Als alles achter de rug is...

Het is inmiddels al meer dan 4 maanden geleden sinds mijn laatste chemo.....wat vliegt de tijd!
Als je voor het eerst hoort dat je kanker hebt, ben je natuurlijk erg bang voor de behandelingen zoals chemotherapie, bestralingen enz. Je bent bang voor de bijwerkingen gedurende die behandelingen, maar waar je eigenlijk vrij weinig over hoort is de klachten die veel patiënten nog hebben tot ver na de behandelingen......als alles achter de rug is...
Helaas is het dan voor veel patiënten nog lang niet voorbij, en zijn er verstrekkende gevolgen voor je lichamelijke en geestelijke conditie. Helaas is hiervoor nog steeds vaak veel onbegrip, zowel door de omgeving als door de artsen en werkgevers.

Als ik puur en alleen naar mezelf kijk is er echt een hele hoop veranderd ten opzichte van voor de behandeling, en dan bedoel ik niet zozeer emotioneel, maar meer lichamelijk.
Ten eerste vermoeidheid.....Dat je daar gedurende de behandeling last van hebt is natuurlijk niet zo vreemd, maar dat het zo'n effect heeft op je leven na de behandeling had ik niet verwacht....Mensen merken het waarschijnlijk ook niet echt aan me omdat ik het probeer te negeren maar ik ben eigenlijk de hele dag door, elke dag, moe....lichamelijk uitgeput is misschien beter omschreven.  Het gaat vaak goed als ik net wakker ben, en dan ineens uit het niets bam....kapot moe. Zonder aankondiging of iets is het er ineens. Alsof ik loden handen, voeten en oogleden heb. Om gek van te worden is het. Dan zou je zeggen ga lekker liggen en rusten of zo.....FOUT!! Zodra ik eraan toegeef wordt het alleen maar erger, en dan lig ik de hele dag maar wat. Dan denk je natuurlijk :lekker bezig blijven.....FOUT!! Als ik door blijf gaan ben ik helemaal op en is het ook niet goed....Het gaat om een goede balans vinden tussen beide, en die verschilt voor het gemak lekker elke dag pfffff.
Wat ik deed was zodra ik me goed voelde meteen alles doen wat gedaan moest worden die dag, zodat ik de rest van de dag niks had. Dit werkt dus totaal niet want de rest van de dag ben ik dan niks waard. Ik heb dus nu een schema waar ik me aan wil houden dat inhoudt dat ik na 45 min bezig zijn even 10 min moet ontspannen. Nou kan dit makkelijk als ik bij aant poetsen ben of zo, maar wat eigenlijk nog vermoeiender is voor mij is gewoon een goed gesprek voeren, autorijden, winkelen of achter de computer zitten. Dan is het ook een stuk moeilijker om ff die pauze in te lassen. Hier heb ik nu ook het meeste last van en is het grootste obstakel in het dagelijks leven en ik hoop dat H&B me daar wat bij gaat helpen. Het bewegen doet in elk geval goed.

Naast de vermoeidheid zijn er concentratieproblemen. Vroeger kon ik goed begrijpend lezen, maar tegenwoordig lees ik hetzelfde verhaal 3 keer en weet vaak nog niet wat ik gelezen heb. Ik wil vaak even iets opzoeken of even wat pakken, en dan sta ik op en weg is het....geen idee meer wat ik wilde doen. Of even gauw naar de winkel om wat te halen en niet meer weten waar je voor gekomen bent. Natuurlijk gebeurt dit iedereen wel eens maar bij mij is dat nu meerdere keren per dag. De enige oplossing is om alles op te schrijven en in mijn telefoon op te slaan. Wat ook vaak tot lach partijen leidt is woorden verwisseling...bijv vensterbank ipv spatbord(??) of afzuigkap ipv vaatwasser. Ik kom dan ook echt niet meer op het woord dat ik bedoel. Ik moet tijdens een gesprek met iemand heel goed opletten zodat ik niet ineens vergeet waar we het over hebben, en multitasking is ook verleden tijd.

Dan heb je de lichamelijke klachten nog natuurlijk. Bij mij uit zich dat met name in gewrichtspijn in met name de knieën en ellebogen. Mijn conditie was voor de behandeling al slecht en nu helemaal niet aanwezig. Door H&B wordt dat wel beter gelukkig.

Eigenlijk kun je wel stellen dat de gevolgen vaak langer aanwezig zijn dan de behandeling geduurd heeft, en bij sommige patiënten helemaal nooit meer overgaan. Ik heb gelukkig veel begrip van mijn omgeving en artsen, en ik hoop dat dat in de toekomst voor alle ex-patiënten het geval gaat worden. Dit alles is ook de reden dat het me soms stoort als iemand zegt  'je zal wel blij zijn dat alles achter de rug is?'
Het feit dat ik kankervrij ben betekend helaas nog lang niet dat alles achter de rug is....

Gemotiveerd

Diegenen die mij kennen weten dat ik de laatste weken, of eigenlijk sinds het begin van deze maand, flink bezig ben met mijn gezondheid. En dan bedoel ik niet zozeer de kanker, maar mijn eigen visie op gezonder leven.
Dat houdt in eerste instantie in dat ik natuurlijk al 9 maanden niet meer rook. Iets waar ikzelf nog steeds erg trots op ben aangezien ik erg veel rookte. Daarnaast ben ik sinds begin deze maand bezig met gezonder eten. Geen 2 liter cola meer per dag, niet elke vrije minuut de snoepkast induiken en gewoon algeheel iets gezonder eten. Het gaat me gelukkig erg goed af, en ik heb er eigenlijk niet zo heel veel moeite mee. Van 1 februari tot vandaag ben ik nu 6 kg kwijt en het voelt heerlijk. Mijn broeken zijn allemaal te groot aan het worden en ik voel me ook steeds beter.

Ik ben al te zwaar zolang ik me kan herinneren, en de laatste jaren liep het een beetje de spuigaten uit. Ik heb er zelf nooit zoveel  moeite mee gehad eigenlijk en vond het wel allemaal prima zo. Lekker roken, vet eten en niet bewegen.

Hoewel ik natuurlijk nooit had gehoopt kanker te krijgen op deze leeftijd, is dit wel een van de eye-openers geweest. Ten eerste het roken natuurlijk en ook daarna mijn levensstijl. Gedurende de chemo mocht ik niet diëten of iets dergelijks omdat ze het gewicht streng in de gaten houden. Gewichtsverlies kan namelijk een teken zijn van kanker. Ik heb er dan ook zo'n kilo of 10 eraan gegeten gedurende de behandeling met mijn dank aan de stootkuur prednison die ik 2 wekelijks moest slikken.
Nu ben ik op een punt dat ik een andere denkwijze heb gekregen. Ik wil niet nu kanker overwinnen en over 15 jaar dood neervallen door een hartaanval of iets dergelijks. Er zijn maar weinig dingen die je zelf in de hand hebt in je leven, maar gezond(er) leven is daar wel 1 van. En ik wil er alles aan doen om zo gezond mogelijk te leven en ,voor mijn gevoel althans, actief iets te kunnen doen aan mijn herstel.
Nu de uitslag van de scan weer goed was ben ik nog gemotiveerder dan ooit om door te gaan op de manier die ik bezig was. Mezelf niet alles te ontzeggen, maar wel lekker gezond te eten en te bewegen.
Me wat beter in mijn vel voelen, want sinds ik dit doe voel ik me beter dan ooit. Naast de 2 keer per week die ik sport bij H&B probeer ik ook nog zeker 2 keer per week zelf wat te bewegen. Lekker een uurtje flink doorwandelen langs het water, en af en toe een stukje joggen(korte stukjes hahaha nog ff opbouwen). Heb nu al zin om morgen weer te gaan :-)

Ik ben blij dat ik aan deze k*tziekte toch nog wat positiefs over heb gehouden!

Nog steeds kankervrij!!!

Aangezien ik in Limburg woon is carnaval een goede manier geweest om me wat af te leiden gedurende deze spannende week. Heb ook niet veel tijd gehad om me heel erg zorgen te maken, tot gisteravond. Ineens begon het, snelle hartslag...kriebels in de buik....misselijk enz enz. Gelukkig hadden we bezoek dus ik kon het nog wat beheersen, maar mijn stressniveau zat nu echt op een 10!
Ik was echt zo ontzettend bang dat de kanker terug was.....gewoon allesoverheersend bang....
Aangezien ik maandag een zware carnavalsmaandag heb gehad en Lars me om half 9 in bed heeft gegooid (ff lekker alles weggedronken) had ik gelukkig niet heel veel moeite met in slaap komen gisteravond. Ik heb zelfs over de uitslag gedroomd, dat het goed zou zijn......
Toen de wekker eenmaal was gegaan werd ik al kotsmisselijk van de zenuwen wakker. Geprobeerd wat te eten, maar dat was geen succes dus dan maar nuchter de auto in en op naar het OMC.
Voor mijn gevoel heeft de rit 10 uur geduurd, in werkelijkheid maar 10 min. De nodige scenario's zijn mijn gedachten gepasseerd in die autorit.....de details zal ik jullie besparen....
Gelukkig waren we snel aan de beurt, en meteen zei Dr.Erdkamp dat er absoluut geen avtiviteit te zien was op de scan YES YES YES YES YES!!!!!!!!! Oh man wat een gevoel van totale opluchting.... Alsof ik mijn adem de laatste 2 weken heb moeten inhouden en ik ineens weer mocht ademen....heerlijk! En ik weet dat de kans maar klein was dat er wat aan de hand zou zijn, maar zoals mijn mede lotgenoten vast kunnen bevestigen tellen alleen harde bewijzen! Met woorden als waarschijnlijk kan ik niets meer....

Eerst natuurlijk even iedereen wat laten weten, en toen lekker naar huis. Wilde nog boodschappen doen en poetsen en bloggen.....was even lekker naar buiten aant kijken naar het zonnetje en ineens waren ze er.....tranen.....tranen van opluchting, tranen van stress.....
Ineens kwam even alles naar buiten dat ik de laatste 2 weken weggestopt had, misschien zelfs wel het laatste half jaar.....pffff wat een opluchting!

Voor nu ben ik gewoon blij dat ik de komende 3 maanden lekker kan genieten!

Rustig

Gisteren de scan gehad....ff deja-vu gevoel. Ben vrij rustig nu, denk wel veel maar ben er klaar voor....hoe dan ook! Ga nog steeds wel uit van een goede uitslag, hoe langer ik erover nadenk hoe meer ik denk dat t goed is. En nu kan ik alleen maar wachten....

Wilde dit filmpje nog even met jullie delen. Vond het op een facebook van een lotgenote, en vond het erg indrukwekkend......kippevel...

http://www.youtube.com/watch?v=crXaLu9Ecmg&feature=share

................

Ik heb de behoefte om te schrijven maar eigenlijk weet ik niet eens waarover. De afgelopen dagen ben ik redelijk doorgekomen, doordat ik eigenlijk constant bezig ben geweest. Vrijdag bij Gwen geweest en gisteren nog een keer verjaardag van Lotte gevierd. Was wel gezellig maar had eigenlijk best slechte zin....was er met mijn hoofd niet bij...
En terwijl ik dit schrijf ben ik "The Bodyguard" aant kijken met Whitney Houston die vannacht dood gevonden is.....en dan denk ik weer; kanker of geen kanker...het leven kan in een oogwenk voorbij zijn. Maar eigenlijk kan ik daar nu ff helemaal niks mee.....met de ellende van anderen....ik heb m'n eigen ellende nu en dat is even meer dan genoeg.
Eigenlijk is er niet zo heel veel verandert sinds m'n vorige blog, mijn emoties gaan alle kanten op. Slapen lukt niet, althans niet zonder slaaptablet, en dan te bedenken dat de arts zelf erg positief was.....wat als hij zelf had aangegeven ook te denken aan een recidief??? Volgens mij hadden ze me dan plat kunnen spuiten want dan was ik in alle staten geweest. Ik denk dat het meespeelt dat ik nu weet wat het is om kanker te hebben, en je steeds klote te voelen, en altijd maar de zieke te zijn.....en ik heb daar zoooo geen zin meer in. Ben blij met m'n nieuwe haar, en dat ik gezonder leef en sport. Als ik weer kanker heb is alles anders. Mijn vorige behandeling was een peulenschil ten opzichte van de behandeling die me dan te wachten staat...en alles waar ik nu mee bezig ben om gezonder te gaan worden moet dan weer in de wacht worden gezet. Ik mag dan niet meer afvallen of overdreven sporten. De kans op kinderen is dan zo goed als nihil na de chemo die daarbij hoort. Pffff nee laat maar......

Een lotgenote vertelde me dat ik positieve gedachten moet hebben, omdat er dan ook positieve dingen zullen gebeuren.....en als ik alleen negatief denk, ik ook negatieve dingen aantrek...
Nou geloof ik niet heel erg in al dat zweverige gedoe, maar ik geloof wel in de kracht van positief denken. Dat betekend dus ook dat ik zal moeten proberen zo positief mogelijk te zijn.
Nou ben ik es gaan nadenken over de 'worst case scenario'.....de kanker is terug...dat zou mooi kl*te zijn, maar dan zijn we er wel echt op tijd bij. Dat betekend ook een grotere slagingskans voor de behandeling die er dan volgt.....Lymfklierkanker is gelukkig iets dat, ook bij recidief, vrij goed te behandelen is.
'Best case scenario' is dat er niks aan de hand is, en dat het ook nooit meer terug komt. Dan heb ik nog steeds het probleem dat ik die angst blijf hebben. Ik zal dus hoe dan ook moeten proberen daar mee om te gaan...ik wil namelijk niet mijn hele leven verdoen aan angst. Stel je voor dat ik gezond blijf en over 5 jaar onder een bus kom??? Dan heb ik 5 jaar van mijn leven verspild aan angst voor iets waar ik totaal geen controle over heb......hoe stom is dat???

Klinkt allemaal heel mooi, maar das makkelijker geschreven dan gedaan natuurlijk. Ik moet zeggen dat het nu wel wat rustiger gaat allemaal. Ik sta een beetje op automatische piloot, en die rol bevalt me prima....
Heb een drukke week op de planning....3 keer H&B, PET scan en tandarts met Lars. Deze week is wel te doen zo, alleen vanaf vrijdag staat er niks meer op de planning dus daar moet nog ff heen gekeken worden. Toch maar een paar daagjes carnaval vieren dan gaat de tijd wat sneller.

En als ik deze blog nu terug lees zie ik pas echt hoe mn emoties alle kanten uitgaan.....................

als een wervelwind

Het is de dag erna........de dag na wat?? De dag na dat ik niks weet.....en ook de dag na dat ik meer weet.....meer dan eergisteren....er is groei....wat betekend die groei?? Niemand kan het me nog zeggen, en nu???Onzekerheid, intense angst, tranen, verdriet, boos, teleurgesteld, hoop, moed, piekeren enz. enz......een wervelwind aan emoties. Lars vraagt me net toevallig wat borderline persoonlijkheidsstoornis is.....ik zeg; dat heb ik nu tijdelijk...een betere uitleg kan ik niet geven.
De moed zakt me in de schoenen als ik denk aan de komende twee weken en hoe ik die door moet komen. Bezig blijven, en vooral NIET googelen...meer kan ik nu niet bedenken.
En nu slaat het erin.......als een bom van emoties.....dit is de realiteit, dit is vanaf nu mijn leven. Het zal nooit meer worden zoals vroeger. Nooit meer zal ik gewoon onbezorgd kunnen genieten. Kanker is een onderdeel van mijn leven geworden. Een donker, vies, klote onderdeel van mijn leven......Dat is nu maar weer eens gebleken. En het gaat er nu niet eens om of het terug is of niet, de intense angst en onzekerheid die het met zich meebrengt is moordend. Dat vind ik eigenlijk nog erger dan de ziekte zelf. Mijn gedachten gaan naar plaatsen die niemand wil horen, en waar niemand ooit naartoe wil...
De ene minuut ben ik vrij optimistisch, en ook wel rustig. Dan komt de volgende minuut en ben ik echt intens, allesoverheersend bang dat t terug is...
Met alle wil van de wereld kan ik nu niet meer rationeel denken, het gezonde verstand is verdwenen en angst heeft de overhand. Hoe hard ik ook probeer, de logica is de deur uit...Ik moet gaan accepteren dat ik een nieuwe levenspartner heb.....kanker...

Veel mensen vragen me hoe het gaat nu, en dan zeg ik; het gaat goed, rustig aan he...Anders krijg ik allerlei goed bedoelde adviezen en medelijdende blikken die het alleen nog maar erger maken. En soms voel ik me ook goed,maar dat kan per minuut verschillen. Er is geen touw op te trekken, en tot 22 februari zal dat ook wel zo blijven. Maar ik red me wel, en op mijn eigen manier kom ik de dagen wel door. Bij voorkeur werd ik platgespoten tot dan maar helaas is dat geen optie....
Ik weet gewoon niet wat ik moet denken en wat ik voel. Mijn vertrouwen in mijn lichaam is gewoon helemaal weg, en dan is het zo moeilijk om in te schatten wat er gaande is.
Als ik uit moet gaan van hoe ik me voel, dan is er niks aan de hand.....maar dat kan ik niet want toen ik net ziek was voelde ik me ook goed. Ik hoop dat als blijkt dat er niks aan de hand is, dat vertrouwen een beetje terug gaat komen. Ik weet het gewoon zelf af en toe ook niet meer....

Op het moment ben ik rustig, en redelijk optimistisch....en over 5 minuten?? Wie zal het zeggen....
Vandaag verjaardag gehad van Lotte, en dat heeft me redelijk afgeleid. Hoe klote ik me ook voel, als ik haar zie ben ik even alles vergeten....
En nu moet ik proberen mezelf weer bij elkaar te rapen, ik moet hoe dan ook door met mijn leven. Ik kan niet blijven hangen in mijn angst voor die klotekutkanker. Maar hoe moet dat??? Daar hebben ze geen LOI cursus voor....en hoeveel steun ik nu ook heb, zo eenzaam kan ik me voelen......ik moet het alleen verwerken, en dat is moeilijk maar dat kan ik! Als ik 1 ding geleerd heb van dit alles is dat ik sterk ben........


Ut kump good, wieveul daag ut mich auch kos.........(gepikt van Eveline)

Niet wat ik had verwacht..

Vandaag was t zover, de uitslag. Gisteravond hield ik t niet meer van de spanning, dus een slaaptablet genomen en op tijd naar bed.
Vanochtend even een vriendin gaan ophalen die met me mee zou gaan en eerst ff bloedprikken. Dat ging allemaal prima en toen door naar de oncoloog. Ik vroeg meteen of alles goed was en hij zij "wacht even". Meteen voelde ik t al, en mijn gevoel was juist. Er was een groei te zien van de klier tussen mijn longen. Minimaal weliswaar maar toch een groei van 7 mm. Kutzooi.....dacht ik, niet alweer.....
Nou weet de arts zelf niet precies wat er aan d hand is. Is het kanker of gewoon een klier die doet wattie moet doen, namelijk opzetten en krimpen....hij denkt t laatste. De kans dat t weer terug is is heel klein dacht hij....."Ja dat dacht je ook over non-hodgkin, dat was ook een minimale kans" dacht ik.
De grond zakte weer onder me vandaan, en de tranen liepen over mn wangen. Niet weer, alsjeblieft niet weer...ik wil mn haar niet alweer kwijt....ik wil niet weer chemo en ziekenhuizen....ik wil dit NIET!!! Ik wil gezond zijn, en gezond leven! Maar ik kan er niks aan doen, het is buiten mijn macht ....
Dus nu a.s. dinsdag een PET scan om te zien of er activiteit is, en dan de 22e de uitslag.......Misschien is er niks aan de hand, maar dit is zeker niet wat ik had verwacht. Maar goed wie verwacht dit wel???
Kaarsjes branden en duimendraaien, dat mogen jullie voor me doen....dan probeer ik de komende 2 weken door te komen zonder gek te worden....

Rotdag

Het begon vannacht al, het niet kunnen slapen. Om half 1 lekker naar bed, en natuurlijk begon meteen mijn grijze massa overuren te draaien. Piekeren en gewoon nadenken wisselden zich af, en de seconden tikten langzaam weg. Uiteindelijk maar besloten om op te staan, en ff mn gedachten te verzetten maar toen ik terug in bed kwam was het weer hetzelfde liedje. Ik had inmiddels al bedacht wat ik de komende 2 weken ga koken, Dat ik meer wil gaan sporten en dat ik me vandaag zou gaan inschrijven bij de sportschool hier in de buurt. Ik sliep nog steeds niet dus uiteindelijk maar een slaappil genomen die gelukkig snel werkte. Dat mocht ook wel want het was inmiddels alweer half 5...
Vanochtend kwam ik natuurlijk mn bed weer niet uit doordat ik zo laat ben gaan slapen, dus ik moest me alweer haasten om optijd bij H&B te komen. Daardoor had ik alles behalve goede zin.
Meteen ff gevraagd of ik me in kon schrijven bij de sportschool. Antwoord.....NEE niet doen. Had me er net helemaal op ingesteld. Bij H&B ging het in t begin wel goed, maar na ongeveer 10 min op de fiets begon ik duizelig te worden en weer hoofdpijn te krijgen. Nou heb ik dit eigenlijk bijna elke keer nadat ik gesport heb, en dit had ook ook de afgelopen keer al aangegeven bij de fysiotherapeut daar. Hij gaf aan dat als het weer zou voorkomen ik mn bloeddruk es moest meten. Zo gezegd, zo gedaan en wat bleek......VEEL te hoog. Had een bloeddruk van 149/133. Lekker, dat ook nog dacht ik. Ik mocht niet meer verder en moest meteen gaan rusten zodat hij na een half uurtje nog es kon meten. Dan moest het sowieso minder zijn. In rust was hij 146/89 wat ook nog steeds te hoog is. Advies: na H&B meteen ff doorrijden naar de huisarts. Zo gezegd, zo gedaan.
Ik kom bij de huisarts aan waar, zoals gewoonlijk op het open spreekuur, weer 500 man in de wachtkamer zitten, pfffff. Daar wordt je dus niet vrolijk van. Uiteindelijk heeft de assistente mn bloeddruk gemeten en was die weer te hoog, 145/90. Oke en nu?? Morgen om 10.40 uur ff langskomen. Is echt te hoog en heb een familiehistorie met hoge bloeddruk.
Eenmaal klaar even snel langs de C1000 om wat Muesli te halen, had ik zin in.
Ik kom thuis, ruik voor de zekerheid nog ff aan de melk, en maak een lekkere kom muesli. Ik steek de eerste hap in mijn mond en wat denk je.....melk zuur! Gatverdamme wat is dat goor.
Natuurlijk had ik een volle lepel in mn mond, dus al kokhalzend een sprintje naar de keuken. Mijn bloeddruk zal inmiddels weer flink boven de norm, alleen ditmaal van ergernis. Wat een rotdag, ben kapotmoe en wil eigenlijk nog een hele hoop doen in huis. Dat wordt dus weer niks.
En nu mag ik dus morgen, op mn enige vrije dag deze week, weer naar de huisarts......bah.

En ik weet maar al te goed dat dit alles nooit zo erg zou zijn geweest als ik de uitslag van de scan al had gehad. Dan had ik er es mee gelachen waarschijnlijk. Ik raad iedereen dan ook aan nog ff ver bij me uit de buurt te blijven! Laten we zeggen dat de stress mij geen goed doet bleh....

Scan stress

Het is begonnen...de scan-stress. Pffff zooo vermoeiend weer. En ik moet nog 6 dagen. Rationeel denken is weer de deur uit, en de grijze massa draait weer overuren. Ik word wat stiller en teruggetrokken.
Slapen gaat moeizaam en ik ben niet te genieten. Mijn lichaam begint mee te gaan met mijn gedachten door uit zichzelf rare symptomen te onwikkelen, denk aan moe, buikpijn, jeuk, hoofdpijn enz.
Mijn leven draait nu maar om 1 ding....de uitslag......BAH!
Ik probeer wat afleiding te zoeken maar het helpt weinig. Ik moet er maar weer doorheen zien te komen.
Bovenop dit alles ben ik ook nog es strontverkouden......enig. Het enige dat me nu wat vrolijker krijgt is Lars, met z'n stomme flauwe grapjes. Mijn rots in de branding =] Aan opbeurende praatjes heb ik nu eenmaal ff helemaal niks.

Vandaag met H&B buiten geweest, Nordic Walking, met van die wandelstokken. Was alleen best glad met dat ijs overal. Daarna het zwembad in, heerlijk. Daar kan ik ff helemaal aan niks denken! Misschien moet ik daar de komende 6 dagen doorbrengen hahahah.

Al bij al gaat t nu ff klote met hoofdletter K. Maar ook dat komt wel weer goed, moet er nu eenmaal weer ff doorheen. Is niet de eerste en ook zeker niet de laatste keer helaas. Zoals mijn tante zou zeggen: Komt wel goed schatje ;-)

En nu nog 8 dagen wachten....

Vanochtend op tijd op om naar het ziekenhuis te gaan voor mijn scan. Buiten was het door de aangevroren sneeuw spekglad, dus lekker op tijd vertrokken. Eenmaal aangekomen in het OMC moest eerst de PAC aangeprikt worden dus op naar het oncologisch dagcentrum. Poeh het was weer druk, een hoop nieuwe gezichten. Er zal een man die ook Non-hodgkin had. Als expert op dat gebied zag ik dat meteen aan de chemozakjes die aan zijn kapstok hingen. Ook nog een vrij jonge man.

Eenmaal aangesloten op mn infuus kon ik naar de afdeling Medische beeldvorming waar  ik a la minute geholpen werdt. Bleek dat er alleen een scan van mn longen gemaakt werdt. Dat vind ik maar vreemd persoonlijk, maar het zal wel zijn omdat t daar ooit begonnen was bij mij. Dan zal t daar ook wel weer als eerste beginnen als het terugkomt denk ik.
Binnen 10 min stond ik weer buiten, en nu is het wachten geblazen. Wachten tot 8 februari. Pfff beter dan zo heel lang.....Begin nu ook wel flink te zenuwen. Hoe meer ik eraan denk hoe erger het wordt.

Vandaag was ook de eerste thema bijeenkomst van Herstel&Balans. Ik wist niet goed wat ik kon verwachten, maar ik vond het erg interessant eigenlijk.
Het thema van vandaag was omgaan met gevoelens en gedachten na kanker. Het gesprek wordt geleidt door een psychologe, en verder doen wij eigenlijk zelf de gesprekken. We hebben het gehad over dingen die goed gaan in ons leven op dit moment en natuurlijk de dingen die slecht gaan.
Wat mij erg opvalt is dat we er toch allemaal anders mee omgaan. Ook zijn er verschillende dingen die we als het nadeligst ervaren.
Voor mij is dat met name het psychologische gedeelte. De angst dat het terugkomt, de woede dat mij dit is overkomen, en accepteren dat op 8 juni 2011 mijn leven voor altijd verandert is.
De fysieke dingen als pijn en vermoeidheid kan ik wel mee leren omgaan.
Begrijp me niet verkeerd, het gaat steeds beter maar wel met babystapjes hoor. Zo goed het de ene dag gaat, zo slecht gaat het de dag erna. Er zijn dagen dat alles in mijn hoofd draait om kanker. Dan krijg ik het gewoon niet uit mijn hoofd. En dan zijn er dagen dat ik er soms urenlang niet aan denk....heerlijk is dat! Waarschijnlijk wil ik gewoon te veel, te snel. Het is pas 3 mnd natuurlijk.
Bij H&B was een mevrouw aant vertellen dat ze dacht dat je er na 10 jaar bijna niet meer aan denkt. Laten we het hopen!! Je wordt er zo moe van, van al dat gepieker. Mijn hele lijf voelt verkrampt aan en ik kan me de laatste keer niet herhinneren dat ik eens lekker heb kunnen ontspannen.
En ik heb dat zooo nodig. Gewoon ff helemaal nergens aan denken........lekker relaxen.

Al met al was de themabijeenkomst best intens, en je hoort zoveel verschillende dingen dat het je af en toe gewoon ff duizelt. Ik moet zeggen dat ik dit vermoeiender vond dan het gewone sporten. Ik was helemaal bekaf, uitgeteld toen ik thuiskwam en heb alleen nog maar op de bank gehangen.

Ik ben er nog lang niet, maar met kleine stapjes gaat het steeds beter. Ik kom er wel.....