Vandaag ben ik voor het eerst in lange tijd weer bij mijn psychotherapeut geweest, en die bevestigde wat ik al dacht...
Ik ben onder andere zo bang voor terugkomst van de kanker, doordat ik veel te veel ermee bezig ben. Echt op het obsessieve af af en toe. Mijn hele leven op dit moment draait nog om kanker en dat is niet zoals het hoort. Ik moet langzaam weer gaan genieten van het leven en accepteren dat kanker daarbij hoort, maar niet meer mijn hele leven is. Voor ik ziek werd was ik al een soort van hypochonder, en dat heeft zich alleen nog maar meer gemanifesteerd sinds ik ziek ben....
Door middel van een nieuwe therapie genaamd ACT wil hij gaan proberen mijn denkwijze dusdanig te veranderen dat ik niet alleen maar kanker zie maar ook alle moois wat daaromheen is.
Een aantal dingen die ik doe zijn wel al goed, waaronder mijn verandering in levensstijl en het sporten. Hierdoor voel ik met beter over mezelf, en op de sportschool weet niemand dat ik ziek was natuurlijk. Ik moet dingen zoeken in mijn dagelijks leven die "normaal" zijn. Aangezien ik nog niet kan werken zal mijn dag gevuld moeten worden met andere niet-kanker-gerelateerde dingen.
Dat betekend dus geen LVN forum meer, geen youtube filmpjes meer, geen blogs meer lezen maar natuurlijk ook geen blogs meer schrijven. Alleen als er echt iets aan de hand is dat met kanker te maken heeft, en laten we hopen dat dat niet het geval zal zijn.
Er zullen natuurlijk altijd wel dingen zijn die me eraan zullen doe denken en dat is ook niet erg maar dit is té, en ik ben niet iemand die kan minderen maar gewoon cold-turkey moet stoppen.....dus dat doe ik! Ik hoop van harte dat het me helpt want op deze manier doorgaan maakt t alleen maar erger...
Ik had zelf al een idee dat dit een groot gedeelte van het probleem was, maar deze bevestiging had ik gewoon even nodig. Dit is dan ook mijn laatste blog....vreemd idee.
Het afgelopen jaar is een jaar geweest dat ik hopelijk maar 1 keer mee hoef te maken, maar dat me wel sterker heeft gemaakt! Me dingen heeft geleerd die de meesten pas op veel latere leeftijd leren...
Ik heb jullie laten meelezen over hoe ik me voelde op goede, maar ook op zeer slechte dagen en ik hoop dat er op zijn minst 1 persoon er wat aan gehad heeft.
Dankjewel allemaal voor alles dat jullie voor ons gedaan hebben. Ik wens jullie allemaal alle geluk en gezondheid van de wereld.....
Liefs Linda
maandag 16 april 2012
zondag 15 april 2012
Rustig weekend
Na een onrustige week is het weekend toch wat rustiger verlopen gelukkig. De dag nadat ik de vorige blog heb geschreven was mijn keelpijn over. Uiteindelijk ben ik ook niet meer naar de huisarts gegaan omdat ik ook wel al wist dat het niks was. Diep vanbinnen weet ik dat ook wel maar op zo'n moment overheerst gewoon de angst en onzekerheid.
Voor nu is het weer iets rustiger in mijn hoofd en morgen mag ik weer naar de psychotherapeut die het misschien helemaal rustig kan krijgen in mijn hoofd. In zijn laatste mail gaf hij aan det de EMDR therapie die ik al eerder heb gehad om te kunnen slapen, me ook kan helpen met mijn angst voor het terugkomen van de kanker. Ik hoop dat het net zo goed werkt als de vorige keer met slapen!
Verder is afgelopen donderdag Herstel&Balans afgesloten. Geeft ook weer een lekker gevoel om daamee klaar te zijn. Het was een vrij rustige dag, die afgesloten is met een thema bijeenkomst over hoe het nu verder gaat. Daar werd ons uitgelegd dat we ook door konden gaan met sporten via een aantal nazorg programma's. Nu ben ik elf al flink aan het sporten dus voor mij is dat niet echt interessant, en daarnaast ook belachelijk prijzig!
Over sporten gesproken, dat gaat heel erg goed! Het gaat flink beter met mijn conditie. Vind het nog steeds erg leuk om te doen en dat is het belangrijkste denk ik!
A.s. donderdag heb ik een afspraak staan bij een diétiste hier in de buurt om nog wat voedingsadvies te krijgen, zodat ik ook op een verantwoorde manier kan afvallen. Alles gaat lekker zijn gangetje..
Voor nu is het weer iets rustiger in mijn hoofd en morgen mag ik weer naar de psychotherapeut die het misschien helemaal rustig kan krijgen in mijn hoofd. In zijn laatste mail gaf hij aan det de EMDR therapie die ik al eerder heb gehad om te kunnen slapen, me ook kan helpen met mijn angst voor het terugkomen van de kanker. Ik hoop dat het net zo goed werkt als de vorige keer met slapen!
Verder is afgelopen donderdag Herstel&Balans afgesloten. Geeft ook weer een lekker gevoel om daamee klaar te zijn. Het was een vrij rustige dag, die afgesloten is met een thema bijeenkomst over hoe het nu verder gaat. Daar werd ons uitgelegd dat we ook door konden gaan met sporten via een aantal nazorg programma's. Nu ben ik elf al flink aan het sporten dus voor mij is dat niet echt interessant, en daarnaast ook belachelijk prijzig!
Over sporten gesproken, dat gaat heel erg goed! Het gaat flink beter met mijn conditie. Vind het nog steeds erg leuk om te doen en dat is het belangrijkste denk ik!
A.s. donderdag heb ik een afspraak staan bij een diétiste hier in de buurt om nog wat voedingsadvies te krijgen, zodat ik ook op een verantwoorde manier kan afvallen. Alles gaat lekker zijn gangetje..
woensdag 11 april 2012
Onrustig
Ik ben vandaag 5 maanden en 1 dag kankervrij, en het is bijna 6 mnd sinds mijn laatste chemo. Mijn haar groeit goed en ik voel me op wat keelpijn na prima. Waarom ben ik dan zo onrustig?? Waarom ben ik nog steeds zo bang dat het terugkomt? Het is zo vermoeiend om steeds zo bezig te zijn met kanker...
Er zijn natuurlijk een aantal dingen die de onrust in de hand werken....Ten eerste de tijd van het jaar. Vorig jaar om deze tijd had ik de eerste klachten, en had ik mijn eerste bloedonderzoek er al op zitten. Ik wist nog niet dat ik kanker had, maar was wel volop bezig met fysiotherapie tegen de aanhoudende pijn in bovenrug en schouders. Nu, dit jaar, ben ik overdreven alert op elk pijntje en jeukje dat ik heb. Sinds 2 dagen heb ik pijn met slikken, eigenlijk gewoon keelpijn zoals ik al zovaak heb gehad, en toch maakt t me onrustig. Ik voel de hele dag door in mijn hals om te zien of ik klieren voel, en er is niets. Niks zorgwekkends te voelen, maar toch onrust...kan het niet helpen...miss morgen maar ff langs de huisarts voor de zekerheid...voor mijn gemoedsrust.
Naast de tijd van het jaar zit er ook weer een controle aan te komen. Over een maand heb ik weer een PET scan, en ook dat maakt me onrustig. Waarschijnlijk door die minimale groei van vorige keer, die stomme 7 mm. waarom maak ik me daar nou weer druk om? Geen idee...Waarom maak ik me überhaubt druk? Ik kan er toch niks aan doen als het zo is..... Makkelijk gezegd Linda pffff....
Bah het is zeker 2 mnd goed gegaan, maar de laatste week droom ik weer af en toe dat de kanker terug is, en ben ik gewoon onrustig. Moet mezelf gewoon weer even bij elkaar zien te rapen want een maand is nog lang. A.s dinsdag weer terug naar mijn psycholoog, eens kijken of die nog tips heeft. Waarschijnlijk is de scan gewoon goed, en is al deze onrust weer voor niks geweest.....oh man ik hoop het!!! Was toch wel van plan om deze zomer met onze recent aangeschafte vouwwagen naar zuid Frankrijk te gaan! Aan het einde van de maand gaan we nog een weekendje naar Zeeland, heb ik ook wel erg zin in!
Morgen ook de laatste keer Herstel&Balans. Ben ik wel blij om eigenlijk, weer iets afsluiten dat met kanker te maken heeft. Na de aankomende controle krijg ik ook geen scans meer voorlopig en kan de Port-a-cath er na de zomer hopelijk ook uit. Ik hoop dat mijn vermoeidheid e.d. ook dusdanig verbeterd dat ik in het najaar misschien weer voorzichtig aan het werk kan. Plannen genoeg in elk geval, laten we hopen dat ze ook allemaal uitgevoerd kunnen worden wanneer IK dat wil!
Het is wat....die ellendige k*t kanker.......BAH!!!!!
Er zijn natuurlijk een aantal dingen die de onrust in de hand werken....Ten eerste de tijd van het jaar. Vorig jaar om deze tijd had ik de eerste klachten, en had ik mijn eerste bloedonderzoek er al op zitten. Ik wist nog niet dat ik kanker had, maar was wel volop bezig met fysiotherapie tegen de aanhoudende pijn in bovenrug en schouders. Nu, dit jaar, ben ik overdreven alert op elk pijntje en jeukje dat ik heb. Sinds 2 dagen heb ik pijn met slikken, eigenlijk gewoon keelpijn zoals ik al zovaak heb gehad, en toch maakt t me onrustig. Ik voel de hele dag door in mijn hals om te zien of ik klieren voel, en er is niets. Niks zorgwekkends te voelen, maar toch onrust...kan het niet helpen...miss morgen maar ff langs de huisarts voor de zekerheid...voor mijn gemoedsrust.
Naast de tijd van het jaar zit er ook weer een controle aan te komen. Over een maand heb ik weer een PET scan, en ook dat maakt me onrustig. Waarschijnlijk door die minimale groei van vorige keer, die stomme 7 mm. waarom maak ik me daar nou weer druk om? Geen idee...Waarom maak ik me überhaubt druk? Ik kan er toch niks aan doen als het zo is..... Makkelijk gezegd Linda pffff....
Bah het is zeker 2 mnd goed gegaan, maar de laatste week droom ik weer af en toe dat de kanker terug is, en ben ik gewoon onrustig. Moet mezelf gewoon weer even bij elkaar zien te rapen want een maand is nog lang. A.s dinsdag weer terug naar mijn psycholoog, eens kijken of die nog tips heeft. Waarschijnlijk is de scan gewoon goed, en is al deze onrust weer voor niks geweest.....oh man ik hoop het!!! Was toch wel van plan om deze zomer met onze recent aangeschafte vouwwagen naar zuid Frankrijk te gaan! Aan het einde van de maand gaan we nog een weekendje naar Zeeland, heb ik ook wel erg zin in!
Morgen ook de laatste keer Herstel&Balans. Ben ik wel blij om eigenlijk, weer iets afsluiten dat met kanker te maken heeft. Na de aankomende controle krijg ik ook geen scans meer voorlopig en kan de Port-a-cath er na de zomer hopelijk ook uit. Ik hoop dat mijn vermoeidheid e.d. ook dusdanig verbeterd dat ik in het najaar misschien weer voorzichtig aan het werk kan. Plannen genoeg in elk geval, laten we hopen dat ze ook allemaal uitgevoerd kunnen worden wanneer IK dat wil!
Het is wat....die ellendige k*t kanker.......BAH!!!!!
zaterdag 31 maart 2012
Jaarcongres LVN
Sinds ik weet dat ik lymfklierkanker heb ben ik al lid van de patientenvereniging voor lymfklierkanker, de LVN. Het lidmaatschap houdt in dat je 1x per 3 mnd het kwartaalblad Lymfo ontvangt. Hierin staat van alles en nog wat dat te maken heeft met lymfklierkanker.
Naast dit kwartaalblad organiseren ze ook een aantal keer per jaar bijeenkomsten voor verschillende doelgroepen, en 1 keer per jaar het jaarcongres. Afgelopen jaar was het jaarcongres al geweest toen ik ziek werd, maar dit jaar was dan de kans om te gaan! Je kon kiezen uit een aantal verschillende lezingen en workshops, waarbij ik 's ochtends gekozen het voor een lezing van Prof. Ton Hagenbeek over de laatste ontwikkelingen over Non-hodgkin, en 's middags ben ik naar 'Thomas' geweest. Dit is een onderdeel van de lvn speciaal voor jongeren onder de 40 jaar.
Ik wist niet goed wat ik ervan moest verwachten, maar ik heb een heel leuke dag gehad uiteindelijk. De lezing 's ochtends was erg informatief, en het is fijn om te horen dat er nog steeds zoveel behandelmogelijkheden zijn en bijkomen. Daarna hadden we lunch die heeeel erg goed verzorgd was. Je kon dan op je gemak wat stands bekijken van bijv. vermoeidheid, huidverzorging, werk en internet activiteiten van de lvn. Wat wel erg leuk was is dat mijn blog erbij hing op de wand van blogs. Raar om te zien ook....
Daarna naar Thomas, en daar was het erg gezellig, maar ook erg confronterend soms. Er waren mensen die nog bezig waren met de eerst behandelingen, of behandelingen voor een recidief, maar ook mensen die al 10 of zelfs 20 jaar schoon zijn. Er zijn zoveel raakvlakken, en het is heel fijn om te praten met mensen in verschillende momenten van het ziekteproces. Daarnaast ook erg leuk om mensen waarvan ik de blog volg een keer in het echt te zien. Ik kreeg zelfs een bedankje van iemand die mijn blog volgt omdat dat diegene erg geholpen heeft. Dat zijn nou de dingen waarvoor jet het doet! Het was een vermoeiende, leuke, confronterende dag die zeker voor herhaling vatbaar is!
Naast dit kwartaalblad organiseren ze ook een aantal keer per jaar bijeenkomsten voor verschillende doelgroepen, en 1 keer per jaar het jaarcongres. Afgelopen jaar was het jaarcongres al geweest toen ik ziek werd, maar dit jaar was dan de kans om te gaan! Je kon kiezen uit een aantal verschillende lezingen en workshops, waarbij ik 's ochtends gekozen het voor een lezing van Prof. Ton Hagenbeek over de laatste ontwikkelingen over Non-hodgkin, en 's middags ben ik naar 'Thomas' geweest. Dit is een onderdeel van de lvn speciaal voor jongeren onder de 40 jaar.
Ik wist niet goed wat ik ervan moest verwachten, maar ik heb een heel leuke dag gehad uiteindelijk. De lezing 's ochtends was erg informatief, en het is fijn om te horen dat er nog steeds zoveel behandelmogelijkheden zijn en bijkomen. Daarna hadden we lunch die heeeel erg goed verzorgd was. Je kon dan op je gemak wat stands bekijken van bijv. vermoeidheid, huidverzorging, werk en internet activiteiten van de lvn. Wat wel erg leuk was is dat mijn blog erbij hing op de wand van blogs. Raar om te zien ook....
Daarna naar Thomas, en daar was het erg gezellig, maar ook erg confronterend soms. Er waren mensen die nog bezig waren met de eerst behandelingen, of behandelingen voor een recidief, maar ook mensen die al 10 of zelfs 20 jaar schoon zijn. Er zijn zoveel raakvlakken, en het is heel fijn om te praten met mensen in verschillende momenten van het ziekteproces. Daarnaast ook erg leuk om mensen waarvan ik de blog volg een keer in het echt te zien. Ik kreeg zelfs een bedankje van iemand die mijn blog volgt omdat dat diegene erg geholpen heeft. Dat zijn nou de dingen waarvoor jet het doet! Het was een vermoeiende, leuke, confronterende dag die zeker voor herhaling vatbaar is!
woensdag 28 maart 2012
Hoi, ik ben Linda....
Ik merk dat steeds meer mensen in mijn omgeving zich verbazen over de verandering in levensstijl die er heeft plaatsgevonden sinds ik ziek ben geworden. Of eigenlijk sinds ik kankervrij verklaard ben.
De oude Linda was iemand die dagen op de bank kon doorbrengen, voor de tv, met een zak chips en liters cola. Iemand die weinig tot geen beweging had, behalve in het huishouden, en die het allemaal wel prima vond zo. Lekker makkelijk eigenlijk. Nooit rekening hield met het feit dat ik veel te zwaar was, en veel te vet at. Niet nadenkend over het feit dat 30 sigaretten per dag vragen om problemen is. Ik vond het wel prima zo, en had zeker geen zin om te gaan sporten of lijnen of stoppen met roken of wat dan ook.
En toen werd ik ziek....en hoewel mijn kanker niet komt door mijn ongezonde levensstijl is het wel een eye-opener geweest. Ineens werd ik met beide benen op de grond gezet.....het kan morgen afgelopen zijn.Je moet goed voor je lijf zorgen!
Als eerste natuurlijk het roken. Het toeval wil dat ik net 2 weken voor de diagnose zelf al beslist had dat ik zou stoppen met roken, en dat ging me eigenlijk wel goed af. Gelukkig heb ik ondanks de stress toch door kunnen zetten en kan ik trots melden dat ik vandaag alweer 10,5 maand geen sigaret meer heb aangeraakt! Nooit gedacht dat me dat zou lukken...
Sinds dag 1 na mijn diagnose heb ik gezegd dat ik gezonder zou gaan leven zodra ik kankervrij zou worden verklaard, en gelukkig is dat gelukt. Gedurende de chemo's mocht ik absoluut niet gaan afvallen omdat dan de ziekte ook een reden zou kunnen zijn voor gewichtsverlies. Ik heb dus tijdens de behandelingen niet gegeten maar gevreten. In combinatie met het stoppen met roken zorgde dat voor een gewichtstoename van 10 kg. Mijn hoogste gewicht ooit had ik op 31 januari van dit jaar. de weegschaal gaf toen een shocking 97 kilo aan!
Dat was het moment voor mij om er wat aan te gaan doen. Ik wil niet nu genezen van kanker en over 15 jaar omvallen aan een hartaanval!
Dus de nieuwe Linda sport 5x per week, eet gezond( geen dieet maar gezondere levensstijl)en rookt niet meer. Hierdoor kan ik met trots melden dat ik nu 8kg kwijt ben en me een stuk beter voel! Ik ben eigenlijk ontzettend trots op mezelf dat ik het ook doe, en ik vind het nog leuk om te doen ook!
Ik hoop uiteindelijk op een gezond gewicht uit te komen, een gezond gewicht voor mij. Ook dan wil ik doorgaan met bewegen, en gezonder eten. Ik wil mijn leven veranderen, en niet alleen afvallen.
Er zijn veel mensen in mijn omgeving die het natuurlijk nog even wennen vinden, de nieuwe Linda, dus dan stel ik me gewoon even opnieuw voor; "Hoi, ik ben Linda"
De oude Linda was iemand die dagen op de bank kon doorbrengen, voor de tv, met een zak chips en liters cola. Iemand die weinig tot geen beweging had, behalve in het huishouden, en die het allemaal wel prima vond zo. Lekker makkelijk eigenlijk. Nooit rekening hield met het feit dat ik veel te zwaar was, en veel te vet at. Niet nadenkend over het feit dat 30 sigaretten per dag vragen om problemen is. Ik vond het wel prima zo, en had zeker geen zin om te gaan sporten of lijnen of stoppen met roken of wat dan ook.
En toen werd ik ziek....en hoewel mijn kanker niet komt door mijn ongezonde levensstijl is het wel een eye-opener geweest. Ineens werd ik met beide benen op de grond gezet.....het kan morgen afgelopen zijn.Je moet goed voor je lijf zorgen!
Als eerste natuurlijk het roken. Het toeval wil dat ik net 2 weken voor de diagnose zelf al beslist had dat ik zou stoppen met roken, en dat ging me eigenlijk wel goed af. Gelukkig heb ik ondanks de stress toch door kunnen zetten en kan ik trots melden dat ik vandaag alweer 10,5 maand geen sigaret meer heb aangeraakt! Nooit gedacht dat me dat zou lukken...
Sinds dag 1 na mijn diagnose heb ik gezegd dat ik gezonder zou gaan leven zodra ik kankervrij zou worden verklaard, en gelukkig is dat gelukt. Gedurende de chemo's mocht ik absoluut niet gaan afvallen omdat dan de ziekte ook een reden zou kunnen zijn voor gewichtsverlies. Ik heb dus tijdens de behandelingen niet gegeten maar gevreten. In combinatie met het stoppen met roken zorgde dat voor een gewichtstoename van 10 kg. Mijn hoogste gewicht ooit had ik op 31 januari van dit jaar. de weegschaal gaf toen een shocking 97 kilo aan!
Dat was het moment voor mij om er wat aan te gaan doen. Ik wil niet nu genezen van kanker en over 15 jaar omvallen aan een hartaanval!
Dus de nieuwe Linda sport 5x per week, eet gezond( geen dieet maar gezondere levensstijl)en rookt niet meer. Hierdoor kan ik met trots melden dat ik nu 8kg kwijt ben en me een stuk beter voel! Ik ben eigenlijk ontzettend trots op mezelf dat ik het ook doe, en ik vind het nog leuk om te doen ook!
Ik hoop uiteindelijk op een gezond gewicht uit te komen, een gezond gewicht voor mij. Ook dan wil ik doorgaan met bewegen, en gezonder eten. Ik wil mijn leven veranderen, en niet alleen afvallen.
Er zijn veel mensen in mijn omgeving die het natuurlijk nog even wennen vinden, de nieuwe Linda, dus dan stel ik me gewoon even opnieuw voor; "Hoi, ik ben Linda"
donderdag 22 maart 2012
Lotgenoten in het zonnetje...
Toen ik de diagnose lymfklierkanker kreeg ben ik begonnen met het lezen van blogs over kanker, en dan met name lymfklierkanker. Dit is ook waarom ik zelf begonnen ben met bloggen. In het begin was het gewoon lezen, maar na verloop van tijd kwamen er ook e-mails en Facebook berichten bij kijken.
Zo ook met Eveline....
Net als ik een jonge meid die veel te vroeg te maken kreeg met kanker in haar leven. In april 2011 kreeg zij de diagnose Hodgkin lymfoom, en hoewel dit niet precies hetzelfde is dan wat ik heb gehad is het wel lymfklierkanker. Na wat Facebook gesprekjes hebben we besloten een keer af te spreken in het echte leven voor een kop koffie. Gewoon omdat je af en toe behoefte hebt om met iemand te praten die precies weet wat er in je omgaat....ook al ken je die persoon nauwelijks....
Vandaag was die dag, en ondanks dat ik er erg veel zin in had, was ik ook wel wat nerveus. Wat als het niet klikt? Of er ongemakkelijke stiltes vallen? Och ja, no guts no glory.......we zien het wel!
Het weer zat lekker mee want het zonnetje scheen volop, en eigenlijk was Eveline precies zoals ik me had voorgesteld.....spontaan, hartelijk, lekker 'normaal' om het zo maar te zeggen.
Ik voelde me meteen op mijn gemak, en we waren ook meteen lekker aant kletsen. Over van alles eigenlijk.....de diagnose, de chemo, bijwerkingen, het leven nu, de toekomst en dingen die totaal niks met kanker te maken hadden.
Ik worstel al een aantal weken met mijn gevoel t.o.v. mijn ziekte. Ik ben er voor mijn gevoel nog heel veel mee bezig, en weet niet of dat wel de juiste manier is. Wat is wijsheid?? Proberen je normale leven weer op te pakken, voor zover dat ooit weer normaal wordt, of toch elke dag bezig blijven met kanker? En hoe doe je dat? Hoe zorg ik ervoor dat ik niet, elke dag als ik wakker wordt, even alle blogs en het lvn forum check? En waarom zou ik dat eigenlijk niet doen? Pfff om gek van te worden.
Hierbij hadden we veel overeenkomsten want dit is iets waar we allebei mee worstelen. We hebben ook nog flink gelachen over de enorme vreetpartijen die we gehad hebben gedurende behandelingen, met dank aan dexamethason en prednison, en hoe moeilijk het is om het emotionele aspect van kanker te verwerken. Hoe de mensen waar we het meest van houden vaak het slachtoffer waren van onze emotionele achtbaan.
Ontzettend herkenbaar, en heel fijn om eens echt te praten met iemand die snapt hoe het is....
De tijd is werkelijk omgevlogen, en de afspraak is om het snel nog eens te doen. Het voelde goed.....goed om te zien dat ik niet de enige ben....gewoon goed.
We hebben heerlijk in het zonnetje gezeten.......de mooie dingen van het leven!
Verder ben ik sinds deze week lid van de sportschool. Het plan is om elke dag(!!) een uurtje te gaan sporten. Gewoon op mijn eigen tempo werken aan mijn conditie. Ondanks dat ik bij H&B niet heel veel verbetering merk wat betreft de vermoeidheid, helpt t wel goed bij mijn conditie. Daarbij gaan de kilootjes er ook wat sneller af. Als ik dus wat vaker ga, zal mijn conditie, en gewicht alleen maar beter worden. Daarbij voelt het gewoon goed, en dat is voor nu even het belangrijkste.
Ik hoop dat door lichamelijk fitter te worden, ik ook geestelijk fitter word. Ik heb er wel vertrouwen in dat dat gaat lukken. Als ik iets echt wil dan lukt het ook.......en ik wil dit!!
Zo ook met Eveline....
Net als ik een jonge meid die veel te vroeg te maken kreeg met kanker in haar leven. In april 2011 kreeg zij de diagnose Hodgkin lymfoom, en hoewel dit niet precies hetzelfde is dan wat ik heb gehad is het wel lymfklierkanker. Na wat Facebook gesprekjes hebben we besloten een keer af te spreken in het echte leven voor een kop koffie. Gewoon omdat je af en toe behoefte hebt om met iemand te praten die precies weet wat er in je omgaat....ook al ken je die persoon nauwelijks....
Vandaag was die dag, en ondanks dat ik er erg veel zin in had, was ik ook wel wat nerveus. Wat als het niet klikt? Of er ongemakkelijke stiltes vallen? Och ja, no guts no glory.......we zien het wel!
Het weer zat lekker mee want het zonnetje scheen volop, en eigenlijk was Eveline precies zoals ik me had voorgesteld.....spontaan, hartelijk, lekker 'normaal' om het zo maar te zeggen.
Ik voelde me meteen op mijn gemak, en we waren ook meteen lekker aant kletsen. Over van alles eigenlijk.....de diagnose, de chemo, bijwerkingen, het leven nu, de toekomst en dingen die totaal niks met kanker te maken hadden.
Ik worstel al een aantal weken met mijn gevoel t.o.v. mijn ziekte. Ik ben er voor mijn gevoel nog heel veel mee bezig, en weet niet of dat wel de juiste manier is. Wat is wijsheid?? Proberen je normale leven weer op te pakken, voor zover dat ooit weer normaal wordt, of toch elke dag bezig blijven met kanker? En hoe doe je dat? Hoe zorg ik ervoor dat ik niet, elke dag als ik wakker wordt, even alle blogs en het lvn forum check? En waarom zou ik dat eigenlijk niet doen? Pfff om gek van te worden.
Hierbij hadden we veel overeenkomsten want dit is iets waar we allebei mee worstelen. We hebben ook nog flink gelachen over de enorme vreetpartijen die we gehad hebben gedurende behandelingen, met dank aan dexamethason en prednison, en hoe moeilijk het is om het emotionele aspect van kanker te verwerken. Hoe de mensen waar we het meest van houden vaak het slachtoffer waren van onze emotionele achtbaan.
Ontzettend herkenbaar, en heel fijn om eens echt te praten met iemand die snapt hoe het is....
De tijd is werkelijk omgevlogen, en de afspraak is om het snel nog eens te doen. Het voelde goed.....goed om te zien dat ik niet de enige ben....gewoon goed.
We hebben heerlijk in het zonnetje gezeten.......de mooie dingen van het leven!
Verder ben ik sinds deze week lid van de sportschool. Het plan is om elke dag(!!) een uurtje te gaan sporten. Gewoon op mijn eigen tempo werken aan mijn conditie. Ondanks dat ik bij H&B niet heel veel verbetering merk wat betreft de vermoeidheid, helpt t wel goed bij mijn conditie. Daarbij gaan de kilootjes er ook wat sneller af. Als ik dus wat vaker ga, zal mijn conditie, en gewicht alleen maar beter worden. Daarbij voelt het gewoon goed, en dat is voor nu even het belangrijkste.
Ik hoop dat door lichamelijk fitter te worden, ik ook geestelijk fitter word. Ik heb er wel vertrouwen in dat dat gaat lukken. Als ik iets echt wil dan lukt het ook.......en ik wil dit!!
zaterdag 17 maart 2012
Lekker dagje relaxen
Sinds mijn laatste post gaat het elke dag weer een beetje beter, en inmiddels voel ik me weer gewoon goed. De antibiotica heeft dus z'n werk gedaan gelukkig. Het heeft alles bij elkaar een flinke week geduurd voor ik me echt beter ben gaan voelen, en ik was het ook helemaal beu die stomme griep.
Het hoesten blijft nog wel, maar is al flink afgenomen en er komt ook veel minder slijm bij kijken.
Afgelopen donderdag toch nog maar niet naar H&B geweest aangezien ik me nog steeds niet helemaal goed voelde en lekker een rustdagje genomen.
Voor vrijdag stond een relaxdagje op de planning met Gwen. Eerst lekker ontspannen bij Thermae2000 en aansluitend lekker uit eten bij ons favoriete restaurant in de buurt. Gelukkig waren de weersgoden ons goed gezind want met een zonnige 20 graden hebben we heerlijk op het buitenterras gelegen met een lekkere verse jus d'orange. Hoe heerlijk de zon voelt op mijn huid, het is moeilijk te omschrijven...
Ik heb echt genoten, en na lekker te hebben gebubbeld en in de massagestoel te hebben gelegen was het tijd om lekker te gaan eten.
Tegen beter weten in toch maar een voorgerecht, met als resultaat dat we allebei ons hoofdgerecht maar voor de helft ophadden. We leren het nooit....
Het was een heerlijke dag die ik ook echt nodig had! Even een lekker dagje relaxen.....
Het hoesten blijft nog wel, maar is al flink afgenomen en er komt ook veel minder slijm bij kijken.
Afgelopen donderdag toch nog maar niet naar H&B geweest aangezien ik me nog steeds niet helemaal goed voelde en lekker een rustdagje genomen.
Voor vrijdag stond een relaxdagje op de planning met Gwen. Eerst lekker ontspannen bij Thermae2000 en aansluitend lekker uit eten bij ons favoriete restaurant in de buurt. Gelukkig waren de weersgoden ons goed gezind want met een zonnige 20 graden hebben we heerlijk op het buitenterras gelegen met een lekkere verse jus d'orange. Hoe heerlijk de zon voelt op mijn huid, het is moeilijk te omschrijven...
Ik heb echt genoten, en na lekker te hebben gebubbeld en in de massagestoel te hebben gelegen was het tijd om lekker te gaan eten.
Tegen beter weten in toch maar een voorgerecht, met als resultaat dat we allebei ons hoofdgerecht maar voor de helft ophadden. We leren het nooit....
Het was een heerlijke dag die ik ook echt nodig had! Even een lekker dagje relaxen.....
dinsdag 13 maart 2012
Bah bah bah bah en nog es BAH!!!!
Ik heb het nu te pakken sinds vorige week woensdag avond, en mensen wat ben ik er KLAAR mee.... Het is echt mooi klote, en ik verveel me kapot. Mijn symptomen wisselen van dag tot dag...hoe dat kan weet ik ook niet. Ik begon met heftige keelpijn, die nu zo goed als weg is. Dit geldt ook voor de oorpijn. Daarvoor in de plaats begon ik eergisteren flink te hoesten met echt taai groen slijm. Inmiddels is in de loop van vandaag de hoest overgegaan van een vastzittende hoest in 'de moeder van alle kriebelhoesten'. Toegevoegd aan het symptomen lijstje zijn sinds vandaag ook flinke hoofdpijn, en een neus die ineens uit het niets dichtzit en dan ook weer vanzelf opengaat..... Koorts is eigenlijk de enige constante factor geweest. Die schommelt tussen 38 en 38,5.
Vandaag toch besloten maar even de huisarts te bellen om te vragen of het nodig was dat ik even langskwam. Na het uitleggen van mijn klachten wilde ze me toch graag even zien om mijn longen na te luisteren. Zo gezegd zo gedaan....
Ze hoorde inderdaad flink wat slijm in de longen, en aan de groene kleur van het slijm was af te leiden dat het toch om een infectie of onsteking ging. Nou krijg je daar normaal niet altijd wat voor, maar aangezien mijn immuunsysteem nog niet helemaal hersteld is van alle behandelingen, wilde ze me toch een antibioticakuur geven. Ik had ook aangegeven dat ik door het echt belachelijk veel hoesten al een aantal nachten geen oog had dichtgedaan. Hiervoor heeft ze me codeïnetabletten gegeven die zo gezegd de hoestprikkel dempen. Nou volgens mij zijn het placebo's want ik merk er helemaal niks van....of ja ik ben wel hartstikke suf ervan maar de hoest blijft.
Inmiddels begint ook alles pijn te doen in mijn bovenlichaam, hetgeen natuurlijk veroorzaakt wordt door het vele hoesten. Voor de tweede nacht op rij lig ik op de bank zodat ik Lars niet hele nachten wakker hou met mijn geblaf, en zodra ik ga liggen komen er hoestbuien tot overgeven aan toe dus......zitten. De hele nacht rechtop zitten op de bank en proberen zo wat te slapen. Ook geen succes kan ik vermelden want ook zittend heb ik gemiddeld 1 keer per minuut een hoestbui. Tussendoor vallen af en toe mijn ogen spontaan dicht, en doe ik een hazenslaapje van 45 seconden.......denk niet dat dat veel zal doen voor mijn vermoeidheid.
Ik begin er langzaam echt gek van te worden nu, en had vanmiddag echt zin om gewoon een lekker potje te janken van pure vermoeidheid.
Deze week mijn agenda maar leeggemaakt zodat ik kan uitzieken, en dan hoop ik toch dat ik volgende week weer gewoon naar H&B kan. Baal echt als een stekker nu....
Vandaag toch besloten maar even de huisarts te bellen om te vragen of het nodig was dat ik even langskwam. Na het uitleggen van mijn klachten wilde ze me toch graag even zien om mijn longen na te luisteren. Zo gezegd zo gedaan....
Ze hoorde inderdaad flink wat slijm in de longen, en aan de groene kleur van het slijm was af te leiden dat het toch om een infectie of onsteking ging. Nou krijg je daar normaal niet altijd wat voor, maar aangezien mijn immuunsysteem nog niet helemaal hersteld is van alle behandelingen, wilde ze me toch een antibioticakuur geven. Ik had ook aangegeven dat ik door het echt belachelijk veel hoesten al een aantal nachten geen oog had dichtgedaan. Hiervoor heeft ze me codeïnetabletten gegeven die zo gezegd de hoestprikkel dempen. Nou volgens mij zijn het placebo's want ik merk er helemaal niks van....of ja ik ben wel hartstikke suf ervan maar de hoest blijft.
Inmiddels begint ook alles pijn te doen in mijn bovenlichaam, hetgeen natuurlijk veroorzaakt wordt door het vele hoesten. Voor de tweede nacht op rij lig ik op de bank zodat ik Lars niet hele nachten wakker hou met mijn geblaf, en zodra ik ga liggen komen er hoestbuien tot overgeven aan toe dus......zitten. De hele nacht rechtop zitten op de bank en proberen zo wat te slapen. Ook geen succes kan ik vermelden want ook zittend heb ik gemiddeld 1 keer per minuut een hoestbui. Tussendoor vallen af en toe mijn ogen spontaan dicht, en doe ik een hazenslaapje van 45 seconden.......denk niet dat dat veel zal doen voor mijn vermoeidheid.
Ik begin er langzaam echt gek van te worden nu, en had vanmiddag echt zin om gewoon een lekker potje te janken van pure vermoeidheid.
Deze week mijn agenda maar leeggemaakt zodat ik kan uitzieken, en dan hoop ik toch dat ik volgende week weer gewoon naar H&B kan. Baal echt als een stekker nu....
vrijdag 9 maart 2012
Ook ik ontspring de dans niet
Een dikke week geleden las ik op internet dat er een griep epidemie gaande was in België en Duitsland. Er werd bij vermeld dat ook wij, in ons koude kikkerlandje, niet de dans zouden ontspringen. Aaaah dat loopt zo'n vaart toch niet dacht ik.....Hoe vaak hebben we dat al niet gehoord, en ik krijg normaal nooit griep.....
Mondjesmaat hoorde ik van steeds meer mensen dat ze het ook te pakken hadden....eerst bekenden en mensen bij H&B en daarna ook vrienden...hmmm maar eens afwachten dan dacht ik...
Eergisteren begon het dan toch ook bij mij....eerst bij het wakker worden wat keelpijn. Dat heb ik wel eens eerder gehad, meestal als het wat tocht in de slaapkamer 's nachts. De hele dag wat last gehad maar niet extreem. Lars zou donderdag ochtend met zijn werk vertrekken naar België en vanavond pas terugkomen. Daar baalde ik wel een beetje van omdat ik me al niet lekker voelde natuurlijk.
Die ochtend was het dan ook echt raak....heftige keelpijn en gedurende de dag ook wat koorts. Na een korte en moeizame nacht van 3 uur ben ik nog voor het licht weer opgestaan met echt belachelijke keelpijn, oorpijn, koorts en géén stem meer......pfffffff.
Me de hele dag maar wat rustig gehouden op de bank, maar echt heel veel beter voel ik me nog niet. Heb gelukkig niet hoeven overgeven en heb alleen een beetje last van mijn darmen maar dat is nog te doen. Hier en daar een steek ineens, waar mij natuurlijk weer de haren van rechtop gaan staan. Na een uitgebreidt klieren voelen zelfonderzoek was ik dan pas zelf ook overtuigd dat t waarschijnlijk wel een griepje zou zijn. Bah ik kan er niks aan doen maar als er zoiets is schiet ik al meteen in de stress. Ik hoop dat dat toch wel snel wat minder wordt want dat is echt niet prettig bah.
Nu is Lars weer lekker thuis, en komt er bij mij met moeite wat geluid uit. Hoop dan ook wel echt dat het na het weekend wel weer wat beter is want ik wil wel graag weer naar H&B.
Nou zo nu weten jullie allemaal hoe ontzettend zielig ik wel niet ben met mn griepje ;-)
Mondjesmaat hoorde ik van steeds meer mensen dat ze het ook te pakken hadden....eerst bekenden en mensen bij H&B en daarna ook vrienden...hmmm maar eens afwachten dan dacht ik...
Eergisteren begon het dan toch ook bij mij....eerst bij het wakker worden wat keelpijn. Dat heb ik wel eens eerder gehad, meestal als het wat tocht in de slaapkamer 's nachts. De hele dag wat last gehad maar niet extreem. Lars zou donderdag ochtend met zijn werk vertrekken naar België en vanavond pas terugkomen. Daar baalde ik wel een beetje van omdat ik me al niet lekker voelde natuurlijk.
Die ochtend was het dan ook echt raak....heftige keelpijn en gedurende de dag ook wat koorts. Na een korte en moeizame nacht van 3 uur ben ik nog voor het licht weer opgestaan met echt belachelijke keelpijn, oorpijn, koorts en géén stem meer......pfffffff.
Me de hele dag maar wat rustig gehouden op de bank, maar echt heel veel beter voel ik me nog niet. Heb gelukkig niet hoeven overgeven en heb alleen een beetje last van mijn darmen maar dat is nog te doen. Hier en daar een steek ineens, waar mij natuurlijk weer de haren van rechtop gaan staan. Na een uitgebreidt klieren voelen zelfonderzoek was ik dan pas zelf ook overtuigd dat t waarschijnlijk wel een griepje zou zijn. Bah ik kan er niks aan doen maar als er zoiets is schiet ik al meteen in de stress. Ik hoop dat dat toch wel snel wat minder wordt want dat is echt niet prettig bah.
Nu is Lars weer lekker thuis, en komt er bij mij met moeite wat geluid uit. Hoop dan ook wel echt dat het na het weekend wel weer wat beter is want ik wil wel graag weer naar H&B.
Nou zo nu weten jullie allemaal hoe ontzettend zielig ik wel niet ben met mn griepje ;-)
maandag 5 maart 2012
Halverwege
Afgelopen donderdag hebben we afscheid genomen van de andere groep bij H&B. Het overlapt zich steeds 6 weken dus die hadden het programma er alweer op zitten. Vandaag kwamen er 8 nieuwe mensen bij die nu gaan starten dus ik was wel erg benieuwd wat voor mensen er zouden komen.
Het bleek te gaan om 6 vrouwen en 2 mannen, gemiddelde leeftijd boven de 45. Nou geeft dat natuurlijk niks maar ik had stiekem toch wel gehoopt op 1 of 2 jongere mensen. Sinds dag 1 ben ik al de benjamin, en is er een meid in onze groep die iets ouder is dan mij. Ik merk gewoon dat je daardoor ook gewoon wat meer met elkaar gemeen hebt. Desalniettemin vind ik het contact met met de wat oudere lotgenoten ook erg leuk.
Verder krijg je natuurlijk nu ook een beetje een beeld van hoe je al gevorderd bent gedurende de eerste helft van het programma. Ik zie ook wel dat wij als groep al beduidend verder zijn dan de neiuwe groep. Met name in het zwembad merk je dat goed. Dat betekend dus dat het wel degelijk helpt. Helaas voor de vermoeidheid merk ik nog niet echt veel maar goed het is niet anders.
Vanochtend ook weer telefoon gehad van het UWV. Sinds ik in de ziektewet zit belt deze meneer mij regelmatig om te zien hoe het gaat. Zo ook vandaag. Hij vroeg hoe het ging dus ik heb verteld over mijn vermoeidheid en concentratieproblemen, en zijn antwoord was dat hij me over 2 weken terug zou bellen om te zien of het dat weg was......ja zeker dat is na 2 weken ineens mysterieus verdwenen....
Over 2 weken zou er dan een afspraak gemaakt worden met een arts, dus we wachten maar rustig af.
Verder eigen weinig mede te delen, behalve dat ik op 31 maart naar het jaarcongres ga van de lymfklierkanker vereniging. Ben erg benieuwd wat ik daar allemaal ga leren. Heb me ingeschreven bij de workshop over nieuwe behandelmethoden van een Non-Hodgkin lymfoom. Toch een beetje op de hoogte blijven he, 's Middags ga ik naar workshop Thomas. Thomas is een gedeelte van de lymfklierkanker verenif=ging dta speciaal bedoeld is voor jongeren tot 40 jaar.
Het bleek te gaan om 6 vrouwen en 2 mannen, gemiddelde leeftijd boven de 45. Nou geeft dat natuurlijk niks maar ik had stiekem toch wel gehoopt op 1 of 2 jongere mensen. Sinds dag 1 ben ik al de benjamin, en is er een meid in onze groep die iets ouder is dan mij. Ik merk gewoon dat je daardoor ook gewoon wat meer met elkaar gemeen hebt. Desalniettemin vind ik het contact met met de wat oudere lotgenoten ook erg leuk.
Verder krijg je natuurlijk nu ook een beetje een beeld van hoe je al gevorderd bent gedurende de eerste helft van het programma. Ik zie ook wel dat wij als groep al beduidend verder zijn dan de neiuwe groep. Met name in het zwembad merk je dat goed. Dat betekend dus dat het wel degelijk helpt. Helaas voor de vermoeidheid merk ik nog niet echt veel maar goed het is niet anders.
Vanochtend ook weer telefoon gehad van het UWV. Sinds ik in de ziektewet zit belt deze meneer mij regelmatig om te zien hoe het gaat. Zo ook vandaag. Hij vroeg hoe het ging dus ik heb verteld over mijn vermoeidheid en concentratieproblemen, en zijn antwoord was dat hij me over 2 weken terug zou bellen om te zien of het dat weg was......ja zeker dat is na 2 weken ineens mysterieus verdwenen....
Over 2 weken zou er dan een afspraak gemaakt worden met een arts, dus we wachten maar rustig af.
Verder eigen weinig mede te delen, behalve dat ik op 31 maart naar het jaarcongres ga van de lymfklierkanker vereniging. Ben erg benieuwd wat ik daar allemaal ga leren. Heb me ingeschreven bij de workshop over nieuwe behandelmethoden van een Non-Hodgkin lymfoom. Toch een beetje op de hoogte blijven he, 's Middags ga ik naar workshop Thomas. Thomas is een gedeelte van de lymfklierkanker verenif=ging dta speciaal bedoeld is voor jongeren tot 40 jaar.
donderdag 1 maart 2012
Het gaat goed...
Na mijn laatste blog heb ik veel reacties gehad zowel via internet als in mijn omgeving. Veel mensen hebben idd geen idee wat er speelt als alles achter de rug is....Daarnaast heb ik ook heel veel reacties gehad van mensen die dezelfde klachten hebben dus ik ben blij dat ik die blog geschreven heb.
Eigenlijk gaat het erg goed nu.....durf het bijna niet uit te spreken pffff. Ben nog steeds erg moe en heb ook problemen met concentreren enz. maar daar is overheen te komen. De pijn in mijn gewrichten wordt steeds minder, en ik voel me eigenlijk steeds beter. Ik leef gezond, beweeg bijna elke dag en ik ben ervan overtuigd dat dat absoluut meehelpt bij mijn herstel. Ik ben nog lang niet op het punt waar ik zou willen zijn maar dat heeft gewoon nog tijd nodig, waarschijnlijk meer tijd dan ik vooraf had gepland....maar hoe kun je zoiets plannen??
Ik had van tevoren gedacht dat ik na Herstel&Balans wel weer langzaam zou gaan kunnen werken...nu weet ik wel beter. Ik ben al blij dat ik in een week het huishouden gedaan krijg en 4 uurtjes naar H&B kan gaan. Ik zou werkelijk niet weten hoe ik dat nu zou moeten combineren met een baan....zeker niet de baan die ik gehad heb. Hoewel werken in een callcenter fysiek niet zwaar is, vergt het wel enorm veel concentratie en focus....en laat ik daar nu net even een flink gebrek aan hebben. Ik vraag me ook wel eens af....stel dat dat niet beter wordt? Dan moet ik misschien een andere baan zoeken die iets meer fysiek is, en wie wil nu een ex-kankerpatiënt in dienst nemen? Ik kan me zo voorstellen dat ze daar, zeker in deze tijd, niet om staan te springen. Maar goed voor ik überhaupt weer kan gaan werken zal ik me eerst nog meer moeten focussen op mijn herstel....ik hoop alleen dat ze daar bij het UWV ook begrip voor hebben...
Bij H&B hebben we vandaag afscheid genomen van een gedeelte van de groep. Die hebben het programma er al op zitten. Dat betekende ook dat we een wandeltest moesten doen die we in het begin ook gedaan hebben. Gedurende 6 min probeer je zoveel mogelijk meters te wandelen. Toen ik begon heb ik 430m gelopen in 6 min....vandaag was dat 600m!!!! Ik was er helemaal trots op, want dat betekend dat er absoluut vooruitgang zit in mijn lichamelijke conditie.
Aan mijn vermoeidheid merk ik helaas nog geen verschil maar ik hoop dat dat misschien wel nog gaat komen. Ik ben hoe dan ook erg blij dat ik heb besloten mee te doen aan het programma. Zelfs als het uiteindelijk geen invloed heeft op de vermoeidheid heeft het me wel een hoop handvatten gegeven over hoe ik er wat beter mee om kan gaan.
Het gaat gewoon goed, ik voel me goed, en ik zie er natuurlijk ook heeeeeeeeel goed uit ;-)
Eigenlijk gaat het erg goed nu.....durf het bijna niet uit te spreken pffff. Ben nog steeds erg moe en heb ook problemen met concentreren enz. maar daar is overheen te komen. De pijn in mijn gewrichten wordt steeds minder, en ik voel me eigenlijk steeds beter. Ik leef gezond, beweeg bijna elke dag en ik ben ervan overtuigd dat dat absoluut meehelpt bij mijn herstel. Ik ben nog lang niet op het punt waar ik zou willen zijn maar dat heeft gewoon nog tijd nodig, waarschijnlijk meer tijd dan ik vooraf had gepland....maar hoe kun je zoiets plannen??
Ik had van tevoren gedacht dat ik na Herstel&Balans wel weer langzaam zou gaan kunnen werken...nu weet ik wel beter. Ik ben al blij dat ik in een week het huishouden gedaan krijg en 4 uurtjes naar H&B kan gaan. Ik zou werkelijk niet weten hoe ik dat nu zou moeten combineren met een baan....zeker niet de baan die ik gehad heb. Hoewel werken in een callcenter fysiek niet zwaar is, vergt het wel enorm veel concentratie en focus....en laat ik daar nu net even een flink gebrek aan hebben. Ik vraag me ook wel eens af....stel dat dat niet beter wordt? Dan moet ik misschien een andere baan zoeken die iets meer fysiek is, en wie wil nu een ex-kankerpatiënt in dienst nemen? Ik kan me zo voorstellen dat ze daar, zeker in deze tijd, niet om staan te springen. Maar goed voor ik überhaupt weer kan gaan werken zal ik me eerst nog meer moeten focussen op mijn herstel....ik hoop alleen dat ze daar bij het UWV ook begrip voor hebben...
Bij H&B hebben we vandaag afscheid genomen van een gedeelte van de groep. Die hebben het programma er al op zitten. Dat betekende ook dat we een wandeltest moesten doen die we in het begin ook gedaan hebben. Gedurende 6 min probeer je zoveel mogelijk meters te wandelen. Toen ik begon heb ik 430m gelopen in 6 min....vandaag was dat 600m!!!! Ik was er helemaal trots op, want dat betekend dat er absoluut vooruitgang zit in mijn lichamelijke conditie.
Aan mijn vermoeidheid merk ik helaas nog geen verschil maar ik hoop dat dat misschien wel nog gaat komen. Ik ben hoe dan ook erg blij dat ik heb besloten mee te doen aan het programma. Zelfs als het uiteindelijk geen invloed heeft op de vermoeidheid heeft het me wel een hoop handvatten gegeven over hoe ik er wat beter mee om kan gaan.
Het gaat gewoon goed, ik voel me goed, en ik zie er natuurlijk ook heeeeeeeeel goed uit ;-)
zondag 26 februari 2012
Als alles achter de rug is...
Het is inmiddels al meer dan 4 maanden geleden sinds mijn laatste chemo.....wat vliegt de tijd!
Als je voor het eerst hoort dat je kanker hebt, ben je natuurlijk erg bang voor de behandelingen zoals chemotherapie, bestralingen enz. Je bent bang voor de bijwerkingen gedurende die behandelingen, maar waar je eigenlijk vrij weinig over hoort is de klachten die veel patiënten nog hebben tot ver na de behandelingen......als alles achter de rug is...
Helaas is het dan voor veel patiënten nog lang niet voorbij, en zijn er verstrekkende gevolgen voor je lichamelijke en geestelijke conditie. Helaas is hiervoor nog steeds vaak veel onbegrip, zowel door de omgeving als door de artsen en werkgevers.
Als ik puur en alleen naar mezelf kijk is er echt een hele hoop veranderd ten opzichte van voor de behandeling, en dan bedoel ik niet zozeer emotioneel, maar meer lichamelijk.
Ten eerste vermoeidheid.....Dat je daar gedurende de behandeling last van hebt is natuurlijk niet zo vreemd, maar dat het zo'n effect heeft op je leven na de behandeling had ik niet verwacht....Mensen merken het waarschijnlijk ook niet echt aan me omdat ik het probeer te negeren maar ik ben eigenlijk de hele dag door, elke dag, moe....lichamelijk uitgeput is misschien beter omschreven. Het gaat vaak goed als ik net wakker ben, en dan ineens uit het niets bam....kapot moe. Zonder aankondiging of iets is het er ineens. Alsof ik loden handen, voeten en oogleden heb. Om gek van te worden is het. Dan zou je zeggen ga lekker liggen en rusten of zo.....FOUT!! Zodra ik eraan toegeef wordt het alleen maar erger, en dan lig ik de hele dag maar wat. Dan denk je natuurlijk :lekker bezig blijven.....FOUT!! Als ik door blijf gaan ben ik helemaal op en is het ook niet goed....Het gaat om een goede balans vinden tussen beide, en die verschilt voor het gemak lekker elke dag pfffff.
Wat ik deed was zodra ik me goed voelde meteen alles doen wat gedaan moest worden die dag, zodat ik de rest van de dag niks had. Dit werkt dus totaal niet want de rest van de dag ben ik dan niks waard. Ik heb dus nu een schema waar ik me aan wil houden dat inhoudt dat ik na 45 min bezig zijn even 10 min moet ontspannen. Nou kan dit makkelijk als ik bij aant poetsen ben of zo, maar wat eigenlijk nog vermoeiender is voor mij is gewoon een goed gesprek voeren, autorijden, winkelen of achter de computer zitten. Dan is het ook een stuk moeilijker om ff die pauze in te lassen. Hier heb ik nu ook het meeste last van en is het grootste obstakel in het dagelijks leven en ik hoop dat H&B me daar wat bij gaat helpen. Het bewegen doet in elk geval goed.
Naast de vermoeidheid zijn er concentratieproblemen. Vroeger kon ik goed begrijpend lezen, maar tegenwoordig lees ik hetzelfde verhaal 3 keer en weet vaak nog niet wat ik gelezen heb. Ik wil vaak even iets opzoeken of even wat pakken, en dan sta ik op en weg is het....geen idee meer wat ik wilde doen. Of even gauw naar de winkel om wat te halen en niet meer weten waar je voor gekomen bent. Natuurlijk gebeurt dit iedereen wel eens maar bij mij is dat nu meerdere keren per dag. De enige oplossing is om alles op te schrijven en in mijn telefoon op te slaan. Wat ook vaak tot lach partijen leidt is woorden verwisseling...bijv vensterbank ipv spatbord(??) of afzuigkap ipv vaatwasser. Ik kom dan ook echt niet meer op het woord dat ik bedoel. Ik moet tijdens een gesprek met iemand heel goed opletten zodat ik niet ineens vergeet waar we het over hebben, en multitasking is ook verleden tijd.
Dan heb je de lichamelijke klachten nog natuurlijk. Bij mij uit zich dat met name in gewrichtspijn in met name de knieën en ellebogen. Mijn conditie was voor de behandeling al slecht en nu helemaal niet aanwezig. Door H&B wordt dat wel beter gelukkig.
Eigenlijk kun je wel stellen dat de gevolgen vaak langer aanwezig zijn dan de behandeling geduurd heeft, en bij sommige patiënten helemaal nooit meer overgaan. Ik heb gelukkig veel begrip van mijn omgeving en artsen, en ik hoop dat dat in de toekomst voor alle ex-patiënten het geval gaat worden. Dit alles is ook de reden dat het me soms stoort als iemand zegt 'je zal wel blij zijn dat alles achter de rug is?'
Het feit dat ik kankervrij ben betekend helaas nog lang niet dat alles achter de rug is....
Als je voor het eerst hoort dat je kanker hebt, ben je natuurlijk erg bang voor de behandelingen zoals chemotherapie, bestralingen enz. Je bent bang voor de bijwerkingen gedurende die behandelingen, maar waar je eigenlijk vrij weinig over hoort is de klachten die veel patiënten nog hebben tot ver na de behandelingen......als alles achter de rug is...
Helaas is het dan voor veel patiënten nog lang niet voorbij, en zijn er verstrekkende gevolgen voor je lichamelijke en geestelijke conditie. Helaas is hiervoor nog steeds vaak veel onbegrip, zowel door de omgeving als door de artsen en werkgevers.
Als ik puur en alleen naar mezelf kijk is er echt een hele hoop veranderd ten opzichte van voor de behandeling, en dan bedoel ik niet zozeer emotioneel, maar meer lichamelijk.
Ten eerste vermoeidheid.....Dat je daar gedurende de behandeling last van hebt is natuurlijk niet zo vreemd, maar dat het zo'n effect heeft op je leven na de behandeling had ik niet verwacht....Mensen merken het waarschijnlijk ook niet echt aan me omdat ik het probeer te negeren maar ik ben eigenlijk de hele dag door, elke dag, moe....lichamelijk uitgeput is misschien beter omschreven. Het gaat vaak goed als ik net wakker ben, en dan ineens uit het niets bam....kapot moe. Zonder aankondiging of iets is het er ineens. Alsof ik loden handen, voeten en oogleden heb. Om gek van te worden is het. Dan zou je zeggen ga lekker liggen en rusten of zo.....FOUT!! Zodra ik eraan toegeef wordt het alleen maar erger, en dan lig ik de hele dag maar wat. Dan denk je natuurlijk :lekker bezig blijven.....FOUT!! Als ik door blijf gaan ben ik helemaal op en is het ook niet goed....Het gaat om een goede balans vinden tussen beide, en die verschilt voor het gemak lekker elke dag pfffff.
Wat ik deed was zodra ik me goed voelde meteen alles doen wat gedaan moest worden die dag, zodat ik de rest van de dag niks had. Dit werkt dus totaal niet want de rest van de dag ben ik dan niks waard. Ik heb dus nu een schema waar ik me aan wil houden dat inhoudt dat ik na 45 min bezig zijn even 10 min moet ontspannen. Nou kan dit makkelijk als ik bij aant poetsen ben of zo, maar wat eigenlijk nog vermoeiender is voor mij is gewoon een goed gesprek voeren, autorijden, winkelen of achter de computer zitten. Dan is het ook een stuk moeilijker om ff die pauze in te lassen. Hier heb ik nu ook het meeste last van en is het grootste obstakel in het dagelijks leven en ik hoop dat H&B me daar wat bij gaat helpen. Het bewegen doet in elk geval goed.
Naast de vermoeidheid zijn er concentratieproblemen. Vroeger kon ik goed begrijpend lezen, maar tegenwoordig lees ik hetzelfde verhaal 3 keer en weet vaak nog niet wat ik gelezen heb. Ik wil vaak even iets opzoeken of even wat pakken, en dan sta ik op en weg is het....geen idee meer wat ik wilde doen. Of even gauw naar de winkel om wat te halen en niet meer weten waar je voor gekomen bent. Natuurlijk gebeurt dit iedereen wel eens maar bij mij is dat nu meerdere keren per dag. De enige oplossing is om alles op te schrijven en in mijn telefoon op te slaan. Wat ook vaak tot lach partijen leidt is woorden verwisseling...bijv vensterbank ipv spatbord(??) of afzuigkap ipv vaatwasser. Ik kom dan ook echt niet meer op het woord dat ik bedoel. Ik moet tijdens een gesprek met iemand heel goed opletten zodat ik niet ineens vergeet waar we het over hebben, en multitasking is ook verleden tijd.
Dan heb je de lichamelijke klachten nog natuurlijk. Bij mij uit zich dat met name in gewrichtspijn in met name de knieën en ellebogen. Mijn conditie was voor de behandeling al slecht en nu helemaal niet aanwezig. Door H&B wordt dat wel beter gelukkig.
Eigenlijk kun je wel stellen dat de gevolgen vaak langer aanwezig zijn dan de behandeling geduurd heeft, en bij sommige patiënten helemaal nooit meer overgaan. Ik heb gelukkig veel begrip van mijn omgeving en artsen, en ik hoop dat dat in de toekomst voor alle ex-patiënten het geval gaat worden. Dit alles is ook de reden dat het me soms stoort als iemand zegt 'je zal wel blij zijn dat alles achter de rug is?'
Het feit dat ik kankervrij ben betekend helaas nog lang niet dat alles achter de rug is....
vrijdag 24 februari 2012
Gemotiveerd
Diegenen die mij kennen weten dat ik de laatste weken, of eigenlijk sinds het begin van deze maand, flink bezig ben met mijn gezondheid. En dan bedoel ik niet zozeer de kanker, maar mijn eigen visie op gezonder leven.
Dat houdt in eerste instantie in dat ik natuurlijk al 9 maanden niet meer rook. Iets waar ikzelf nog steeds erg trots op ben aangezien ik erg veel rookte. Daarnaast ben ik sinds begin deze maand bezig met gezonder eten. Geen 2 liter cola meer per dag, niet elke vrije minuut de snoepkast induiken en gewoon algeheel iets gezonder eten. Het gaat me gelukkig erg goed af, en ik heb er eigenlijk niet zo heel veel moeite mee. Van 1 februari tot vandaag ben ik nu 6 kg kwijt en het voelt heerlijk. Mijn broeken zijn allemaal te groot aan het worden en ik voel me ook steeds beter.
Ik ben al te zwaar zolang ik me kan herinneren, en de laatste jaren liep het een beetje de spuigaten uit. Ik heb er zelf nooit zoveel moeite mee gehad eigenlijk en vond het wel allemaal prima zo. Lekker roken, vet eten en niet bewegen.
Hoewel ik natuurlijk nooit had gehoopt kanker te krijgen op deze leeftijd, is dit wel een van de eye-openers geweest. Ten eerste het roken natuurlijk en ook daarna mijn levensstijl. Gedurende de chemo mocht ik niet diëten of iets dergelijks omdat ze het gewicht streng in de gaten houden. Gewichtsverlies kan namelijk een teken zijn van kanker. Ik heb er dan ook zo'n kilo of 10 eraan gegeten gedurende de behandeling met mijn dank aan de stootkuur prednison die ik 2 wekelijks moest slikken.
Nu ben ik op een punt dat ik een andere denkwijze heb gekregen. Ik wil niet nu kanker overwinnen en over 15 jaar dood neervallen door een hartaanval of iets dergelijks. Er zijn maar weinig dingen die je zelf in de hand hebt in je leven, maar gezond(er) leven is daar wel 1 van. En ik wil er alles aan doen om zo gezond mogelijk te leven en ,voor mijn gevoel althans, actief iets te kunnen doen aan mijn herstel.
Nu de uitslag van de scan weer goed was ben ik nog gemotiveerder dan ooit om door te gaan op de manier die ik bezig was. Mezelf niet alles te ontzeggen, maar wel lekker gezond te eten en te bewegen.
Me wat beter in mijn vel voelen, want sinds ik dit doe voel ik me beter dan ooit. Naast de 2 keer per week die ik sport bij H&B probeer ik ook nog zeker 2 keer per week zelf wat te bewegen. Lekker een uurtje flink doorwandelen langs het water, en af en toe een stukje joggen(korte stukjes hahaha nog ff opbouwen). Heb nu al zin om morgen weer te gaan :-)
Ik ben blij dat ik aan deze k*tziekte toch nog wat positiefs over heb gehouden!
Dat houdt in eerste instantie in dat ik natuurlijk al 9 maanden niet meer rook. Iets waar ikzelf nog steeds erg trots op ben aangezien ik erg veel rookte. Daarnaast ben ik sinds begin deze maand bezig met gezonder eten. Geen 2 liter cola meer per dag, niet elke vrije minuut de snoepkast induiken en gewoon algeheel iets gezonder eten. Het gaat me gelukkig erg goed af, en ik heb er eigenlijk niet zo heel veel moeite mee. Van 1 februari tot vandaag ben ik nu 6 kg kwijt en het voelt heerlijk. Mijn broeken zijn allemaal te groot aan het worden en ik voel me ook steeds beter.
Ik ben al te zwaar zolang ik me kan herinneren, en de laatste jaren liep het een beetje de spuigaten uit. Ik heb er zelf nooit zoveel moeite mee gehad eigenlijk en vond het wel allemaal prima zo. Lekker roken, vet eten en niet bewegen.
Hoewel ik natuurlijk nooit had gehoopt kanker te krijgen op deze leeftijd, is dit wel een van de eye-openers geweest. Ten eerste het roken natuurlijk en ook daarna mijn levensstijl. Gedurende de chemo mocht ik niet diëten of iets dergelijks omdat ze het gewicht streng in de gaten houden. Gewichtsverlies kan namelijk een teken zijn van kanker. Ik heb er dan ook zo'n kilo of 10 eraan gegeten gedurende de behandeling met mijn dank aan de stootkuur prednison die ik 2 wekelijks moest slikken.
Nu ben ik op een punt dat ik een andere denkwijze heb gekregen. Ik wil niet nu kanker overwinnen en over 15 jaar dood neervallen door een hartaanval of iets dergelijks. Er zijn maar weinig dingen die je zelf in de hand hebt in je leven, maar gezond(er) leven is daar wel 1 van. En ik wil er alles aan doen om zo gezond mogelijk te leven en ,voor mijn gevoel althans, actief iets te kunnen doen aan mijn herstel.
Nu de uitslag van de scan weer goed was ben ik nog gemotiveerder dan ooit om door te gaan op de manier die ik bezig was. Mezelf niet alles te ontzeggen, maar wel lekker gezond te eten en te bewegen.
Me wat beter in mijn vel voelen, want sinds ik dit doe voel ik me beter dan ooit. Naast de 2 keer per week die ik sport bij H&B probeer ik ook nog zeker 2 keer per week zelf wat te bewegen. Lekker een uurtje flink doorwandelen langs het water, en af en toe een stukje joggen(korte stukjes hahaha nog ff opbouwen). Heb nu al zin om morgen weer te gaan :-)
Ik ben blij dat ik aan deze k*tziekte toch nog wat positiefs over heb gehouden!
woensdag 22 februari 2012
Nog steeds kankervrij!!!
Aangezien ik in Limburg woon is carnaval een goede manier geweest om me wat af te leiden gedurende deze spannende week. Heb ook niet veel tijd gehad om me heel erg zorgen te maken, tot gisteravond. Ineens begon het, snelle hartslag...kriebels in de buik....misselijk enz enz. Gelukkig hadden we bezoek dus ik kon het nog wat beheersen, maar mijn stressniveau zat nu echt op een 10!
Ik was echt zo ontzettend bang dat de kanker terug was.....gewoon allesoverheersend bang....
Aangezien ik maandag een zware carnavalsmaandag heb gehad en Lars me om half 9 in bed heeft gegooid (ff lekker alles weggedronken) had ik gelukkig niet heel veel moeite met in slaap komen gisteravond. Ik heb zelfs over de uitslag gedroomd, dat het goed zou zijn......
Toen de wekker eenmaal was gegaan werd ik al kotsmisselijk van de zenuwen wakker. Geprobeerd wat te eten, maar dat was geen succes dus dan maar nuchter de auto in en op naar het OMC.
Voor mijn gevoel heeft de rit 10 uur geduurd, in werkelijkheid maar 10 min. De nodige scenario's zijn mijn gedachten gepasseerd in die autorit.....de details zal ik jullie besparen....
Gelukkig waren we snel aan de beurt, en meteen zei Dr.Erdkamp dat er absoluut geen avtiviteit te zien was op de scan YES YES YES YES YES!!!!!!!!! Oh man wat een gevoel van totale opluchting.... Alsof ik mijn adem de laatste 2 weken heb moeten inhouden en ik ineens weer mocht ademen....heerlijk! En ik weet dat de kans maar klein was dat er wat aan de hand zou zijn, maar zoals mijn mede lotgenoten vast kunnen bevestigen tellen alleen harde bewijzen! Met woorden als waarschijnlijk kan ik niets meer....
Eerst natuurlijk even iedereen wat laten weten, en toen lekker naar huis. Wilde nog boodschappen doen en poetsen en bloggen.....was even lekker naar buiten aant kijken naar het zonnetje en ineens waren ze er.....tranen.....tranen van opluchting, tranen van stress.....
Ineens kwam even alles naar buiten dat ik de laatste 2 weken weggestopt had, misschien zelfs wel het laatste half jaar.....pffff wat een opluchting!
Voor nu ben ik gewoon blij dat ik de komende 3 maanden lekker kan genieten!
Ik was echt zo ontzettend bang dat de kanker terug was.....gewoon allesoverheersend bang....
Aangezien ik maandag een zware carnavalsmaandag heb gehad en Lars me om half 9 in bed heeft gegooid (ff lekker alles weggedronken) had ik gelukkig niet heel veel moeite met in slaap komen gisteravond. Ik heb zelfs over de uitslag gedroomd, dat het goed zou zijn......
Toen de wekker eenmaal was gegaan werd ik al kotsmisselijk van de zenuwen wakker. Geprobeerd wat te eten, maar dat was geen succes dus dan maar nuchter de auto in en op naar het OMC.
Voor mijn gevoel heeft de rit 10 uur geduurd, in werkelijkheid maar 10 min. De nodige scenario's zijn mijn gedachten gepasseerd in die autorit.....de details zal ik jullie besparen....
Gelukkig waren we snel aan de beurt, en meteen zei Dr.Erdkamp dat er absoluut geen avtiviteit te zien was op de scan YES YES YES YES YES!!!!!!!!! Oh man wat een gevoel van totale opluchting.... Alsof ik mijn adem de laatste 2 weken heb moeten inhouden en ik ineens weer mocht ademen....heerlijk! En ik weet dat de kans maar klein was dat er wat aan de hand zou zijn, maar zoals mijn mede lotgenoten vast kunnen bevestigen tellen alleen harde bewijzen! Met woorden als waarschijnlijk kan ik niets meer....
Eerst natuurlijk even iedereen wat laten weten, en toen lekker naar huis. Wilde nog boodschappen doen en poetsen en bloggen.....was even lekker naar buiten aant kijken naar het zonnetje en ineens waren ze er.....tranen.....tranen van opluchting, tranen van stress.....
Ineens kwam even alles naar buiten dat ik de laatste 2 weken weggestopt had, misschien zelfs wel het laatste half jaar.....pffff wat een opluchting!
Voor nu ben ik gewoon blij dat ik de komende 3 maanden lekker kan genieten!
woensdag 15 februari 2012
Rustig
Gisteren de scan gehad....ff deja-vu gevoel. Ben vrij rustig nu, denk wel veel maar ben er klaar voor....hoe dan ook! Ga nog steeds wel uit van een goede uitslag, hoe langer ik erover nadenk hoe meer ik denk dat t goed is. En nu kan ik alleen maar wachten....
Wilde dit filmpje nog even met jullie delen. Vond het op een facebook van een lotgenote, en vond het erg indrukwekkend......kippevel...
http://www.youtube.com/watch?v=crXaLu9Ecmg&feature=share
Wilde dit filmpje nog even met jullie delen. Vond het op een facebook van een lotgenote, en vond het erg indrukwekkend......kippevel...
http://www.youtube.com/watch?v=crXaLu9Ecmg&feature=share
zondag 12 februari 2012
................
Ik heb de behoefte om te schrijven maar eigenlijk weet ik niet eens waarover. De afgelopen dagen ben ik redelijk doorgekomen, doordat ik eigenlijk constant bezig ben geweest. Vrijdag bij Gwen geweest en gisteren nog een keer verjaardag van Lotte gevierd. Was wel gezellig maar had eigenlijk best slechte zin....was er met mijn hoofd niet bij...
En terwijl ik dit schrijf ben ik "The Bodyguard" aant kijken met Whitney Houston die vannacht dood gevonden is.....en dan denk ik weer; kanker of geen kanker...het leven kan in een oogwenk voorbij zijn. Maar eigenlijk kan ik daar nu ff helemaal niks mee.....met de ellende van anderen....ik heb m'n eigen ellende nu en dat is even meer dan genoeg.
Eigenlijk is er niet zo heel veel verandert sinds m'n vorige blog, mijn emoties gaan alle kanten op. Slapen lukt niet, althans niet zonder slaaptablet, en dan te bedenken dat de arts zelf erg positief was.....wat als hij zelf had aangegeven ook te denken aan een recidief??? Volgens mij hadden ze me dan plat kunnen spuiten want dan was ik in alle staten geweest. Ik denk dat het meespeelt dat ik nu weet wat het is om kanker te hebben, en je steeds klote te voelen, en altijd maar de zieke te zijn.....en ik heb daar zoooo geen zin meer in. Ben blij met m'n nieuwe haar, en dat ik gezonder leef en sport. Als ik weer kanker heb is alles anders. Mijn vorige behandeling was een peulenschil ten opzichte van de behandeling die me dan te wachten staat...en alles waar ik nu mee bezig ben om gezonder te gaan worden moet dan weer in de wacht worden gezet. Ik mag dan niet meer afvallen of overdreven sporten. De kans op kinderen is dan zo goed als nihil na de chemo die daarbij hoort. Pffff nee laat maar......
Een lotgenote vertelde me dat ik positieve gedachten moet hebben, omdat er dan ook positieve dingen zullen gebeuren.....en als ik alleen negatief denk, ik ook negatieve dingen aantrek...
Nou geloof ik niet heel erg in al dat zweverige gedoe, maar ik geloof wel in de kracht van positief denken. Dat betekend dus ook dat ik zal moeten proberen zo positief mogelijk te zijn.
Nou ben ik es gaan nadenken over de 'worst case scenario'.....de kanker is terug...dat zou mooi kl*te zijn, maar dan zijn we er wel echt op tijd bij. Dat betekend ook een grotere slagingskans voor de behandeling die er dan volgt.....Lymfklierkanker is gelukkig iets dat, ook bij recidief, vrij goed te behandelen is.
'Best case scenario' is dat er niks aan de hand is, en dat het ook nooit meer terug komt. Dan heb ik nog steeds het probleem dat ik die angst blijf hebben. Ik zal dus hoe dan ook moeten proberen daar mee om te gaan...ik wil namelijk niet mijn hele leven verdoen aan angst. Stel je voor dat ik gezond blijf en over 5 jaar onder een bus kom??? Dan heb ik 5 jaar van mijn leven verspild aan angst voor iets waar ik totaal geen controle over heb......hoe stom is dat???
Klinkt allemaal heel mooi, maar das makkelijker geschreven dan gedaan natuurlijk. Ik moet zeggen dat het nu wel wat rustiger gaat allemaal. Ik sta een beetje op automatische piloot, en die rol bevalt me prima....
Heb een drukke week op de planning....3 keer H&B, PET scan en tandarts met Lars. Deze week is wel te doen zo, alleen vanaf vrijdag staat er niks meer op de planning dus daar moet nog ff heen gekeken worden. Toch maar een paar daagjes carnaval vieren dan gaat de tijd wat sneller.
En als ik deze blog nu terug lees zie ik pas echt hoe mn emoties alle kanten uitgaan.....................
En terwijl ik dit schrijf ben ik "The Bodyguard" aant kijken met Whitney Houston die vannacht dood gevonden is.....en dan denk ik weer; kanker of geen kanker...het leven kan in een oogwenk voorbij zijn. Maar eigenlijk kan ik daar nu ff helemaal niks mee.....met de ellende van anderen....ik heb m'n eigen ellende nu en dat is even meer dan genoeg.
Eigenlijk is er niet zo heel veel verandert sinds m'n vorige blog, mijn emoties gaan alle kanten op. Slapen lukt niet, althans niet zonder slaaptablet, en dan te bedenken dat de arts zelf erg positief was.....wat als hij zelf had aangegeven ook te denken aan een recidief??? Volgens mij hadden ze me dan plat kunnen spuiten want dan was ik in alle staten geweest. Ik denk dat het meespeelt dat ik nu weet wat het is om kanker te hebben, en je steeds klote te voelen, en altijd maar de zieke te zijn.....en ik heb daar zoooo geen zin meer in. Ben blij met m'n nieuwe haar, en dat ik gezonder leef en sport. Als ik weer kanker heb is alles anders. Mijn vorige behandeling was een peulenschil ten opzichte van de behandeling die me dan te wachten staat...en alles waar ik nu mee bezig ben om gezonder te gaan worden moet dan weer in de wacht worden gezet. Ik mag dan niet meer afvallen of overdreven sporten. De kans op kinderen is dan zo goed als nihil na de chemo die daarbij hoort. Pffff nee laat maar......
Een lotgenote vertelde me dat ik positieve gedachten moet hebben, omdat er dan ook positieve dingen zullen gebeuren.....en als ik alleen negatief denk, ik ook negatieve dingen aantrek...
Nou geloof ik niet heel erg in al dat zweverige gedoe, maar ik geloof wel in de kracht van positief denken. Dat betekend dus ook dat ik zal moeten proberen zo positief mogelijk te zijn.
Nou ben ik es gaan nadenken over de 'worst case scenario'.....de kanker is terug...dat zou mooi kl*te zijn, maar dan zijn we er wel echt op tijd bij. Dat betekend ook een grotere slagingskans voor de behandeling die er dan volgt.....Lymfklierkanker is gelukkig iets dat, ook bij recidief, vrij goed te behandelen is.
'Best case scenario' is dat er niks aan de hand is, en dat het ook nooit meer terug komt. Dan heb ik nog steeds het probleem dat ik die angst blijf hebben. Ik zal dus hoe dan ook moeten proberen daar mee om te gaan...ik wil namelijk niet mijn hele leven verdoen aan angst. Stel je voor dat ik gezond blijf en over 5 jaar onder een bus kom??? Dan heb ik 5 jaar van mijn leven verspild aan angst voor iets waar ik totaal geen controle over heb......hoe stom is dat???
Klinkt allemaal heel mooi, maar das makkelijker geschreven dan gedaan natuurlijk. Ik moet zeggen dat het nu wel wat rustiger gaat allemaal. Ik sta een beetje op automatische piloot, en die rol bevalt me prima....
Heb een drukke week op de planning....3 keer H&B, PET scan en tandarts met Lars. Deze week is wel te doen zo, alleen vanaf vrijdag staat er niks meer op de planning dus daar moet nog ff heen gekeken worden. Toch maar een paar daagjes carnaval vieren dan gaat de tijd wat sneller.
En als ik deze blog nu terug lees zie ik pas echt hoe mn emoties alle kanten uitgaan.....................
vrijdag 10 februari 2012
als een wervelwind
Het is de dag erna........de dag na wat?? De dag na dat ik niks weet.....en ook de dag na dat ik meer weet.....meer dan eergisteren....er is groei....wat betekend die groei?? Niemand kan het me nog zeggen, en nu???Onzekerheid, intense angst, tranen, verdriet, boos, teleurgesteld, hoop, moed, piekeren enz. enz......een wervelwind aan emoties. Lars vraagt me net toevallig wat borderline persoonlijkheidsstoornis is.....ik zeg; dat heb ik nu tijdelijk...een betere uitleg kan ik niet geven.
De moed zakt me in de schoenen als ik denk aan de komende twee weken en hoe ik die door moet komen. Bezig blijven, en vooral NIET googelen...meer kan ik nu niet bedenken.
En nu slaat het erin.......als een bom van emoties.....dit is de realiteit, dit is vanaf nu mijn leven. Het zal nooit meer worden zoals vroeger. Nooit meer zal ik gewoon onbezorgd kunnen genieten. Kanker is een onderdeel van mijn leven geworden. Een donker, vies, klote onderdeel van mijn leven......Dat is nu maar weer eens gebleken. En het gaat er nu niet eens om of het terug is of niet, de intense angst en onzekerheid die het met zich meebrengt is moordend. Dat vind ik eigenlijk nog erger dan de ziekte zelf. Mijn gedachten gaan naar plaatsen die niemand wil horen, en waar niemand ooit naartoe wil...
De ene minuut ben ik vrij optimistisch, en ook wel rustig. Dan komt de volgende minuut en ben ik echt intens, allesoverheersend bang dat t terug is...
Met alle wil van de wereld kan ik nu niet meer rationeel denken, het gezonde verstand is verdwenen en angst heeft de overhand. Hoe hard ik ook probeer, de logica is de deur uit...Ik moet gaan accepteren dat ik een nieuwe levenspartner heb.....kanker...
Veel mensen vragen me hoe het gaat nu, en dan zeg ik; het gaat goed, rustig aan he...Anders krijg ik allerlei goed bedoelde adviezen en medelijdende blikken die het alleen nog maar erger maken. En soms voel ik me ook goed,maar dat kan per minuut verschillen. Er is geen touw op te trekken, en tot 22 februari zal dat ook wel zo blijven. Maar ik red me wel, en op mijn eigen manier kom ik de dagen wel door. Bij voorkeur werd ik platgespoten tot dan maar helaas is dat geen optie....
Ik weet gewoon niet wat ik moet denken en wat ik voel. Mijn vertrouwen in mijn lichaam is gewoon helemaal weg, en dan is het zo moeilijk om in te schatten wat er gaande is.
Als ik uit moet gaan van hoe ik me voel, dan is er niks aan de hand.....maar dat kan ik niet want toen ik net ziek was voelde ik me ook goed. Ik hoop dat als blijkt dat er niks aan de hand is, dat vertrouwen een beetje terug gaat komen. Ik weet het gewoon zelf af en toe ook niet meer....
Op het moment ben ik rustig, en redelijk optimistisch....en over 5 minuten?? Wie zal het zeggen....
Vandaag verjaardag gehad van Lotte, en dat heeft me redelijk afgeleid. Hoe klote ik me ook voel, als ik haar zie ben ik even alles vergeten....
En nu moet ik proberen mezelf weer bij elkaar te rapen, ik moet hoe dan ook door met mijn leven. Ik kan niet blijven hangen in mijn angst voor die klotekutkanker. Maar hoe moet dat??? Daar hebben ze geen LOI cursus voor....en hoeveel steun ik nu ook heb, zo eenzaam kan ik me voelen......ik moet het alleen verwerken, en dat is moeilijk maar dat kan ik! Als ik 1 ding geleerd heb van dit alles is dat ik sterk ben........
Ut kump good, wieveul daag ut mich auch kos.........(gepikt van Eveline)
De moed zakt me in de schoenen als ik denk aan de komende twee weken en hoe ik die door moet komen. Bezig blijven, en vooral NIET googelen...meer kan ik nu niet bedenken.
En nu slaat het erin.......als een bom van emoties.....dit is de realiteit, dit is vanaf nu mijn leven. Het zal nooit meer worden zoals vroeger. Nooit meer zal ik gewoon onbezorgd kunnen genieten. Kanker is een onderdeel van mijn leven geworden. Een donker, vies, klote onderdeel van mijn leven......Dat is nu maar weer eens gebleken. En het gaat er nu niet eens om of het terug is of niet, de intense angst en onzekerheid die het met zich meebrengt is moordend. Dat vind ik eigenlijk nog erger dan de ziekte zelf. Mijn gedachten gaan naar plaatsen die niemand wil horen, en waar niemand ooit naartoe wil...
De ene minuut ben ik vrij optimistisch, en ook wel rustig. Dan komt de volgende minuut en ben ik echt intens, allesoverheersend bang dat t terug is...
Met alle wil van de wereld kan ik nu niet meer rationeel denken, het gezonde verstand is verdwenen en angst heeft de overhand. Hoe hard ik ook probeer, de logica is de deur uit...Ik moet gaan accepteren dat ik een nieuwe levenspartner heb.....kanker...
Veel mensen vragen me hoe het gaat nu, en dan zeg ik; het gaat goed, rustig aan he...Anders krijg ik allerlei goed bedoelde adviezen en medelijdende blikken die het alleen nog maar erger maken. En soms voel ik me ook goed,maar dat kan per minuut verschillen. Er is geen touw op te trekken, en tot 22 februari zal dat ook wel zo blijven. Maar ik red me wel, en op mijn eigen manier kom ik de dagen wel door. Bij voorkeur werd ik platgespoten tot dan maar helaas is dat geen optie....
Ik weet gewoon niet wat ik moet denken en wat ik voel. Mijn vertrouwen in mijn lichaam is gewoon helemaal weg, en dan is het zo moeilijk om in te schatten wat er gaande is.
Als ik uit moet gaan van hoe ik me voel, dan is er niks aan de hand.....maar dat kan ik niet want toen ik net ziek was voelde ik me ook goed. Ik hoop dat als blijkt dat er niks aan de hand is, dat vertrouwen een beetje terug gaat komen. Ik weet het gewoon zelf af en toe ook niet meer....
Op het moment ben ik rustig, en redelijk optimistisch....en over 5 minuten?? Wie zal het zeggen....
Vandaag verjaardag gehad van Lotte, en dat heeft me redelijk afgeleid. Hoe klote ik me ook voel, als ik haar zie ben ik even alles vergeten....
En nu moet ik proberen mezelf weer bij elkaar te rapen, ik moet hoe dan ook door met mijn leven. Ik kan niet blijven hangen in mijn angst voor die klotekutkanker. Maar hoe moet dat??? Daar hebben ze geen LOI cursus voor....en hoeveel steun ik nu ook heb, zo eenzaam kan ik me voelen......ik moet het alleen verwerken, en dat is moeilijk maar dat kan ik! Als ik 1 ding geleerd heb van dit alles is dat ik sterk ben........
Ut kump good, wieveul daag ut mich auch kos.........(gepikt van Eveline)
woensdag 8 februari 2012
Niet wat ik had verwacht..
Vandaag was t zover, de uitslag. Gisteravond hield ik t niet meer van de spanning, dus een slaaptablet genomen en op tijd naar bed.
Vanochtend even een vriendin gaan ophalen die met me mee zou gaan en eerst ff bloedprikken. Dat ging allemaal prima en toen door naar de oncoloog. Ik vroeg meteen of alles goed was en hij zij "wacht even". Meteen voelde ik t al, en mijn gevoel was juist. Er was een groei te zien van de klier tussen mijn longen. Minimaal weliswaar maar toch een groei van 7 mm. Kutzooi.....dacht ik, niet alweer.....
Nou weet de arts zelf niet precies wat er aan d hand is. Is het kanker of gewoon een klier die doet wattie moet doen, namelijk opzetten en krimpen....hij denkt t laatste. De kans dat t weer terug is is heel klein dacht hij....."Ja dat dacht je ook over non-hodgkin, dat was ook een minimale kans" dacht ik.
De grond zakte weer onder me vandaan, en de tranen liepen over mn wangen. Niet weer, alsjeblieft niet weer...ik wil mn haar niet alweer kwijt....ik wil niet weer chemo en ziekenhuizen....ik wil dit NIET!!! Ik wil gezond zijn, en gezond leven! Maar ik kan er niks aan doen, het is buiten mijn macht ....
Dus nu a.s. dinsdag een PET scan om te zien of er activiteit is, en dan de 22e de uitslag.......Misschien is er niks aan de hand, maar dit is zeker niet wat ik had verwacht. Maar goed wie verwacht dit wel???
Kaarsjes branden en duimendraaien, dat mogen jullie voor me doen....dan probeer ik de komende 2 weken door te komen zonder gek te worden....
Vanochtend even een vriendin gaan ophalen die met me mee zou gaan en eerst ff bloedprikken. Dat ging allemaal prima en toen door naar de oncoloog. Ik vroeg meteen of alles goed was en hij zij "wacht even". Meteen voelde ik t al, en mijn gevoel was juist. Er was een groei te zien van de klier tussen mijn longen. Minimaal weliswaar maar toch een groei van 7 mm. Kutzooi.....dacht ik, niet alweer.....
Nou weet de arts zelf niet precies wat er aan d hand is. Is het kanker of gewoon een klier die doet wattie moet doen, namelijk opzetten en krimpen....hij denkt t laatste. De kans dat t weer terug is is heel klein dacht hij....."Ja dat dacht je ook over non-hodgkin, dat was ook een minimale kans" dacht ik.
De grond zakte weer onder me vandaan, en de tranen liepen over mn wangen. Niet weer, alsjeblieft niet weer...ik wil mn haar niet alweer kwijt....ik wil niet weer chemo en ziekenhuizen....ik wil dit NIET!!! Ik wil gezond zijn, en gezond leven! Maar ik kan er niks aan doen, het is buiten mijn macht ....
Dus nu a.s. dinsdag een PET scan om te zien of er activiteit is, en dan de 22e de uitslag.......Misschien is er niks aan de hand, maar dit is zeker niet wat ik had verwacht. Maar goed wie verwacht dit wel???
Kaarsjes branden en duimendraaien, dat mogen jullie voor me doen....dan probeer ik de komende 2 weken door te komen zonder gek te worden....
maandag 6 februari 2012
Rotdag
Het begon vannacht al, het niet kunnen slapen. Om half 1 lekker naar bed, en natuurlijk begon meteen mijn grijze massa overuren te draaien. Piekeren en gewoon nadenken wisselden zich af, en de seconden tikten langzaam weg. Uiteindelijk maar besloten om op te staan, en ff mn gedachten te verzetten maar toen ik terug in bed kwam was het weer hetzelfde liedje. Ik had inmiddels al bedacht wat ik de komende 2 weken ga koken, Dat ik meer wil gaan sporten en dat ik me vandaag zou gaan inschrijven bij de sportschool hier in de buurt. Ik sliep nog steeds niet dus uiteindelijk maar een slaappil genomen die gelukkig snel werkte. Dat mocht ook wel want het was inmiddels alweer half 5...
Vanochtend kwam ik natuurlijk mn bed weer niet uit doordat ik zo laat ben gaan slapen, dus ik moest me alweer haasten om optijd bij H&B te komen. Daardoor had ik alles behalve goede zin.
Meteen ff gevraagd of ik me in kon schrijven bij de sportschool. Antwoord.....NEE niet doen. Had me er net helemaal op ingesteld. Bij H&B ging het in t begin wel goed, maar na ongeveer 10 min op de fiets begon ik duizelig te worden en weer hoofdpijn te krijgen. Nou heb ik dit eigenlijk bijna elke keer nadat ik gesport heb, en dit had ook ook de afgelopen keer al aangegeven bij de fysiotherapeut daar. Hij gaf aan dat als het weer zou voorkomen ik mn bloeddruk es moest meten. Zo gezegd, zo gedaan en wat bleek......VEEL te hoog. Had een bloeddruk van 149/133. Lekker, dat ook nog dacht ik. Ik mocht niet meer verder en moest meteen gaan rusten zodat hij na een half uurtje nog es kon meten. Dan moest het sowieso minder zijn. In rust was hij 146/89 wat ook nog steeds te hoog is. Advies: na H&B meteen ff doorrijden naar de huisarts. Zo gezegd, zo gedaan.
Ik kom bij de huisarts aan waar, zoals gewoonlijk op het open spreekuur, weer 500 man in de wachtkamer zitten, pfffff. Daar wordt je dus niet vrolijk van. Uiteindelijk heeft de assistente mn bloeddruk gemeten en was die weer te hoog, 145/90. Oke en nu?? Morgen om 10.40 uur ff langskomen. Is echt te hoog en heb een familiehistorie met hoge bloeddruk.
Eenmaal klaar even snel langs de C1000 om wat Muesli te halen, had ik zin in.
Ik kom thuis, ruik voor de zekerheid nog ff aan de melk, en maak een lekkere kom muesli. Ik steek de eerste hap in mijn mond en wat denk je.....melk zuur! Gatverdamme wat is dat goor.
Natuurlijk had ik een volle lepel in mn mond, dus al kokhalzend een sprintje naar de keuken. Mijn bloeddruk zal inmiddels weer flink boven de norm, alleen ditmaal van ergernis. Wat een rotdag, ben kapotmoe en wil eigenlijk nog een hele hoop doen in huis. Dat wordt dus weer niks.
En nu mag ik dus morgen, op mn enige vrije dag deze week, weer naar de huisarts......bah.
En ik weet maar al te goed dat dit alles nooit zo erg zou zijn geweest als ik de uitslag van de scan al had gehad. Dan had ik er es mee gelachen waarschijnlijk. Ik raad iedereen dan ook aan nog ff ver bij me uit de buurt te blijven! Laten we zeggen dat de stress mij geen goed doet bleh....
Vanochtend kwam ik natuurlijk mn bed weer niet uit doordat ik zo laat ben gaan slapen, dus ik moest me alweer haasten om optijd bij H&B te komen. Daardoor had ik alles behalve goede zin.
Meteen ff gevraagd of ik me in kon schrijven bij de sportschool. Antwoord.....NEE niet doen. Had me er net helemaal op ingesteld. Bij H&B ging het in t begin wel goed, maar na ongeveer 10 min op de fiets begon ik duizelig te worden en weer hoofdpijn te krijgen. Nou heb ik dit eigenlijk bijna elke keer nadat ik gesport heb, en dit had ook ook de afgelopen keer al aangegeven bij de fysiotherapeut daar. Hij gaf aan dat als het weer zou voorkomen ik mn bloeddruk es moest meten. Zo gezegd, zo gedaan en wat bleek......VEEL te hoog. Had een bloeddruk van 149/133. Lekker, dat ook nog dacht ik. Ik mocht niet meer verder en moest meteen gaan rusten zodat hij na een half uurtje nog es kon meten. Dan moest het sowieso minder zijn. In rust was hij 146/89 wat ook nog steeds te hoog is. Advies: na H&B meteen ff doorrijden naar de huisarts. Zo gezegd, zo gedaan.
Ik kom bij de huisarts aan waar, zoals gewoonlijk op het open spreekuur, weer 500 man in de wachtkamer zitten, pfffff. Daar wordt je dus niet vrolijk van. Uiteindelijk heeft de assistente mn bloeddruk gemeten en was die weer te hoog, 145/90. Oke en nu?? Morgen om 10.40 uur ff langskomen. Is echt te hoog en heb een familiehistorie met hoge bloeddruk.
Eenmaal klaar even snel langs de C1000 om wat Muesli te halen, had ik zin in.
Ik kom thuis, ruik voor de zekerheid nog ff aan de melk, en maak een lekkere kom muesli. Ik steek de eerste hap in mijn mond en wat denk je.....melk zuur! Gatverdamme wat is dat goor.
Natuurlijk had ik een volle lepel in mn mond, dus al kokhalzend een sprintje naar de keuken. Mijn bloeddruk zal inmiddels weer flink boven de norm, alleen ditmaal van ergernis. Wat een rotdag, ben kapotmoe en wil eigenlijk nog een hele hoop doen in huis. Dat wordt dus weer niks.
En nu mag ik dus morgen, op mn enige vrije dag deze week, weer naar de huisarts......bah.
En ik weet maar al te goed dat dit alles nooit zo erg zou zijn geweest als ik de uitslag van de scan al had gehad. Dan had ik er es mee gelachen waarschijnlijk. Ik raad iedereen dan ook aan nog ff ver bij me uit de buurt te blijven! Laten we zeggen dat de stress mij geen goed doet bleh....
donderdag 2 februari 2012
Scan stress
Het is begonnen...de scan-stress. Pffff zooo vermoeiend weer. En ik moet nog 6 dagen. Rationeel denken is weer de deur uit, en de grijze massa draait weer overuren. Ik word wat stiller en teruggetrokken.
Slapen gaat moeizaam en ik ben niet te genieten. Mijn lichaam begint mee te gaan met mijn gedachten door uit zichzelf rare symptomen te onwikkelen, denk aan moe, buikpijn, jeuk, hoofdpijn enz.
Mijn leven draait nu maar om 1 ding....de uitslag......BAH!
Ik probeer wat afleiding te zoeken maar het helpt weinig. Ik moet er maar weer doorheen zien te komen.
Bovenop dit alles ben ik ook nog es strontverkouden......enig. Het enige dat me nu wat vrolijker krijgt is Lars, met z'n stomme flauwe grapjes. Mijn rots in de branding =] Aan opbeurende praatjes heb ik nu eenmaal ff helemaal niks.
Vandaag met H&B buiten geweest, Nordic Walking, met van die wandelstokken. Was alleen best glad met dat ijs overal. Daarna het zwembad in, heerlijk. Daar kan ik ff helemaal aan niks denken! Misschien moet ik daar de komende 6 dagen doorbrengen hahahah.
Al bij al gaat t nu ff klote met hoofdletter K. Maar ook dat komt wel weer goed, moet er nu eenmaal weer ff doorheen. Is niet de eerste en ook zeker niet de laatste keer helaas. Zoals mijn tante zou zeggen: Komt wel goed schatje ;-)
Slapen gaat moeizaam en ik ben niet te genieten. Mijn lichaam begint mee te gaan met mijn gedachten door uit zichzelf rare symptomen te onwikkelen, denk aan moe, buikpijn, jeuk, hoofdpijn enz.
Mijn leven draait nu maar om 1 ding....de uitslag......BAH!
Ik probeer wat afleiding te zoeken maar het helpt weinig. Ik moet er maar weer doorheen zien te komen.
Bovenop dit alles ben ik ook nog es strontverkouden......enig. Het enige dat me nu wat vrolijker krijgt is Lars, met z'n stomme flauwe grapjes. Mijn rots in de branding =] Aan opbeurende praatjes heb ik nu eenmaal ff helemaal niks.
Vandaag met H&B buiten geweest, Nordic Walking, met van die wandelstokken. Was alleen best glad met dat ijs overal. Daarna het zwembad in, heerlijk. Daar kan ik ff helemaal aan niks denken! Misschien moet ik daar de komende 6 dagen doorbrengen hahahah.
Al bij al gaat t nu ff klote met hoofdletter K. Maar ook dat komt wel weer goed, moet er nu eenmaal weer ff doorheen. Is niet de eerste en ook zeker niet de laatste keer helaas. Zoals mijn tante zou zeggen: Komt wel goed schatje ;-)
woensdag 1 februari 2012
En nu nog 8 dagen wachten....
Vanochtend op tijd op om naar het ziekenhuis te gaan voor mijn scan. Buiten was het door de aangevroren sneeuw spekglad, dus lekker op tijd vertrokken. Eenmaal aangekomen in het OMC moest eerst de PAC aangeprikt worden dus op naar het oncologisch dagcentrum. Poeh het was weer druk, een hoop nieuwe gezichten. Er zal een man die ook Non-hodgkin had. Als expert op dat gebied zag ik dat meteen aan de chemozakjes die aan zijn kapstok hingen. Ook nog een vrij jonge man.
Eenmaal aangesloten op mn infuus kon ik naar de afdeling Medische beeldvorming waar ik a la minute geholpen werdt. Bleek dat er alleen een scan van mn longen gemaakt werdt. Dat vind ik maar vreemd persoonlijk, maar het zal wel zijn omdat t daar ooit begonnen was bij mij. Dan zal t daar ook wel weer als eerste beginnen als het terugkomt denk ik.
Binnen 10 min stond ik weer buiten, en nu is het wachten geblazen. Wachten tot 8 februari. Pfff beter dan zo heel lang.....Begin nu ook wel flink te zenuwen. Hoe meer ik eraan denk hoe erger het wordt.
Vandaag was ook de eerste thema bijeenkomst van Herstel&Balans. Ik wist niet goed wat ik kon verwachten, maar ik vond het erg interessant eigenlijk.
Het thema van vandaag was omgaan met gevoelens en gedachten na kanker. Het gesprek wordt geleidt door een psychologe, en verder doen wij eigenlijk zelf de gesprekken. We hebben het gehad over dingen die goed gaan in ons leven op dit moment en natuurlijk de dingen die slecht gaan.
Wat mij erg opvalt is dat we er toch allemaal anders mee omgaan. Ook zijn er verschillende dingen die we als het nadeligst ervaren.
Voor mij is dat met name het psychologische gedeelte. De angst dat het terugkomt, de woede dat mij dit is overkomen, en accepteren dat op 8 juni 2011 mijn leven voor altijd verandert is.
De fysieke dingen als pijn en vermoeidheid kan ik wel mee leren omgaan.
Begrijp me niet verkeerd, het gaat steeds beter maar wel met babystapjes hoor. Zo goed het de ene dag gaat, zo slecht gaat het de dag erna. Er zijn dagen dat alles in mijn hoofd draait om kanker. Dan krijg ik het gewoon niet uit mijn hoofd. En dan zijn er dagen dat ik er soms urenlang niet aan denk....heerlijk is dat! Waarschijnlijk wil ik gewoon te veel, te snel. Het is pas 3 mnd natuurlijk.
Bij H&B was een mevrouw aant vertellen dat ze dacht dat je er na 10 jaar bijna niet meer aan denkt. Laten we het hopen!! Je wordt er zo moe van, van al dat gepieker. Mijn hele lijf voelt verkrampt aan en ik kan me de laatste keer niet herhinneren dat ik eens lekker heb kunnen ontspannen.
En ik heb dat zooo nodig. Gewoon ff helemaal nergens aan denken........lekker relaxen.
Al met al was de themabijeenkomst best intens, en je hoort zoveel verschillende dingen dat het je af en toe gewoon ff duizelt. Ik moet zeggen dat ik dit vermoeiender vond dan het gewone sporten. Ik was helemaal bekaf, uitgeteld toen ik thuiskwam en heb alleen nog maar op de bank gehangen.
Ik ben er nog lang niet, maar met kleine stapjes gaat het steeds beter. Ik kom er wel.....
Eenmaal aangesloten op mn infuus kon ik naar de afdeling Medische beeldvorming waar ik a la minute geholpen werdt. Bleek dat er alleen een scan van mn longen gemaakt werdt. Dat vind ik maar vreemd persoonlijk, maar het zal wel zijn omdat t daar ooit begonnen was bij mij. Dan zal t daar ook wel weer als eerste beginnen als het terugkomt denk ik.
Binnen 10 min stond ik weer buiten, en nu is het wachten geblazen. Wachten tot 8 februari. Pfff beter dan zo heel lang.....Begin nu ook wel flink te zenuwen. Hoe meer ik eraan denk hoe erger het wordt.
Vandaag was ook de eerste thema bijeenkomst van Herstel&Balans. Ik wist niet goed wat ik kon verwachten, maar ik vond het erg interessant eigenlijk.
Het thema van vandaag was omgaan met gevoelens en gedachten na kanker. Het gesprek wordt geleidt door een psychologe, en verder doen wij eigenlijk zelf de gesprekken. We hebben het gehad over dingen die goed gaan in ons leven op dit moment en natuurlijk de dingen die slecht gaan.
Wat mij erg opvalt is dat we er toch allemaal anders mee omgaan. Ook zijn er verschillende dingen die we als het nadeligst ervaren.
Voor mij is dat met name het psychologische gedeelte. De angst dat het terugkomt, de woede dat mij dit is overkomen, en accepteren dat op 8 juni 2011 mijn leven voor altijd verandert is.
De fysieke dingen als pijn en vermoeidheid kan ik wel mee leren omgaan.
Begrijp me niet verkeerd, het gaat steeds beter maar wel met babystapjes hoor. Zo goed het de ene dag gaat, zo slecht gaat het de dag erna. Er zijn dagen dat alles in mijn hoofd draait om kanker. Dan krijg ik het gewoon niet uit mijn hoofd. En dan zijn er dagen dat ik er soms urenlang niet aan denk....heerlijk is dat! Waarschijnlijk wil ik gewoon te veel, te snel. Het is pas 3 mnd natuurlijk.
Bij H&B was een mevrouw aant vertellen dat ze dacht dat je er na 10 jaar bijna niet meer aan denkt. Laten we het hopen!! Je wordt er zo moe van, van al dat gepieker. Mijn hele lijf voelt verkrampt aan en ik kan me de laatste keer niet herhinneren dat ik eens lekker heb kunnen ontspannen.
En ik heb dat zooo nodig. Gewoon ff helemaal nergens aan denken........lekker relaxen.
Al met al was de themabijeenkomst best intens, en je hoort zoveel verschillende dingen dat het je af en toe gewoon ff duizelt. Ik moet zeggen dat ik dit vermoeiender vond dan het gewone sporten. Ik was helemaal bekaf, uitgeteld toen ik thuiskwam en heb alleen nog maar op de bank gehangen.
Ik ben er nog lang niet, maar met kleine stapjes gaat het steeds beter. Ik kom er wel.....
maandag 30 januari 2012
Alweer 3 maanden voorbij.....
Morgen is het alweer zover, dan zijn er 3 mnd om sinds ik schoonverklaard ben. Ongelooflijk hoe snel dat gegaan is! Drie maanden kankervrij.....het begint langzaam tot me door te dringen.
Ik ben er steeds meer aan het wennen dat ik niet meer ziek ben. Ik voel me ook steeds beter. En dan die scan morgen.....ik durf er niet zomaar vanuit te gaan dat alles goed is......
Ken je dat nieuwe programma: 'Wat als'........Wat als de kanker terug is?? De eerste keer had ik ook nergens last van...
En dan ineens komt ook de positieve "ik" naar boven....Ik voel me prima, steeds beter eigenlijk, dus dan durf ik voorzichtig te hopen dat er ook niks aan de hand zal zijn nu....heel voorzichtig dan wel...
De pijn in mijn gewrichten wordt steeds minder, en mn haar groeit volop. Ben wel nog steeds erg vermoeid, en met name door Herstel&Balans komt dat steeds meer naar voren. Eerder deed ik niks de hele dag, en dan kwam ik de dag redelijk door, maar nu ik 2x per week actief bezig ben merk ik wel dat ik juist op die dagen en de dag erna ook echt helemaal 'op' ben. Dan komt er ook niks productiefs meer uit. Ik zou eerlijk gezegd niet weten hoe ik dit zou moeten combineren met een baan(wat velen in mijn groep wel doen). Maar goed, ieder lichaam is anders he?
H&B bevalt nog steeds prima, en heb elke keer heel veel zin om te gaan! Het wordt steeds wat pittiger maar ik merk dat ik dat juist erg leuk vind! Ik ben al aant kijken naar een sportschool in de buurt om verder te gaan als het programma afgelopen is in april. Het doet me gewoon goed om zo actief te zijn, actief bezig met mijn herstel. Ik probeer ook op andere vlakken iets bewuster te leven, zodat ik algeheel wat gezonder wordt! Bijkomend extraatje is dat er hier en daar ook wel een kilootje afgaat zo :-)
A.s. donderdag gaan we een uur wandelen met de groep, wat ik ook erg leuk vindt! Er werdt ons gevraagd om warme kleding te dragen en goede wandelschoenen, die ik niet heb natuurlijk. Ja heb wel lekker zittende schoenen maar die hebben nul komma nul profiel in de zolen. En laat Moeder Natuur nu net deze week besloten hebben om een witte deken te laten vallen over ons kleine kikkerlandje...
Dus dat wordt deze week nog ff kijken voor een lekker zittende schoen met een goed profiel in maat zeilboot :-)
Ben eigenlijk helemaal geen fan van sneeuw, maar als ik dan zo naar buiten kijk vind ik het toch wel weer mooi! Alleen uitkijken in de auto natuurlijk.
Heb Lars net nog ff met een smoesje naar buiten gelokt en m een sneeuwbal in z'n gezicht gegooid hahahah. Gevolg was dat ik de hele trap en de gang onder zeiknat had van de sneeuw. Maar ach, ik vond het best grappig....Beetje genieten van het weer he?
Zou de horrorwinter er dan toch nog aan zitten te komen????????
Ik ben er steeds meer aan het wennen dat ik niet meer ziek ben. Ik voel me ook steeds beter. En dan die scan morgen.....ik durf er niet zomaar vanuit te gaan dat alles goed is......
Ken je dat nieuwe programma: 'Wat als'........Wat als de kanker terug is?? De eerste keer had ik ook nergens last van...
En dan ineens komt ook de positieve "ik" naar boven....Ik voel me prima, steeds beter eigenlijk, dus dan durf ik voorzichtig te hopen dat er ook niks aan de hand zal zijn nu....heel voorzichtig dan wel...
De pijn in mijn gewrichten wordt steeds minder, en mn haar groeit volop. Ben wel nog steeds erg vermoeid, en met name door Herstel&Balans komt dat steeds meer naar voren. Eerder deed ik niks de hele dag, en dan kwam ik de dag redelijk door, maar nu ik 2x per week actief bezig ben merk ik wel dat ik juist op die dagen en de dag erna ook echt helemaal 'op' ben. Dan komt er ook niks productiefs meer uit. Ik zou eerlijk gezegd niet weten hoe ik dit zou moeten combineren met een baan(wat velen in mijn groep wel doen). Maar goed, ieder lichaam is anders he?
H&B bevalt nog steeds prima, en heb elke keer heel veel zin om te gaan! Het wordt steeds wat pittiger maar ik merk dat ik dat juist erg leuk vind! Ik ben al aant kijken naar een sportschool in de buurt om verder te gaan als het programma afgelopen is in april. Het doet me gewoon goed om zo actief te zijn, actief bezig met mijn herstel. Ik probeer ook op andere vlakken iets bewuster te leven, zodat ik algeheel wat gezonder wordt! Bijkomend extraatje is dat er hier en daar ook wel een kilootje afgaat zo :-)
A.s. donderdag gaan we een uur wandelen met de groep, wat ik ook erg leuk vindt! Er werdt ons gevraagd om warme kleding te dragen en goede wandelschoenen, die ik niet heb natuurlijk. Ja heb wel lekker zittende schoenen maar die hebben nul komma nul profiel in de zolen. En laat Moeder Natuur nu net deze week besloten hebben om een witte deken te laten vallen over ons kleine kikkerlandje...
Dus dat wordt deze week nog ff kijken voor een lekker zittende schoen met een goed profiel in maat zeilboot :-)
Ben eigenlijk helemaal geen fan van sneeuw, maar als ik dan zo naar buiten kijk vind ik het toch wel weer mooi! Alleen uitkijken in de auto natuurlijk.
Heb Lars net nog ff met een smoesje naar buiten gelokt en m een sneeuwbal in z'n gezicht gegooid hahahah. Gevolg was dat ik de hele trap en de gang onder zeiknat had van de sneeuw. Maar ach, ik vond het best grappig....Beetje genieten van het weer he?
Zou de horrorwinter er dan toch nog aan zitten te komen????????
woensdag 25 januari 2012
Het gaat steeds beter
Eigenlijk valt er niet zo heel veel te vertellen want het gaat eigenlijk gewoon erg goed! Maar ook dat is wel eens een blogje waard toch?
Ten eerste H&B, wat ben ik ontzettend blij dat ik dat ben gaan doen! Ik vind het echt ontzettend leuk om mee te doen, en contact te hebben met mensen die ook in mijn schoenen hebben gestaan en andersom.
Het programma is heel gevarieerd, wat het natuurlijk leuk houdt, en dat geldt ook voor de deelnemers:-)
Ik verheug me er nu alweer op dat ik morgen weer mag gaan!
Maar het doel van H&B was natuurlijk om wat minder moe te worden, wat beter in mn vel te zitten, en wat minder pijn te hebben aan mn gewrichten. Het moe zijn is eigenlijk nog steeds onveranderd. Nog geen verbetering op dat vlak, maar ik weiger er aan toe te geven. Doe gewoon lekker mn ding! Het beter in mn vel zitten heeft zn up's en down's. Nu gaat het alweer een week heel erg goed maar er zijn ook dagen dat het ff helemaal niet gaat. Dan denk ik er veel aan terug en ben ik er eigenlijk de hele dag mee bezig. Nu voel ik me eigenlijk gewoon prima, dus houden zo...
De pijn die ik had is ook aantoonbaar minder nu, maar ik denk niet dat dat 1,2,3 al met H&B te maken heeft. Ik slik sinds een week of 4 een voedingssupplement. Het heet Glucosamine, en is bewezen effectief bij pijnklachten in gewrichten. Zo effectief zelfs dat artrose patienten vaak meer baat hebben bij dit supplement dan bij geregistreerde artrose medicijnen...
Glucosamine geeft totaal geen bijwerkingen, en bevat geen "rare" ingredienten. Ik heb een pot gekocht bij kruidvat, van het eigen merk. Voor nog geen tientje heb je een pot van 120 tabletten. Na een week merkte ik al verschil en nu heb ik eigenlijk bijna helemaal geen last meer van de pijn! Het enige nadeel is dat de tabletten vrij groot zijn maar daar wen je aan. Aanrader dus voor mensen met pijnlijke of stijve gewrichten! (kon er wel voor betaald worden hahahah)
A.s. dinsdag is het alweer tijd voor mijn eerste CT-scan en controle. Spannend natuurlijk!!! Op 8 februari krijg ik de uitslag, en als ik toch weer een heel klein beetje op mn lijf mag vertrouwen zal er NIKS te zien zijn. Maar wat kaarsjes en duimen mag natuurlijk altijd ;-)
Ten eerste H&B, wat ben ik ontzettend blij dat ik dat ben gaan doen! Ik vind het echt ontzettend leuk om mee te doen, en contact te hebben met mensen die ook in mijn schoenen hebben gestaan en andersom.
Het programma is heel gevarieerd, wat het natuurlijk leuk houdt, en dat geldt ook voor de deelnemers:-)
Ik verheug me er nu alweer op dat ik morgen weer mag gaan!
Maar het doel van H&B was natuurlijk om wat minder moe te worden, wat beter in mn vel te zitten, en wat minder pijn te hebben aan mn gewrichten. Het moe zijn is eigenlijk nog steeds onveranderd. Nog geen verbetering op dat vlak, maar ik weiger er aan toe te geven. Doe gewoon lekker mn ding! Het beter in mn vel zitten heeft zn up's en down's. Nu gaat het alweer een week heel erg goed maar er zijn ook dagen dat het ff helemaal niet gaat. Dan denk ik er veel aan terug en ben ik er eigenlijk de hele dag mee bezig. Nu voel ik me eigenlijk gewoon prima, dus houden zo...
De pijn die ik had is ook aantoonbaar minder nu, maar ik denk niet dat dat 1,2,3 al met H&B te maken heeft. Ik slik sinds een week of 4 een voedingssupplement. Het heet Glucosamine, en is bewezen effectief bij pijnklachten in gewrichten. Zo effectief zelfs dat artrose patienten vaak meer baat hebben bij dit supplement dan bij geregistreerde artrose medicijnen...
Glucosamine geeft totaal geen bijwerkingen, en bevat geen "rare" ingredienten. Ik heb een pot gekocht bij kruidvat, van het eigen merk. Voor nog geen tientje heb je een pot van 120 tabletten. Na een week merkte ik al verschil en nu heb ik eigenlijk bijna helemaal geen last meer van de pijn! Het enige nadeel is dat de tabletten vrij groot zijn maar daar wen je aan. Aanrader dus voor mensen met pijnlijke of stijve gewrichten! (kon er wel voor betaald worden hahahah)
A.s. dinsdag is het alweer tijd voor mijn eerste CT-scan en controle. Spannend natuurlijk!!! Op 8 februari krijg ik de uitslag, en als ik toch weer een heel klein beetje op mn lijf mag vertrouwen zal er NIKS te zien zijn. Maar wat kaarsjes en duimen mag natuurlijk altijd ;-)
vrijdag 20 januari 2012
Weer ff een haargroei update ;-)
21 November 2011
19 december 2011
28 december 2011
10 januari 2012
20 januari 2012
I'm sexy and I know it...
;p
donderdag 19 januari 2012
Eerste week H&B zit erop
Vandaag heb ik de tweede les van Hersten&Balans gehad. Deze les vond ik veel leuker dan de eerste keer. Blijkbaar is het zo dat er op maandag gefitnesst wordt en op donderdag in de sportzaal. Dat is ons zogezegd verteld in de informatiemiddag maar ik heb een geheugen als een zeef dus voila.
Eerst een spelletje om de namen te onthouden, aangezien we nu toch met 16 man zijn is dat niet geheel overbodig. Dat ging opzich prima, en vrij snel had (bijna) iedereen alle namen opgeslagen.
Daarna een soort van pion voetbal. Onze groep tegen de al gevorderde groep. En ik kan jullie vol trots vermelden dat wij als nieuwkomers, de oldtimers;-) met maar liefst 9-2 hebben verslagen!!!! Jaja das wel een applausje waard he...
Na deze zeer intensieve les was ik bekaf! Dat is wel ff andere koek dan fitnessen. Maar wel heel erg leuk! In het zwembad hebben we eerst wat basis oefeningen gedaan en daarna een soort van waterpolo....
Nou blijkt dus dat er iets speelt dat ik nooit eerder heb geweten....aangezien ik ook nooit gesport heb.....ik ben dus echt bloedfanatiek hoor :-) Ik ging er helemaal in op en volgens mij riep ik nogal vrij hard om de bal hahah...Ik was echt compleet uitgeteld toen ik net thuiskwam.
Iets anders waar ik mee speel is het volgende. Waarom zijn er zoveel naakte mensen in een zwembad???? En waarom moet je naakt in een sauna?? Ik snap het niet, echt niet. Ik ben op dat gebied best preuts hoor, maar waarom is dat nodig? Ik snap niet waarom ik me naakt zou moeten gaan douchen in een zwembad waar iedereen me kan zien? Maar dat zal dan wel weer aan mij liggen :-)Daarbij sta ik er ook niet op te wachten om andere mensen naakt te zien. zoo dat wilde ik gewoon ff kwijt....
Eerst een spelletje om de namen te onthouden, aangezien we nu toch met 16 man zijn is dat niet geheel overbodig. Dat ging opzich prima, en vrij snel had (bijna) iedereen alle namen opgeslagen.
Daarna een soort van pion voetbal. Onze groep tegen de al gevorderde groep. En ik kan jullie vol trots vermelden dat wij als nieuwkomers, de oldtimers;-) met maar liefst 9-2 hebben verslagen!!!! Jaja das wel een applausje waard he...
Na deze zeer intensieve les was ik bekaf! Dat is wel ff andere koek dan fitnessen. Maar wel heel erg leuk! In het zwembad hebben we eerst wat basis oefeningen gedaan en daarna een soort van waterpolo....
Nou blijkt dus dat er iets speelt dat ik nooit eerder heb geweten....aangezien ik ook nooit gesport heb.....ik ben dus echt bloedfanatiek hoor :-) Ik ging er helemaal in op en volgens mij riep ik nogal vrij hard om de bal hahah...Ik was echt compleet uitgeteld toen ik net thuiskwam.
Iets anders waar ik mee speel is het volgende. Waarom zijn er zoveel naakte mensen in een zwembad???? En waarom moet je naakt in een sauna?? Ik snap het niet, echt niet. Ik ben op dat gebied best preuts hoor, maar waarom is dat nodig? Ik snap niet waarom ik me naakt zou moeten gaan douchen in een zwembad waar iedereen me kan zien? Maar dat zal dan wel weer aan mij liggen :-)Daarbij sta ik er ook niet op te wachten om andere mensen naakt te zien. zoo dat wilde ik gewoon ff kwijt....
maandag 16 januari 2012
H&B was pittig!
De eerste keer zit erop! Ik moet zeggen dat het me erg goed is bevallen!! Wij zijn nu samengevoegd met een groep die al 6 weken bezig is met het programma, en als hun klaar zijn(ook weer over 6 weken) komt er een nieuwe groep bij ons.
De groep bestond met name uit wat oudere dames en een gezellige ook wat oudere meneer. eerst weer ff kort voorstelrondje over hoe je heet en welke kanker je gehad hebt. (moet nog steeds wennen aan het zeggen van "ik had"ipv "ik heb")
Daarna op naar de fitnessruimte. eerst 15 min op de fiets, en daarna alle apparatuur in setjes van 20.
Op zich ging het wel goed alleen heb ik meer moeite met mn armen dan mn benen merk ik. De eerste 10 keer gaat prima maar dan maken mn armen bewegingen die niet de bedoeling zijn. Geloof dat dat verzuring van de spieren is.
Daarna half uurtje bijkomen(wat op zich voor mij wat lang is) en daarna het zwembad in. HEERLIJK!!! Dat heb ik toch wel gemist lekker in t water. Niet dat ik vroeger heel vaak zwom maar toch het is gewoon een lekker gevoel.
In t zwembad ga je allerlei oefeningen doen, en dat is ook niet misselijk moet ik zeggen. maar ik vond t half uur veel te snel voorbij gaan! Ik denk dan ook dat ik eens af en toe tussendoor ook lekker ga zwemmen. Gewoon hier in de buurt dan.
Het is een pittig programma, en ik begreep dat wat we vandaag gedaan hebben vrij rustig was voor de andere gevorderde groep. Dus dat geeft denk ik wel aan dat er vrij snel flink verbetering in de conditie zal komen. Heb nu al zin in donderdag!!
De groep bestond met name uit wat oudere dames en een gezellige ook wat oudere meneer. eerst weer ff kort voorstelrondje over hoe je heet en welke kanker je gehad hebt. (moet nog steeds wennen aan het zeggen van "ik had"ipv "ik heb")
Daarna op naar de fitnessruimte. eerst 15 min op de fiets, en daarna alle apparatuur in setjes van 20.
Op zich ging het wel goed alleen heb ik meer moeite met mn armen dan mn benen merk ik. De eerste 10 keer gaat prima maar dan maken mn armen bewegingen die niet de bedoeling zijn. Geloof dat dat verzuring van de spieren is.
Daarna half uurtje bijkomen(wat op zich voor mij wat lang is) en daarna het zwembad in. HEERLIJK!!! Dat heb ik toch wel gemist lekker in t water. Niet dat ik vroeger heel vaak zwom maar toch het is gewoon een lekker gevoel.
In t zwembad ga je allerlei oefeningen doen, en dat is ook niet misselijk moet ik zeggen. maar ik vond t half uur veel te snel voorbij gaan! Ik denk dan ook dat ik eens af en toe tussendoor ook lekker ga zwemmen. Gewoon hier in de buurt dan.
Het is een pittig programma, en ik begreep dat wat we vandaag gedaan hebben vrij rustig was voor de andere gevorderde groep. Dus dat geeft denk ik wel aan dat er vrij snel flink verbetering in de conditie zal komen. Heb nu al zin in donderdag!!
woensdag 11 januari 2012
Conditietest H&B
Vandaag was t dan zover, de conditietest bij Herstel&Balans. Ik had wel zin om iedereen weer eens te zien en te kijken hoe het met iedereen ging. En natuurlijk was ik ook erg benieuwd hoe het met mijn conditie gesteld was.
Als eerste moesten we op de weegschaal en kregen we allerlei metingen. Bloeddruk, gewicht, vochtpercentage, vetpercentage, spiermassa(ik was 99% spieren natuurlijk :p)
Mn bloeddruk was wat aan de hoge kant en de andere waardes ga ik lekker niet met jullie delen.
Laten we het erop houden dat er ruimte is voor verbetering!
We moesten naar de sportzaal voor een wandeltest. Hierbij wordt gekeken hoeveel meter je loopt in een tijd van 6 minuten. gewoon op je eigen tempo, niet rennen of zo. Ik kwam uit op 480 meter geloof ik en dat was boven het gemiddelde van de groep dus dat viel wel mee. Nou heb ik ook niet zo heel veel moeite met wandelen, meer het de gewichten en fitness(vanwege de pijn in mn knieen en ellebogen).
Na de wandeltest mochten we even gaan zitten en daarna naar de fitnessruimte. Op alle apparaten moesten we het gewicht zodanig instellen dat we het net 3 of 4 keer volhielden. De bedoeling is dan om te beginnen in setjes van 20 keer op de helft van dat gewicht. Ik heb eerlijk gezegd geen idee of ik het goed of niet goed heb gedaan, maar volgens mij is dat ook niet aan de orde. Het draait hier om de vooruitgang vanaf deze meting.
Ik deed erg mijn best en op 1 apparaat grapte ik even of t apparaat niet vasthing?? Ik kreeg er met zoveel gewicht aan namelijk geen beweging in. Volgens mij heb ik flink wat gezichten gesneden daar.
Mijn partner(diegene met wie ik dat samen moest testen allemaal) had echter bij elk gewicht gewoon een pokerface.....alsof het allemaal niks voorstelde. Maar ook zij had het af en toe ff zwaar natuurlijk. Dat was ook de bedoeling.
Nou is de nulmeting achter de rug en nu kunnen we proberen vooruit te komen! Ik heb zelf mijn algehele conditie een 3 gegeven uit 10 punten op dit moment. Ik wil toch zeker naar een 7 toe dus er is werk aan de winkel!!
Als eerste moesten we op de weegschaal en kregen we allerlei metingen. Bloeddruk, gewicht, vochtpercentage, vetpercentage, spiermassa(ik was 99% spieren natuurlijk :p)
Mn bloeddruk was wat aan de hoge kant en de andere waardes ga ik lekker niet met jullie delen.
Laten we het erop houden dat er ruimte is voor verbetering!
We moesten naar de sportzaal voor een wandeltest. Hierbij wordt gekeken hoeveel meter je loopt in een tijd van 6 minuten. gewoon op je eigen tempo, niet rennen of zo. Ik kwam uit op 480 meter geloof ik en dat was boven het gemiddelde van de groep dus dat viel wel mee. Nou heb ik ook niet zo heel veel moeite met wandelen, meer het de gewichten en fitness(vanwege de pijn in mn knieen en ellebogen).
Na de wandeltest mochten we even gaan zitten en daarna naar de fitnessruimte. Op alle apparaten moesten we het gewicht zodanig instellen dat we het net 3 of 4 keer volhielden. De bedoeling is dan om te beginnen in setjes van 20 keer op de helft van dat gewicht. Ik heb eerlijk gezegd geen idee of ik het goed of niet goed heb gedaan, maar volgens mij is dat ook niet aan de orde. Het draait hier om de vooruitgang vanaf deze meting.
Ik deed erg mijn best en op 1 apparaat grapte ik even of t apparaat niet vasthing?? Ik kreeg er met zoveel gewicht aan namelijk geen beweging in. Volgens mij heb ik flink wat gezichten gesneden daar.
Mijn partner(diegene met wie ik dat samen moest testen allemaal) had echter bij elk gewicht gewoon een pokerface.....alsof het allemaal niks voorstelde. Maar ook zij had het af en toe ff zwaar natuurlijk. Dat was ook de bedoeling.
Nou is de nulmeting achter de rug en nu kunnen we proberen vooruit te komen! Ik heb zelf mijn algehele conditie een 3 gegeven uit 10 punten op dit moment. Ik wil toch zeker naar een 7 toe dus er is werk aan de winkel!!
dinsdag 10 januari 2012
Blablabla
Morgen is het dan eindelijk zover, de conditietest van H&B. Ik heb er erg veel zin in maar weet ook dat ik waarschijnlijk zeer slecht ga scoren. Dat is vandaag maar weer eens bewezen.
Op zich heb ik eigenlijk niet veel geks gedaan, mar aan de pijn in mijn benen en rug te voelen was het wel weer teveel.
Door de aanhoudende pijn in mijn lijf ga ik toch weer piekeren, en wordt ik weer bang dat het iets ernstigs is.. Dat de kanker terug is maar dan in mijn botten. En dan ga ik, zoals gewoonlijk, zoeken op Google.
Hieronder een aantal termen waar ik op gezocht heb als ik weer pijn heb zodat jullie enig idee hebben wat er zoal in mij omgaat als ik ineens ergens pijn krijg:
-symptomen botkanker
-uitzaaiing lymfeklierkanker
-klachten beenmergkanker
-pijn in knieen en kanker
-enz. enz. jullie snappen het wel......
Nou weet ik dat ik dat niet moet doen en dat ik mezelf er alleen maar gek mee maak maar ik kan het niet laten. Nog steeds niet.Elke dag als ik wakker wordt ga ik achter de computer zitten en kijk ik als eerste op het lymfklierkanker forum, en of een lotgenoot evt nog heeft geblogd. Ook kijk ik vaak Youtube filmpjes over kanker, en lees ik over stamceltransplantaties en chemo enz enz....
En na een half uurtje ben ik er klaar mee en ga ik weer gewoon "normale"dingen doen. Vreselijk als ik het zelf zo lees, maar het is gewoon een bepaalde drang die ik heb. En nu lijkt het alsof ik alleen maar met kanker bezig ben, en dat is helemaal niet zo. Maar wel teveel misschien ja..........
Vandaag bijvoorbeeld heb ik van een lotgenote een blog gelezen waarin ze schrijft over hoe bang ze is dat de kanker terug komt, en hoe boos ze is om wat haar allemaal is afgenomen. En dat stelt me gerust....dat ik niet de enige ben die dit heeft. Want ik BEN doodsbang dat het terugkomt, en zo ontzettend boos dat dit mijn moest overkomen. Ik kan mezelf nog niet volledig toelaten te geloven dat ik weer gezond ben.....ik ben nog te bang.......
Maar dit is niet elke dag zo. Er komen meer en meer dagen dat ik me wel goed voel, en begin te geloven dat het echt weg is. Het is belangrijk dat er vooruitgang in zit en dat het elke dag iets beter gaan. Babystapjes, maar het gaat wel beter.
Vanochtend ben ik toch maar naar de huisarts geweest om te vragen oer de pijn die ik heb. Hij heeft me gerustgesteld en aangegeven dat het toch een nawerking van de chemo kan zijn icm de prednison die ik geslikt heb. De banden in mijn knieen en ellebogen zijn gewoon erg gevoelig nu dus ik moet het nog wat rustiger aan doen. Nog rustiger??? Kan dat wel???
Vandaag ben ik naar de huisarts geweest, naar de Makro en ik heb ongeveer een uurtje in de keuken gestaan om te koken. En nu?? Spierpijn en pijn in mn rug en knieen alsof ik een halve marathon heb gelopen.
Ook met Herstel en Balans moet ik opassen dat ik niet teveel ga doen. Voorzichtig zijn met oefeningen die de knieen belasten, en evt kniebandages dragen. Je wordt er niet vrolijk van. De huisarts zei wel dat het goed was wat meer sprtief te gaan bewegen om de spieren wat te versterken dus dat klinkt hoopvol.
Ook slik ik nu glucosamine tabletten en dat begint ook wel wat te werken gelukkig!
Het gaat op en neer, elke dag neem ik maar zoals die komt. Feit is wel dat ik dankbaar ben voor elke dag die ik hier nog rondloop. Ook ben ik dankbaar voor Lars, die me altijd weer kan laten lachen hoe rot ik me ook voel. Ze zeggen tijd heelt alle wonden..........ik hoop alle tijd te krijgen die ik nodig heb om deze wonden te laten genezen......
Op zich heb ik eigenlijk niet veel geks gedaan, mar aan de pijn in mijn benen en rug te voelen was het wel weer teveel.
Door de aanhoudende pijn in mijn lijf ga ik toch weer piekeren, en wordt ik weer bang dat het iets ernstigs is.. Dat de kanker terug is maar dan in mijn botten. En dan ga ik, zoals gewoonlijk, zoeken op Google.
Hieronder een aantal termen waar ik op gezocht heb als ik weer pijn heb zodat jullie enig idee hebben wat er zoal in mij omgaat als ik ineens ergens pijn krijg:
-symptomen botkanker
-uitzaaiing lymfeklierkanker
-klachten beenmergkanker
-pijn in knieen en kanker
-enz. enz. jullie snappen het wel......
Nou weet ik dat ik dat niet moet doen en dat ik mezelf er alleen maar gek mee maak maar ik kan het niet laten. Nog steeds niet.Elke dag als ik wakker wordt ga ik achter de computer zitten en kijk ik als eerste op het lymfklierkanker forum, en of een lotgenoot evt nog heeft geblogd. Ook kijk ik vaak Youtube filmpjes over kanker, en lees ik over stamceltransplantaties en chemo enz enz....
En na een half uurtje ben ik er klaar mee en ga ik weer gewoon "normale"dingen doen. Vreselijk als ik het zelf zo lees, maar het is gewoon een bepaalde drang die ik heb. En nu lijkt het alsof ik alleen maar met kanker bezig ben, en dat is helemaal niet zo. Maar wel teveel misschien ja..........
Vandaag bijvoorbeeld heb ik van een lotgenote een blog gelezen waarin ze schrijft over hoe bang ze is dat de kanker terug komt, en hoe boos ze is om wat haar allemaal is afgenomen. En dat stelt me gerust....dat ik niet de enige ben die dit heeft. Want ik BEN doodsbang dat het terugkomt, en zo ontzettend boos dat dit mijn moest overkomen. Ik kan mezelf nog niet volledig toelaten te geloven dat ik weer gezond ben.....ik ben nog te bang.......
Maar dit is niet elke dag zo. Er komen meer en meer dagen dat ik me wel goed voel, en begin te geloven dat het echt weg is. Het is belangrijk dat er vooruitgang in zit en dat het elke dag iets beter gaan. Babystapjes, maar het gaat wel beter.
Vanochtend ben ik toch maar naar de huisarts geweest om te vragen oer de pijn die ik heb. Hij heeft me gerustgesteld en aangegeven dat het toch een nawerking van de chemo kan zijn icm de prednison die ik geslikt heb. De banden in mijn knieen en ellebogen zijn gewoon erg gevoelig nu dus ik moet het nog wat rustiger aan doen. Nog rustiger??? Kan dat wel???
Vandaag ben ik naar de huisarts geweest, naar de Makro en ik heb ongeveer een uurtje in de keuken gestaan om te koken. En nu?? Spierpijn en pijn in mn rug en knieen alsof ik een halve marathon heb gelopen.
Ook met Herstel en Balans moet ik opassen dat ik niet teveel ga doen. Voorzichtig zijn met oefeningen die de knieen belasten, en evt kniebandages dragen. Je wordt er niet vrolijk van. De huisarts zei wel dat het goed was wat meer sprtief te gaan bewegen om de spieren wat te versterken dus dat klinkt hoopvol.
Ook slik ik nu glucosamine tabletten en dat begint ook wel wat te werken gelukkig!
Het gaat op en neer, elke dag neem ik maar zoals die komt. Feit is wel dat ik dankbaar ben voor elke dag die ik hier nog rondloop. Ook ben ik dankbaar voor Lars, die me altijd weer kan laten lachen hoe rot ik me ook voel. Ze zeggen tijd heelt alle wonden..........ik hoop alle tijd te krijgen die ik nodig heb om deze wonden te laten genezen......
woensdag 4 januari 2012
Gelukkig nieuwjaar allemaal!
We zijn de jaarwisseling weer goed doorgekomen deze keer. We zijn lekker thuis geweest met een paar vrienden en ik heb me prima geamuseerd! Maar toen ik om 12 uur buiten naar het vuurwerk stond te kijken kreeg ik toch wel ff een brok in mijn keel hoor.......wat een jaar is het geweest zeg.
Het was een mooie afsluiting van een heftig jaar. Mijn tranen heb ik gauw weggeslikt en ik heb genoten van het mooie vuurwerk. 2011 is voorbij!
En nu op naar nieuwe doelen in 2012. Eerste doel is Herstel en Balans. Het is bijna zover en ik kan niet wachten! 11 januari heb ik een conditietest, en nou kan ik alvast wat op de zaken vooruit lopen en voorspellen dat ik niet echt heel hoog ga scoren. Maar goed dat geeft ook niet, want de bedoeling is dat dat met de tijd steeds beter wordt. Daar doen we het voor natuurlijk!
Op dit moment heb ik de geest van een 28 jarige in een lijf van een 80 jarige pfffff. Ben er nu eigenlijk wel een beetje klaar mee, dat hele moe en kreupel zijn bah.
Ben erg ongeduldig zegt mn psycholoog, merken jullie het? Misschoen is dat wel zo maar het is gewoon kut (pardon my french) !!
Ik lees veel blogs van lotgenoten, en bij velen is het zo dat ze 2 tot 3 mnd na de chemo alweer volop sporten(vaak belachelijk veel) en alles doen zoals vantevoren. Dan voel ik me echt een aansteller. hebben hun dat dan niet?
Ik heb werkelijk overal pijn, knieen, heupen, enkels, polsen, ellebogen, schouders, rug enz enz. Met name de gewrichten zijn pijnlijk en stijf als ik net uit bed kom en als ik ff stil heb gezeten. Het meeste last heb ik van mn knieen en ellebogen. Als ik ff op gang ben gaat t redelijk gelukkig. Ben eigenlijk gewoon net een diesel, ik heb even nodig om op gang te komen hahah.
Ik ben dus al blij als ik gewoon de dag doorkom zonder gekke dingen, en hun fietsen en wandelen kilometers. Ik was al blij als ik gewoon uit bed kon komen zonder me aan de muur vast te houden.
Dus H&B is aan mij wel besteedt!!
Mijn haren groeien lekker door, en heb ze gisteren voor de eerste keer weer een kleurtje gegeven. Had ze van mezelf een beetje asblond, en heb ze nu weer bruin. Stukje donkerder ook. Kan nu eens lekker experimenteren he hihi. Ziehier het resultaat:
Kan er zelfs al een beetje gel indoen voor wat model!
Heb inmiddels ook alweer mijn 3e menstruatie sinds de laatste chemo. Tijdens de chemo is mijn cyclus volledig stil komen te liggen en nu is er geen touw aan vast te knopen. Het komt wanneer het wil. Maar we zijn er blij mee hoor, want iets is beter dan niets!
Einde van deze maand heb ik alweer mijn eerste 3 maandelijkse controle. Pfff dat gaat echt zoo snel! Kan ik meteen es vragen of ik die Port a cath eruit kan laten halen want dat ding begint echt vervelend te worden! Dat trekt echt ontzettend van binnen dus wil eens overleggen met de oncoloog of hij er toch nu al uit mag.
Dat was het wel weer zo'n beetje. Ik ga lekker genieten van de laatste paar dagen vakantie met met mannetje!
Het was een mooie afsluiting van een heftig jaar. Mijn tranen heb ik gauw weggeslikt en ik heb genoten van het mooie vuurwerk. 2011 is voorbij!
En nu op naar nieuwe doelen in 2012. Eerste doel is Herstel en Balans. Het is bijna zover en ik kan niet wachten! 11 januari heb ik een conditietest, en nou kan ik alvast wat op de zaken vooruit lopen en voorspellen dat ik niet echt heel hoog ga scoren. Maar goed dat geeft ook niet, want de bedoeling is dat dat met de tijd steeds beter wordt. Daar doen we het voor natuurlijk!
Op dit moment heb ik de geest van een 28 jarige in een lijf van een 80 jarige pfffff. Ben er nu eigenlijk wel een beetje klaar mee, dat hele moe en kreupel zijn bah.
Ben erg ongeduldig zegt mn psycholoog, merken jullie het? Misschoen is dat wel zo maar het is gewoon kut (pardon my french) !!
Ik lees veel blogs van lotgenoten, en bij velen is het zo dat ze 2 tot 3 mnd na de chemo alweer volop sporten(vaak belachelijk veel) en alles doen zoals vantevoren. Dan voel ik me echt een aansteller. hebben hun dat dan niet?
Ik heb werkelijk overal pijn, knieen, heupen, enkels, polsen, ellebogen, schouders, rug enz enz. Met name de gewrichten zijn pijnlijk en stijf als ik net uit bed kom en als ik ff stil heb gezeten. Het meeste last heb ik van mn knieen en ellebogen. Als ik ff op gang ben gaat t redelijk gelukkig. Ben eigenlijk gewoon net een diesel, ik heb even nodig om op gang te komen hahah.
Ik ben dus al blij als ik gewoon de dag doorkom zonder gekke dingen, en hun fietsen en wandelen kilometers. Ik was al blij als ik gewoon uit bed kon komen zonder me aan de muur vast te houden.
Dus H&B is aan mij wel besteedt!!
Mijn haren groeien lekker door, en heb ze gisteren voor de eerste keer weer een kleurtje gegeven. Had ze van mezelf een beetje asblond, en heb ze nu weer bruin. Stukje donkerder ook. Kan nu eens lekker experimenteren he hihi. Ziehier het resultaat:
Kan er zelfs al een beetje gel indoen voor wat model!
Heb inmiddels ook alweer mijn 3e menstruatie sinds de laatste chemo. Tijdens de chemo is mijn cyclus volledig stil komen te liggen en nu is er geen touw aan vast te knopen. Het komt wanneer het wil. Maar we zijn er blij mee hoor, want iets is beter dan niets!
Einde van deze maand heb ik alweer mijn eerste 3 maandelijkse controle. Pfff dat gaat echt zoo snel! Kan ik meteen es vragen of ik die Port a cath eruit kan laten halen want dat ding begint echt vervelend te worden! Dat trekt echt ontzettend van binnen dus wil eens overleggen met de oncoloog of hij er toch nu al uit mag.
Dat was het wel weer zo'n beetje. Ik ga lekker genieten van de laatste paar dagen vakantie met met mannetje!
Abonneren op:
Reacties (Atom)