mezelf. Anders kom ik deze zenuwslopende dagen niet door.Dit is mijn overlevingsmechanisme....
Kwetsbaar: Deze dagen merk ik dat ik veel kwetsbaarder ben dan normaal. Ik kan niks hebben en schiet om niks uit mijn slof. Ik merk ook dat ik in mijn hoofd alle mensen langs ga die belangrijk zijn in mijn leven op dit moment, en dankbaar ben dat ik zoveel mensen om me heen heb die zoveel om me geven. Dan bedenk ik weer hoeveel geluk ik ook heb! Hoe dankbaar ik ben voor al deze mensen in mijn leven. En ook hoe blij ik ben dat ze begrijpen dat ik af en toe een bitch ben nu, of erg stil ben, en snappen dat dat niet zo bedoeld is. Dat ik me zelf af en toe geen raad weet met mijn emoties, vooral met zo'n scan en de uitslag ervan in het vooruitzicht. Ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat dit de moeilijkste tijd in mijn leven is, en die misschien alleen nog maar erger zal worden. Het is elke dag een strijd om positief te blijven, en gewoon verder te gaan met het dagelijks leven. En ik ben een strijder, dat weet ik nu! Ik heb zoveel geleerd over mezelf de afgelopen maanden, en zoveel al overwonnen. Ik ben stiekem eigenlijk best wel trots op mezelf....
Zoals jullie zien gaan de emoties alle kanten op, maar ik kom er zo wel doorheen. Dit is mijn manier om door te kunnen gaan, zonder helemaal gek te worden. Ik hoop dat jullie een klein beetje snappen wat er de afgelopen week door mij heen is gegaan. Dankjullie wel allemaal voor jullie onvoorwaardelijke steun!!!
CRAZY!!!!!
Ik denk dat in de dagen voor en na een scan zelfs de meest rationele, emotioneel stabiele en kalme mensen helemaal gek worden van nervositeit en zenuwen. Je denkt en doet de raarste dingen, en dit is denk ik iets wat alleen kankerpatienten kunnen begrijpen. Dat is ook de reden dat ik dit schrijf, zodat jullie een beetje snappen hoe ik me voel. Er zijn een aantal dingen die er met mij gebeuren en wel in deze volgorde:
Denken: Ik betrap mezelf erop dat ik niet alleen denk aan wat de scan zal uitwijzen maar ook 1) hoe Lars zal reageren 2)hoe mijn familie zal reageren 3)hoe mijn vrienden zullen reageren. Dan ga ik nog een stapje verder en denk: als de scan goed is, hoe zal ik dan reageren?(daar denk ik niet teveel aan want wil geen valse hoop kweken) of als de scan slecht is, wat doe ik dan?wat zijn mijn opties?welke behandelingen staan me te wachten? Verder begin ik een manier te bedenken hoe ik deze slechte resultaten zo kan brengen zodat mijn omgeving zich niet klote voelt over de resultaten, en blijft geloven dat alles gewoon goed is....
Zonder uberhaubt de uitslag al te weten kunnen mijn hersenen zich ervan overtuigen dat elke kans op een normale toekomst, zoals jullie die hebben,vergane hoop is. Dat ik me de rest van mijn leven zo blijf voelen. Dat is zwaar en moeilijk, maar ik moet dit doen om me voor te bereiden op wat er evt gaat komen....
Afleiding: In de dagen vlak voor de scan probeer ik zoveel mogelijk aan andere dingen te denken en te doen alsof er niks aan de hand is. Ik lach en grap en doe wat ik altijd doe....alles om niet aan de uitslag te denken. Bezig blijven, onnodig poetsen, winkelen, maakt niet uit wat. Ik realiseer me nu ook dat ik niet een normale 28 jarige meid ben...Dit merk ik met alles wat ik doe. In welke situatie ik me ook bevind, ik voel me anders dan de anderen. En dat is confronterend , en pijnlijk. Mijn leven is anders dan dat van mijn vriendinnen, en ik sta er alleen in. Mijn leven draait om ziekenhuizen en chemo en slapen, moe zijn en vooral niet leven maar overleven. Ik kan niet net als een moeder met andere moeders praten over hoe leuk de kinderen wel niet zijn, of hoe we dezelfde hobby hebben. Ik ben de enige in mijn omgeving die hier nu doorheen gaat en ook dat is moeilijk.
En ook al heb ik mijn ziekte geaccepteerd, en weet ik dat ik hoe dan ook dit aankan, zou het erg fijn zijn als er niet 2-wekelijks giftige stofjes door mijn adres werden gepompt! Afleiding, dat heb ik nodig!!! Om aan deze dingen niet te denken. Erover praten is moeilijk, en ook al weet ik dat niemand het raar vind als ik eens in huilen uitbarst, het is moeilijk om dat te doen. Het is moeilijk om me kwetsbaar op te stellen, en mijn tranen de vrije loop te laten. Acheraf voel ik me dan vaak rot dat ik iemand heb laten schrikken of bang heb gemaakt. Maar ook dit is puur zelfbescherming.Ik moet dit zo doen anders lukt het me niet.Ik moet sterk zijn, voor mezelf. Anders kom ik deze zenuwslopende dagen niet door.Dit is mijn overlevingsmechanisme....
Kwetsbaar: Deze dagen merk ik dat ik veel kwetsbaarder ben dan normaal. Ik kan niks hebben en schiet om niks uit mijn slof. Ik merk ook dat ik in mijn hoofd alle mensen langs ga die belangrijk zijn in mijn leven op dit moment, en dankbaar ben dat ik zoveel mensen om me heen heb die zoveel om me geven. Dan bedenk ik weer hoeveel geluk ik ook heb! Hoe dankbaar ik ben voor al deze mensen in mijn leven. En ook hoe blij ik ben dat ze begrijpen dat ik af en toe een bitch ben nu, of erg stil ben, en snappen dat dat niet zo bedoeld is. Dat ik me zelf af en toe geen raad weet met mijn emoties, vooral met zo'n scan en de uitslag ervan in het vooruitzicht. Ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat dit de moeilijkste tijd in mijn leven is, en die misschien alleen nog maar erger zal worden. Het is elke dag een strijd om positief te blijven, en gewoon verder te gaan met het dagelijks leven. En ik ben een strijder, dat weet ik nu! Ik heb zoveel geleerd over mezelf de afgelopen maanden, en zoveel al overwonnen. Ik ben stiekem eigenlijk best wel trots op mezelf....
Zoals jullie zien gaan de emoties alle kanten op, maar ik kom er zo wel doorheen. Dit is mijn manier om door te kunnen gaan, zonder helemaal gek te worden. Ik hoop dat jullie een klein beetje snappen wat er de afgelopen week door mij heen is gegaan. Dankjullie wel allemaal voor jullie onvoorwaardelijke steun!!!
maandag 22 augustus 2011
Vakantie alweer voorbij .....
Ja morgen is het weer zover, Lars moet weer gaan werken :-( Dan begint het gewone ritme weer. Op zich wel goed natuurlijk, ook voor hem. Voor mij is t minder natuurlijk maar goed, wat moet dat moet he.
Verder eigenlijk weinig nieuws. Voel me nu redelijk goed, maar heb me toch wat ellendige dagen achter de rug..... Heb dus afgelopen donderdag die scan gehad, en op zich merk je daar weinig van, maar die contrastvloeistof die je moet drinken vantevoren....getverdemme! Niet alleen is het goor, maar ben na de scan echt twee volle dagen kostmisselijk geweest ervan. Alsof er een steen in mijn maag zatt, echt klote. Ben je niet misselijk van de chemo krijg je dit hahah. Ze moeten me wel hebben zeg =]
En nu is het de tijd van wachten, wachten en nog eens wachten...............Bah wat duurt dat lang zeg. Nog 3 dagen!!!En het rare ervan is dat de uitslag en de kaakchirurg op dezelfde dag vallen. Dus voor de uitslag kan t me niet snel genoeg gaan, en voor de kaakchirurg mag t nog wel ff duren.....En eigenlijk ben ik daar nu ook wel klaar mee...kan niet fatsoenlijk meer eten of niks, en toch wel geregeld flinke kiespijn. Kan ook niet zonder mijn paracetamol op t moment dus ben ook blij als ze eruit zijn. Weg ermee, heb al genoeg ellende nu en kiespijn kan ik NIET gebruiken.
Maar die scan is echt zenuwslopend. Ben er eigenlijk wel 24 uur per dag mee bezig nu( zoals ook te zien aan het tijdstip pfff) en t wordt er niet beter op helaas. Maak mezelf ook helemaal gek nu, ieder steekje,pijntje of jeukje heeft een heel andere betekenis nu. Om gek van te worden. Heb het beschermengeltje van Angela meegenomen, en haar bandana opgehad tijdens de scan. Dus ik hoop dat ze me enig geluk hebben gebracht!!! Heb ook over haar gedroomd....de eerste keer in die drie jaar dat ze er niet meer is. Ik droomde dat ik haar zag als "geest" en met haar kon praten. In mijn droom was ze ook overleden en had ze de bandana op die ik van haar heb. Heel erg vreemd, maar zo'n mooie droom. Ik was zo blij dat ik nog eens met haar kon praten, en dingen kon vragen over mijn en haar ziekte en hoe zij alles had ervaren (in de droom was ik ook gewoon ziek). Sinds ik chemo krijg droom ik veel levendiger en realistischer, dus toen ik wakker werk leek het heel even alsof t echt gebeurd was....heel even....Ik mis haar.....toen ze er nog was hadden we niet zoveel contact, maar nu mis ik haar ontzettend. Ik zie ook veel van haar in mij nu, qua uiterlijk. Soms draag ik haar bandana, en zie ik in een flits mijn spiegelbeeld.....en dan zie ik haar....zou zo graag eens met haar willen praten over dit alles. Hopelijk komt ze nog eens voorbij in mijn dromen!
Wilde het kort houden maar dat gaat niet meer lukken zie ik al. En morgen toch weer een paar diingen op t programma. De auto moet gekeurd, boodschappen doen en naar de leenbakker want ons bankstel is kapot. Dus ga eens langzaam proberen wat te slapen. Moet weer fit zijn voor de 4e chemo donderdag!
Verder eigenlijk weinig nieuws. Voel me nu redelijk goed, maar heb me toch wat ellendige dagen achter de rug..... Heb dus afgelopen donderdag die scan gehad, en op zich merk je daar weinig van, maar die contrastvloeistof die je moet drinken vantevoren....getverdemme! Niet alleen is het goor, maar ben na de scan echt twee volle dagen kostmisselijk geweest ervan. Alsof er een steen in mijn maag zatt, echt klote. Ben je niet misselijk van de chemo krijg je dit hahah. Ze moeten me wel hebben zeg =]
En nu is het de tijd van wachten, wachten en nog eens wachten...............Bah wat duurt dat lang zeg. Nog 3 dagen!!!En het rare ervan is dat de uitslag en de kaakchirurg op dezelfde dag vallen. Dus voor de uitslag kan t me niet snel genoeg gaan, en voor de kaakchirurg mag t nog wel ff duren.....En eigenlijk ben ik daar nu ook wel klaar mee...kan niet fatsoenlijk meer eten of niks, en toch wel geregeld flinke kiespijn. Kan ook niet zonder mijn paracetamol op t moment dus ben ook blij als ze eruit zijn. Weg ermee, heb al genoeg ellende nu en kiespijn kan ik NIET gebruiken.
Maar die scan is echt zenuwslopend. Ben er eigenlijk wel 24 uur per dag mee bezig nu( zoals ook te zien aan het tijdstip pfff) en t wordt er niet beter op helaas. Maak mezelf ook helemaal gek nu, ieder steekje,pijntje of jeukje heeft een heel andere betekenis nu. Om gek van te worden. Heb het beschermengeltje van Angela meegenomen, en haar bandana opgehad tijdens de scan. Dus ik hoop dat ze me enig geluk hebben gebracht!!! Heb ook over haar gedroomd....de eerste keer in die drie jaar dat ze er niet meer is. Ik droomde dat ik haar zag als "geest" en met haar kon praten. In mijn droom was ze ook overleden en had ze de bandana op die ik van haar heb. Heel erg vreemd, maar zo'n mooie droom. Ik was zo blij dat ik nog eens met haar kon praten, en dingen kon vragen over mijn en haar ziekte en hoe zij alles had ervaren (in de droom was ik ook gewoon ziek). Sinds ik chemo krijg droom ik veel levendiger en realistischer, dus toen ik wakker werk leek het heel even alsof t echt gebeurd was....heel even....Ik mis haar.....toen ze er nog was hadden we niet zoveel contact, maar nu mis ik haar ontzettend. Ik zie ook veel van haar in mij nu, qua uiterlijk. Soms draag ik haar bandana, en zie ik in een flits mijn spiegelbeeld.....en dan zie ik haar....zou zo graag eens met haar willen praten over dit alles. Hopelijk komt ze nog eens voorbij in mijn dromen!
Wilde het kort houden maar dat gaat niet meer lukken zie ik al. En morgen toch weer een paar diingen op t programma. De auto moet gekeurd, boodschappen doen en naar de leenbakker want ons bankstel is kapot. Dus ga eens langzaam proberen wat te slapen. Moet weer fit zijn voor de 4e chemo donderdag!
maandag 15 augustus 2011
Chemo #3 in the pocket.....Bijna tijd voor de CT-scan!!
Zoo het is alweer enkele daagjes geleden dat ik geblogd heb zie ik. De derde chemo zit erin, is weer redelijk hetzelfde verlopen dan de vorigen gelukkig! Niet ziek of misselijk geweest, alleen erg moe. Maar daar ben ik intussen wel aan gewend. Naast het erg moe zijn heb ik ook erg veel last van slapeloosheid (raar maar waar). Het maakt niet uit wat ik doe, ik kom NIET in slaap.....om hartstikke gek van te worden! Over t algemeen lig ik dan ook meestal tot een uur of 1 's middags in bed :) Ach ja heb op t moment ook niet veel beters te doen he.
Of ja er komen wat spannende dingen aan de komende week. Ten eerste a.s. donderdag de CT scan waarop ze gaan kijken of de chemo aanslaat!!! Pffff als ik eraan denk wordt ik al kotsmisselijk van de zenuwen.....het is nog erger dan toen ik de uitslag van deze rotziekte kreeg. Bah en ook weer een hele week wachten op de uitslag, pfffff. Waarom moet dat toch ook altijd zo lang duren???? De uitslag krijg ik de woensdag na de scan, de 24e augustus. Is de dag voor mn 4e chemo, en dan moet ik toch naar de oncoloog en bloedprikken. Heb ff gevraagd wat de oncoloog verwacht en die gaf aan alle afname is goed nieuws. Bij deze wil ik dan ook iedereen verzoeken om alle positieve gedachten, schietgebedjes, kaarsjes enz. enz. in de strijd te gooien. Kan alle hulp gebruiken!!!
Verder staan er nog wat "leuke dingen"op t programma voor die dag. DE KAAKCHIRURG!!! Ja mensen u leest het goed...IK.....Linda ......ga naar de kaakchirurg.....Brrrrrrrrrrrrrrrr
Geloof mij, dit is absoluut noodzakelijk(is mij door meneer de kaakchirurg zelf ook even duidelijk gemaakt). Er moeten maar liefst 8 (!!!) kiezen uit waarvan 4 stuks dus die woensdag. Ik met mijn grote bek dacht wel even te kunnen regelen dat dat allemaal onder narcose zou gebeuren. Had zelfs t CZ al gebeld of t vergoedt werdt en dat was geen probleem, maar helaas pindakaas! Indien niet strikt noodzakelijk, brengen ze mij niet onder narcose. KUT!!!
Dus plaatselijke verdoving....kom op Linda stel je niet aan, je zet elke dag een spuit tegen de trombose...4 kiezen maar....je voelt alleen t 1e spuitje ......ze zitten wel verspreid in je mond.....4x een 1e spuitje dan.....KUT!!!
Bah ik baal van mezelf nu, waarom heb ik mn gebit zo verwaarloosd??? Schijt zeven kleuren man pfffff. Maar goed kan me er lang en breed over aanstellen, t moet. Kan niet eens meer fatsoenlijk eten dus ik moet wel. Eigen schuld dikke bult!!Kan alleen maar hopen dat t niet TE erg zal zijn (en ik hoef AUB geen goedbedoeld hart onder de riem dat t allemaal wel meevalt, en t zo voorbij is, enz enz ik geloof jullie toch niet!) Tot zover t onderwerp kaakchirurg, wil er niet meer aan denken.
Verder eigenlijk niet veel gebeurd. Vandaag met Lars naar t kasteelpark in Born geweest. Was eigenlijk wel aangenaam verrast moet ik zeggen. Erg leuk, en groter dan we verwacht hadden. Waren net op tijd voor t voeren va de Lynxen, dus dat was wel leuk om te zien. En ik ben er weer ff uitgeweest.....
Zo ga eens ff wat huishouden hier, op t tempo van een 70-jarige dan wel hihihi maar als t maar gedaan wordt he?
Of ja er komen wat spannende dingen aan de komende week. Ten eerste a.s. donderdag de CT scan waarop ze gaan kijken of de chemo aanslaat!!! Pffff als ik eraan denk wordt ik al kotsmisselijk van de zenuwen.....het is nog erger dan toen ik de uitslag van deze rotziekte kreeg. Bah en ook weer een hele week wachten op de uitslag, pfffff. Waarom moet dat toch ook altijd zo lang duren???? De uitslag krijg ik de woensdag na de scan, de 24e augustus. Is de dag voor mn 4e chemo, en dan moet ik toch naar de oncoloog en bloedprikken. Heb ff gevraagd wat de oncoloog verwacht en die gaf aan alle afname is goed nieuws. Bij deze wil ik dan ook iedereen verzoeken om alle positieve gedachten, schietgebedjes, kaarsjes enz. enz. in de strijd te gooien. Kan alle hulp gebruiken!!!
Verder staan er nog wat "leuke dingen"op t programma voor die dag. DE KAAKCHIRURG!!! Ja mensen u leest het goed...IK.....Linda ......ga naar de kaakchirurg.....Brrrrrrrrrrrrrrrr
Geloof mij, dit is absoluut noodzakelijk(is mij door meneer de kaakchirurg zelf ook even duidelijk gemaakt). Er moeten maar liefst 8 (!!!) kiezen uit waarvan 4 stuks dus die woensdag. Ik met mijn grote bek dacht wel even te kunnen regelen dat dat allemaal onder narcose zou gebeuren. Had zelfs t CZ al gebeld of t vergoedt werdt en dat was geen probleem, maar helaas pindakaas! Indien niet strikt noodzakelijk, brengen ze mij niet onder narcose. KUT!!!
Dus plaatselijke verdoving....kom op Linda stel je niet aan, je zet elke dag een spuit tegen de trombose...4 kiezen maar....je voelt alleen t 1e spuitje ......ze zitten wel verspreid in je mond.....4x een 1e spuitje dan.....KUT!!!
Bah ik baal van mezelf nu, waarom heb ik mn gebit zo verwaarloosd??? Schijt zeven kleuren man pfffff. Maar goed kan me er lang en breed over aanstellen, t moet. Kan niet eens meer fatsoenlijk eten dus ik moet wel. Eigen schuld dikke bult!!Kan alleen maar hopen dat t niet TE erg zal zijn (en ik hoef AUB geen goedbedoeld hart onder de riem dat t allemaal wel meevalt, en t zo voorbij is, enz enz ik geloof jullie toch niet!) Tot zover t onderwerp kaakchirurg, wil er niet meer aan denken.
Verder eigenlijk niet veel gebeurd. Vandaag met Lars naar t kasteelpark in Born geweest. Was eigenlijk wel aangenaam verrast moet ik zeggen. Erg leuk, en groter dan we verwacht hadden. Waren net op tijd voor t voeren va de Lynxen, dus dat was wel leuk om te zien. En ik ben er weer ff uitgeweest.....
Zo ga eens ff wat huishouden hier, op t tempo van een 70-jarige dan wel hihihi maar als t maar gedaan wordt he?
woensdag 10 augustus 2011
Morgen alweer chemo #3
Vandaag bloedonderzoek gehad en afspraak met de oncoloog. Bloed was weer goed gelukkig!! Dus de kuur mag morgen gewoon doorgaan. Verder mag ik vrijdag op consult bij de kaakchirurg voor mijn kiespijn, die overigens alweer over is. Daar zie ik wel tegenop maar mij is vriendelijk doch dringend verzocht om, ook als de pijn weg is, gewoon naar die afspraak te gaan. Dus wij luisteren dan maar gewoon......
Bloedprikken uit de Port-a-cath ging goed vandaag gelukkig. Bij de 2e keer prikken zat hij goed. Alleen nog even schrikken geblazen toen een wat oudere vrouw wat daar aan de chemo hing, bijna t hoekje om ging. Ineens een hoop paniek, crashcar en reanimtieteam erbij pfff schrok wel ff. Uiteindelijk viel t gelukkig mee en was ze weer aanspreekbaar gelukkig.
Krijg volgende week donderdag mijn tussentijdse scan al!!!!Yes ben zoo blij, maak me er toch wel druk om of alles goed aanslaat. Heb de oncoloog ook ff gevraagd wat de verwachtingen zijn, en hij gaf aan dat elke afname van de tumor goed nieuws is. En als de tumor gewoon doorgegroeid had de afgelopen 2 mnd had ik allang klachten moeten hebben. Dus t heeft me wel iets gerustgesteld. De uitslag van de scan krijg ik dan de dag voor de 4e chemo. Spannend spannend....... Het enige mindere is dat ik een liter contrastvloeistof moet drinken van tevoren en die moet op zn zachts gezegd niet smakelijk zijn. Hmmm ach ja als dat alles is he :)
Al met al dus alles prima weer, duimen dat ik me deze chemo weer redelijk goed zal voelen!!!!
Bloedprikken uit de Port-a-cath ging goed vandaag gelukkig. Bij de 2e keer prikken zat hij goed. Alleen nog even schrikken geblazen toen een wat oudere vrouw wat daar aan de chemo hing, bijna t hoekje om ging. Ineens een hoop paniek, crashcar en reanimtieteam erbij pfff schrok wel ff. Uiteindelijk viel t gelukkig mee en was ze weer aanspreekbaar gelukkig.
Krijg volgende week donderdag mijn tussentijdse scan al!!!!Yes ben zoo blij, maak me er toch wel druk om of alles goed aanslaat. Heb de oncoloog ook ff gevraagd wat de verwachtingen zijn, en hij gaf aan dat elke afname van de tumor goed nieuws is. En als de tumor gewoon doorgegroeid had de afgelopen 2 mnd had ik allang klachten moeten hebben. Dus t heeft me wel iets gerustgesteld. De uitslag van de scan krijg ik dan de dag voor de 4e chemo. Spannend spannend....... Het enige mindere is dat ik een liter contrastvloeistof moet drinken van tevoren en die moet op zn zachts gezegd niet smakelijk zijn. Hmmm ach ja als dat alles is he :)
Al met al dus alles prima weer, duimen dat ik me deze chemo weer redelijk goed zal voelen!!!!
zaterdag 6 augustus 2011
Niks bijzonders
Is iedereen een beetje bekomen van mijn laatste blog??? Hihihhi. Het heeft mij in ieder geval erg goed gedaan. De afgelopen dagen is de positiviteit weer wat meer terug aant komen =)
Bah ik zag t ook ff allemaal niet meer zitten.
De laatste paar dagen zijn echter wat beter verlopen. Niks speciaals, maar gewoon voelde me beter.
Ben net terug van een nachtje vissen met Lars. Maar liefst een uurtje of 4 geslapen pffffff. Was ook de eerste keer voor mij natuurlijk in een tentje, en daarnaast slaap ik thuis ook al niet...........
Was wel gezellig moet ik zeggen, niet veel vis gezien maar flink gelachen.
Nu net weer terug thuis, en ben toch van plan een paar uurtjes te slapen vanmiddag. Ik weet dat t niet slim is, maar ben kapot. Een uurtje kan wel toch???
Verder eigenlijk alles zn gangetje, alleen flink last van kiespijn de laatste dagen. Toch eens aan de arts vragen woensdag of ik evt in geval van extreme nood naar de tandarts mag (brrrrr ril al als ik eraan denk) Maar voor nu doet paracetamol t nog wel goed =) En nu weer aftellen tot chemo #3 a.s. donderdag. Mijn god wat vliegt de tijd..............
Bah ik zag t ook ff allemaal niet meer zitten.
De laatste paar dagen zijn echter wat beter verlopen. Niks speciaals, maar gewoon voelde me beter.
Ben net terug van een nachtje vissen met Lars. Maar liefst een uurtje of 4 geslapen pffffff. Was ook de eerste keer voor mij natuurlijk in een tentje, en daarnaast slaap ik thuis ook al niet...........
Was wel gezellig moet ik zeggen, niet veel vis gezien maar flink gelachen.
Nu net weer terug thuis, en ben toch van plan een paar uurtjes te slapen vanmiddag. Ik weet dat t niet slim is, maar ben kapot. Een uurtje kan wel toch???
Verder eigenlijk alles zn gangetje, alleen flink last van kiespijn de laatste dagen. Toch eens aan de arts vragen woensdag of ik evt in geval van extreme nood naar de tandarts mag (brrrrr ril al als ik eraan denk) Maar voor nu doet paracetamol t nog wel goed =) En nu weer aftellen tot chemo #3 a.s. donderdag. Mijn god wat vliegt de tijd..............
dinsdag 2 augustus 2011
Positiviteit ff kwijt
Hmmm ik zit hier nu al een uurtje of twee te bedenken of ik wat moet schrijven of niet. Voel me niet zo geweldig de laatste paar dagen, en dan met name emotioneel gezien. Dus vanzelfsprekend wordt t dan ook niet zo'n vrolijke blog.... Nu heb ik mezelf steeds beloofd om eerlijk te zijn, maar ik merk dat ik door te eerlijk te zijn, vaak andere mensen laat schrikken van mijn werkelijke gedachten.
Iedereen vind me ook steeds zo positief, en dat ben ik ook wel (althans probeer ik te zijn) maar pfff wat is het moeilijk af en toe.....
Ik betrap mezelf er steeds vaker op dat ik mijn negatieve gedachten de vrije loop laat. En met negatieve gedachten bedoel ik dat ik tot nu toe alleen maar pech heb gehad, werkelijk ALLES gaat mis. Dus waarom zou de chemo dan WEL werken? Ik zal wel weer net diegene zijn waabij t niet aanslaat, of t werkt wel maar t komt weer terug, ik zal wel een van de weinigen zijn die t niet overleefd......................
En ik wil GVD helemaal niet zo denken, ben pissed-off op mezelf dat ik zo denk! Maar ik kan t niet helpen. 24 uur per dag maalt t door mijn hoofd...Wat als ik dit niet overleef???? Ik wil nog zoveel, ben nog zo jong, waarom ook godverdomme IK!!!!!Ik haat het, ik haat het zoo ongelooflijk dit alles. Die kutchemo, kaal zijn, die klote portacath, alles gewoon...ik wil dit niet!! Ik ben zo ontzettend kwaad, en ik ik zie gewoon ff het einde van de tunnel niet af en toe. En daar baal ik zo ontzettend van. Ik baal ervan wat voor invloed dit heeft op iedereen om me heen, op Lars en mijn broertje en ouders en vrienden gewoon iedereen. Als ik me al zo voel wat moeten jullie dan wel niet voelen?? Pfff alleen dit schrijven lucht al zo erg op, onvoorstelbaar. Ik vind t moeilijk om dit tegen iemand te zeggen, zelfs tegen Lars want ik wil niemand van streek maken. Ik wil dat iedereen mijn positieve IK ziet, want die heeft ondanks alles nog steeds de overhand hoor!
En iedereen is zo'n ontzettende steun voor mij, maar ook voor Lars. Via deze weg wil ik iedereen ontzettend bedanken voor de lieve telefoontjes, bloemen, bezoekjes, kaartjes, sms-jes en gewoon lieve woorden. Het helpt enorm veel om te weten dat er zovelen aan ons denken!!!
Pfff wat een ellende ook allemaal he bah. En het ergste is dat iemand die dit niet heeft meegemaakt, dit nooit volledig zal kunnen begrijpen. Hoe lief jullie ook allemaal zijn, jullie kunnen het (gelukkig maar) niet begrijpen. Daarom ben ik ook zo ontzettend blij met deze blog. Ik schrijf aan mezelf want ik begrijp t. (voor zover dat enigszins logisch klinkt) En als ik dit dan teruglees, lukt t me vaak ook om weer dat positieve naar boven te halen. Dus hier komt t:
Lars is lekker vissen, en ik ben blij dat ik even een avondje voor mezelf heb. Even lekker bankhangen. Het heeft ook geen zin om tegen iemend te praten nu, het moet er gewoon uit that's it. En nu maak ik me nog t meest zorgen over wat jullie allemaal denken als jullie dit lezen......
Ik wil ook niemand ongerust maken, dat negatieve is maar een klein gedeelte van hoe ik me voel. Over het algemeen voel ik me wel erg goed gelukkig, zowel lichamelijk als emotioneel gezien. Lichamelijk gaat t na deze chemo weer erg goed gelukkig. Zoals te zien aan t tijdstip is de chemo moeheid ver voorbij. De middagdutjes kunnen weer achterwege gelaten worden gelukkig, en ik ben voor de 3e chemo op rij niet misselijk!!! Wel erg futloos, en heb er ook grote moeite mee dat mijn lichaam niet altijd wil wat ik wil. Gewone dingen als t huishouden kosten dubbel zo lang omdat ik steeds tussendoor moet gaan zitten om een koortsaanval te voorkomen. Maar wil toch zoveel mogelijk zelf doen, anders zit ik ook maar wat te niksen. Waar ik ook veel last van heb is stemmingswisselingen. Ik kan om helemaal niks, helemaal uit mn slof schieten. Voor ik er erg in heb, heb ik t er al uitgeflapt. Is met name vervelend voor Lars helaas, maar hij kan er gelukkig goed mee overweg. Hij reageert er al niet eens meer op hihi. Man wat ben ik blij met mijn vent!!! Ik heb altijd geweten dat wij voor elkaar bestemd waren, maar deze hele achtbaan heeft mij laten zien dat ik nog veel meer van die jongen hou dan ik zelf voor mogelijk had gehouden, en hij van mij! Ik zou serieus niet weten wat ik zonder hem zou moeten nu.
If we can get through this...we can get through anything!!!
Ik denk dat deze up's en down's voornamelijk voortkomen uit t feit dat mijn 1e tussentijdse scan er binnen een paar weken aan zit te komen. En ik ben er zoo ontzettend nerveus voor!!! Nu al...dat gaat nog wat worden de komende weken dan. Als daaruit blijkt dat de chemo's hun werk doen ben ik hopelijk ook wat geruster.
Verder ben ik wat revalidatieprogramma's aant bekijken voor als ik klaar ben met mijn behandelingen. Met name het programma "Herstel en Balans" klinkt erg positief. Dat is een programma van 3 maanden dat zowel lichamelijk als geestelijk helpt met het omgaan met de effecten van kanker en de behandeling daarvoor. Dingen als angst, neerslachtigheid en vermoeidheid komen aan bod, de resultaten zijn erg goed. Maar dat is pas voor na de behandelingen. Zo ziet u maar weer wij kijken nog steeds vooruit!!!
Ik ga toch mn bedje eens opzoeken nu. Voel me zelf een stuk beter nu en hoop dat ik niemand te zeer heb laten schrikken ....
Iedereen vind me ook steeds zo positief, en dat ben ik ook wel (althans probeer ik te zijn) maar pfff wat is het moeilijk af en toe.....
Ik betrap mezelf er steeds vaker op dat ik mijn negatieve gedachten de vrije loop laat. En met negatieve gedachten bedoel ik dat ik tot nu toe alleen maar pech heb gehad, werkelijk ALLES gaat mis. Dus waarom zou de chemo dan WEL werken? Ik zal wel weer net diegene zijn waabij t niet aanslaat, of t werkt wel maar t komt weer terug, ik zal wel een van de weinigen zijn die t niet overleefd......................
En ik wil GVD helemaal niet zo denken, ben pissed-off op mezelf dat ik zo denk! Maar ik kan t niet helpen. 24 uur per dag maalt t door mijn hoofd...Wat als ik dit niet overleef???? Ik wil nog zoveel, ben nog zo jong, waarom ook godverdomme IK!!!!!Ik haat het, ik haat het zoo ongelooflijk dit alles. Die kutchemo, kaal zijn, die klote portacath, alles gewoon...ik wil dit niet!! Ik ben zo ontzettend kwaad, en ik ik zie gewoon ff het einde van de tunnel niet af en toe. En daar baal ik zo ontzettend van. Ik baal ervan wat voor invloed dit heeft op iedereen om me heen, op Lars en mijn broertje en ouders en vrienden gewoon iedereen. Als ik me al zo voel wat moeten jullie dan wel niet voelen?? Pfff alleen dit schrijven lucht al zo erg op, onvoorstelbaar. Ik vind t moeilijk om dit tegen iemand te zeggen, zelfs tegen Lars want ik wil niemand van streek maken. Ik wil dat iedereen mijn positieve IK ziet, want die heeft ondanks alles nog steeds de overhand hoor!
En iedereen is zo'n ontzettende steun voor mij, maar ook voor Lars. Via deze weg wil ik iedereen ontzettend bedanken voor de lieve telefoontjes, bloemen, bezoekjes, kaartjes, sms-jes en gewoon lieve woorden. Het helpt enorm veel om te weten dat er zovelen aan ons denken!!!
Pfff wat een ellende ook allemaal he bah. En het ergste is dat iemand die dit niet heeft meegemaakt, dit nooit volledig zal kunnen begrijpen. Hoe lief jullie ook allemaal zijn, jullie kunnen het (gelukkig maar) niet begrijpen. Daarom ben ik ook zo ontzettend blij met deze blog. Ik schrijf aan mezelf want ik begrijp t. (voor zover dat enigszins logisch klinkt) En als ik dit dan teruglees, lukt t me vaak ook om weer dat positieve naar boven te halen. Dus hier komt t:
Lars is lekker vissen, en ik ben blij dat ik even een avondje voor mezelf heb. Even lekker bankhangen. Het heeft ook geen zin om tegen iemend te praten nu, het moet er gewoon uit that's it. En nu maak ik me nog t meest zorgen over wat jullie allemaal denken als jullie dit lezen......
Ik wil ook niemand ongerust maken, dat negatieve is maar een klein gedeelte van hoe ik me voel. Over het algemeen voel ik me wel erg goed gelukkig, zowel lichamelijk als emotioneel gezien. Lichamelijk gaat t na deze chemo weer erg goed gelukkig. Zoals te zien aan t tijdstip is de chemo moeheid ver voorbij. De middagdutjes kunnen weer achterwege gelaten worden gelukkig, en ik ben voor de 3e chemo op rij niet misselijk!!! Wel erg futloos, en heb er ook grote moeite mee dat mijn lichaam niet altijd wil wat ik wil. Gewone dingen als t huishouden kosten dubbel zo lang omdat ik steeds tussendoor moet gaan zitten om een koortsaanval te voorkomen. Maar wil toch zoveel mogelijk zelf doen, anders zit ik ook maar wat te niksen. Waar ik ook veel last van heb is stemmingswisselingen. Ik kan om helemaal niks, helemaal uit mn slof schieten. Voor ik er erg in heb, heb ik t er al uitgeflapt. Is met name vervelend voor Lars helaas, maar hij kan er gelukkig goed mee overweg. Hij reageert er al niet eens meer op hihi. Man wat ben ik blij met mijn vent!!! Ik heb altijd geweten dat wij voor elkaar bestemd waren, maar deze hele achtbaan heeft mij laten zien dat ik nog veel meer van die jongen hou dan ik zelf voor mogelijk had gehouden, en hij van mij! Ik zou serieus niet weten wat ik zonder hem zou moeten nu.
If we can get through this...we can get through anything!!!
Ik denk dat deze up's en down's voornamelijk voortkomen uit t feit dat mijn 1e tussentijdse scan er binnen een paar weken aan zit te komen. En ik ben er zoo ontzettend nerveus voor!!! Nu al...dat gaat nog wat worden de komende weken dan. Als daaruit blijkt dat de chemo's hun werk doen ben ik hopelijk ook wat geruster.
Verder ben ik wat revalidatieprogramma's aant bekijken voor als ik klaar ben met mijn behandelingen. Met name het programma "Herstel en Balans" klinkt erg positief. Dat is een programma van 3 maanden dat zowel lichamelijk als geestelijk helpt met het omgaan met de effecten van kanker en de behandeling daarvoor. Dingen als angst, neerslachtigheid en vermoeidheid komen aan bod, de resultaten zijn erg goed. Maar dat is pas voor na de behandelingen. Zo ziet u maar weer wij kijken nog steeds vooruit!!!
Ik ga toch mn bedje eens opzoeken nu. Voel me zelf een stuk beter nu en hoop dat ik niemand te zeer heb laten schrikken ....
Abonneren op:
Reacties (Atom)