Toen ik de diagnose lymfklierkanker kreeg ben ik begonnen met het lezen van blogs over kanker, en dan met name lymfklierkanker. Dit is ook waarom ik zelf begonnen ben met bloggen. In het begin was het gewoon lezen, maar na verloop van tijd kwamen er ook e-mails en Facebook berichten bij kijken.
Zo ook met Eveline....
Net als ik een jonge meid die veel te vroeg te maken kreeg met kanker in haar leven. In april 2011 kreeg zij de diagnose Hodgkin lymfoom, en hoewel dit niet precies hetzelfde is dan wat ik heb gehad is het wel lymfklierkanker. Na wat Facebook gesprekjes hebben we besloten een keer af te spreken in het echte leven voor een kop koffie. Gewoon omdat je af en toe behoefte hebt om met iemand te praten die precies weet wat er in je omgaat....ook al ken je die persoon nauwelijks....
Vandaag was die dag, en ondanks dat ik er erg veel zin in had, was ik ook wel wat nerveus. Wat als het niet klikt? Of er ongemakkelijke stiltes vallen? Och ja, no guts no glory.......we zien het wel!
Het weer zat lekker mee want het zonnetje scheen volop, en eigenlijk was Eveline precies zoals ik me had voorgesteld.....spontaan, hartelijk, lekker 'normaal' om het zo maar te zeggen.
Ik voelde me meteen op mijn gemak, en we waren ook meteen lekker aant kletsen. Over van alles eigenlijk.....de diagnose, de chemo, bijwerkingen, het leven nu, de toekomst en dingen die totaal niks met kanker te maken hadden.
Ik worstel al een aantal weken met mijn gevoel t.o.v. mijn ziekte. Ik ben er voor mijn gevoel nog heel veel mee bezig, en weet niet of dat wel de juiste manier is. Wat is wijsheid?? Proberen je normale leven weer op te pakken, voor zover dat ooit weer normaal wordt, of toch elke dag bezig blijven met kanker? En hoe doe je dat? Hoe zorg ik ervoor dat ik niet, elke dag als ik wakker wordt, even alle blogs en het lvn forum check? En waarom zou ik dat eigenlijk niet doen? Pfff om gek van te worden.
Hierbij hadden we veel overeenkomsten want dit is iets waar we allebei mee worstelen. We hebben ook nog flink gelachen over de enorme vreetpartijen die we gehad hebben gedurende behandelingen, met dank aan dexamethason en prednison, en hoe moeilijk het is om het emotionele aspect van kanker te verwerken. Hoe de mensen waar we het meest van houden vaak het slachtoffer waren van onze emotionele achtbaan.
Ontzettend herkenbaar, en heel fijn om eens echt te praten met iemand die snapt hoe het is....
De tijd is werkelijk omgevlogen, en de afspraak is om het snel nog eens te doen. Het voelde goed.....goed om te zien dat ik niet de enige ben....gewoon goed.
We hebben heerlijk in het zonnetje gezeten.......de mooie dingen van het leven!
Verder ben ik sinds deze week lid van de sportschool. Het plan is om elke dag(!!) een uurtje te gaan sporten. Gewoon op mijn eigen tempo werken aan mijn conditie. Ondanks dat ik bij H&B niet heel veel verbetering merk wat betreft de vermoeidheid, helpt t wel goed bij mijn conditie. Daarbij gaan de kilootjes er ook wat sneller af. Als ik dus wat vaker ga, zal mijn conditie, en gewicht alleen maar beter worden. Daarbij voelt het gewoon goed, en dat is voor nu even het belangrijkste.
Ik hoop dat door lichamelijk fitter te worden, ik ook geestelijk fitter word. Ik heb er wel vertrouwen in dat dat gaat lukken. Als ik iets echt wil dan lukt het ook.......en ik wil dit!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten