.................

Zooo lekker uitgeslapen vanochtend, heerlijk. Enige voordeel aan dit alles is dat ik bijna nooit meer een wekker hoef te zetten hahah.
Vannacht op zich goed geslapen gelukkig, wel met wat hulp van mijn vriendinnetje Temazepam...
Voel me weer een stuk beter dan afgelopen dagen gelukkig. Wat meer berusting gekregen erin. Ik probeer ook niet meer zoveel op internet te lezen, want merk toch dat me dat vaak erg onrustig maakt.

Gisteren al lekker alles gepoetst thuis dus hoef vandaag lekker niks meer te doen behalve 2 machientjes was draaien, heerlijk. Weet ook al wat ik ga koken, gevulde champignons (recept van roel en moon)
Had ik gisteravond al zin in dus dan maar lekker een uurtje kokkerellen vandaag.

Over 6 dagen krijg ik alweer mijn 2e chemo. Pfff wat gaat dat snel! Hoop dat ik er net zo goed doorheen kom als de eerste keer....
Zie er wel tegenop weer, ondanks dat t best meeviel. Het is toch een rotzooi wat ze je inspuiten bah.
Maak me ook wel wat zorgen om de uitslag van de second opinion. Ze hebben omdat er een hele kleine twijfel was over het biopt, toch een second opinion gevraagd in Amsterdam. Het zou evt ook non-hodgkin kunnen zijn wat ik heb(hele kleine kans maar toch)
Heb daar nog niks van gehoord, al een paar keer gebeld maar de uitslag was er nog niet helaas. En non-hodgkin is toch net wat minder gunstig dus maak me klein beetje zorgen.
Maar goed ze zijn in ieder geval al aan het behandelen dus dat is een goede zaak!

Zometeen even lekker douchen, en dan boodschappen doen voor de gevulde champignons. Vandaag wordt een goede dag!!

Alweer een een week geleden...

Vandaag precies een week geleden zat ik nu te zenuwen voor de uitslag. Ongelooflijk.....
Heb een paar mindere dagen achter de rug, emotioneel gezien dan. Lichamelijk valt het allemaal mee gelukkig. De moeheid is er wel maar minder. Verder alleen last van pijn /verkramping in mijn spieren van de nek, bovenrug e.d. en dat is wat vervelend met slapen. Zal wel door de stress komen denk ik dan...

Slapen doe ik wel veel maar niet goed. Schrik 100 keer per nacht wakker en dan kom ik weer lastig in slaap natuurlijk. Probeer ik overdag dan maar in te halen op de bank, in allerlei oncomfortabele houdingen, wat waarschijnlijk die spierpijn weer veroorzaakt bedenk ik me nu ineens...

Verder speelt het feit dat het de afgelopen dagen ongeveer 50 graden was buiten natuurlijk ook een rol, getverdemme wat een hitte. Ben blij dat het vanavond voorbij is!

Ben gewoon lastig op alles en iedereen, vind t moeilijk om vrolijk te zijn en ergens van te genieten. 24 uur per dag zit het in mijn hoofd, ik heb kanker.....dat kan helemaal niet...waarom ik?
Ik was natuurlijk ook wel erg positief in het begin en overdreven vrolijk, dus deze depri dagen zaten er een beetje aan te komen denk ik.
Probeer nog steeds positief te zijn, en dat ben ik ook wel maar nu overheerst toch de angst voor het onbekende. Wat staat me allemaal te wachten? Zal ik me ooit weer zo voelen als vroeger, en kunnen lachen als vroeger? Ga ik heel erg ziek worden van de chemo's? Slaat de behandeling wel aan? Niemand kan me een antwoord geven...................

Ik vind het gewoon moeilijk dat ik geen controle heb over mijn eigen lichaam nu, en daar zal ik toch mee om moeten leren gaan want ik begin pas net. Het zal er niet makkelijker op worden vanaf nu denk ik. Al met al een hele hoop vragen en geen antwoorden....

Vandaag voel ik me wel al wat beter dan gisteren, dus het gaat ook weer de goede kant op met me gelukkig. Zal hier toch even doorheen moeten helaas, en mezelf voor ogen houden dat er mensen zijn waar ze niks meer voor kunnen doen. Mij kunnen ze helpen, ik kan beter worden! Het zal moeilijk worden maar ik moet!
Om dan maar positief af te sluiten met een spreuk van een lotgenoot:

"Liever kaal op het terras, dan 3 meter onder het gras!!"

Alweer dag 4 na de chemo....

Wat vliegt de tijd toch! Ik zit alweer op mijn 4e dag na mijn eerste chemo. Vandaag was een goede dag! Weinig last van bijwerkingen, alleen erg moe en ontzettend last van brandend maagzuur! Toch maar even naar de afdeling gebeld, en ik had hier toevallig nog een pot Omeprazol 20mg staan die ik mag pakken. Dat zijn maagbeschermers die tevens helpen bij het maagzuur. Dus ik hoef niet naar de weekendapotheek te rijden dat scheelt weer hahah.

Net ook bericht van Gwen en Richard dat ze goed aangekomen waren gelukkig! Ga vooral Lotje flink missen deze week! Toch een beetje gewend haar wat vaker te zien nu, en wat is het toch een heerlijk lekker kind. Tovert altijd een glimlach op mijn gezich hoe slecht ik me ook voel :) Hoop dat ze een supervakantie hebben maar ben blij als ze weer terug zijn hahahaah( bah wat ben ik toch lekker egoistisch).

Vandaag ook mijn laatste dexamethason gehad van deze eerste helft van de 1e kuur. Hoop dus dat ik me morgen ook weer gewoon goed voel aangezien het echt een oppepper is die ik dus nu niet meer hoef. Maar dat is ff afwachten.

Lars en ik zijn vanmiddag lekker bij het forelvissen gaan kijken. Ondanks het klote regenweer wilde ik toch ff gaan, lekker in de buitenlucht! Nog wat familie gezien en gesproken, doet ook altijd goed! Toch ontzettend mooi om te zien dat ondanks dat ik mijn familie(ooms tantes neven nichten enz) niet zo heel vaak zie, toch iedereen zo intens met ons meeleeft. Zal wel normaal zijn maar doet me erg goed om te weten dat we zoveel steun hebben!

Net lekker gekookt samen met Lars, en goed gegeten. Daarna ook samen op de bank in slaap gevallen hahahahah. Zometeen lekker douchen en aankleden en naar de verjaardag van Denise. Eerst nog ff die rot trombose spuit bah. En dan proberen wat lol te maken he, is ook belangrijk !

3e dag chemo

Nog steeds niet ziek of misselijk geweest!!!!Wel erg moe helaas, maar door de voorgeschreven tabletten van de huisarts eindelijk eens goed geslapen vannacht! Wat een genot....

Net ff naar het ziekenhuis gebeld of het verstandig was om morgen naar de verjaardag van Denise te gaan. Lars maakte zich nogal zorgen dat ik iets zou oplopen, de schat.
Heb groen licht gekregen was geen probleem. Gewoon met wat gezond verstand nadenken wat wel en niet kan. Dus weer wat om na uit te kijken, even uit het kippenhok weg hahahahah.

Verder niet veel op de planning, zometeen ff met Moon boodschappen doen. En daarna rustig aan wat opruimen en een chemisch wasje draaien hahahah

Dag na de chemo

Nou alles gaat boven verwachting goed gelukkig, alleen dat ik niet in slaap kom is minder.
Ben nog niet misselijk geweest, alleen wel erg moe op t moment. Vanmiddag lekker bezoek gehad, weer wat afleiding. Kan ik wel gebruiken nu.
Net lekker gekookt, was heeeeerlijk. Verder eigenlijk weinig te vertellen op t moment, voel me goed en hoop dat t zo blijft!!

1e nacht na chemo

Nou het is op t moment 2.38 uur 's nachts en voor de verandering lig ik weer eens klaarwakker in bed. Heb vanmiddag natuurlijk een uurtje of 1,5 geslapen maar dat doet t hem ook niet. Zal morgen toch redelijk op tijd op moeten staan om mijn medicijnen in te nemen, want ik moet daar wat bij eten. Wordt weer een vermoeide dag morgen pfffffffffffff..............toch maar es de arts bellen voor een slaaptabletje morgen.

Wat betreft de chemo tot nu toe alleen goed nieuws!! Heb er weinig last van gelukkig. Ben nog steeds niet misselijk geweest gelukkig. Nu maar hopen dat dat zo blijft......
Enige dat ik heb is flink brandend magzuur, is geen rennie tegenop gewassen, en gewoon dat ik me algeheel raar voel. Moeilijk uit te leggen maar goed,  raar is ok.....

Terwijl ik lig te typen ligt Lars naast me te slapen als doornroosje. Hij is door zijn rug gegaan vandaag en heeft er flink last van helaas. Hoop gekreun en gesteun de hele dag, de aandachtrekker hhahahhahah.....
Ben benieuwd of die morgen gaat werken???

Heb morgen redelijk wat bezoek op de planning staan, erg gezellig dus hoop dat ik me nog steeds zo goed voel. Kan iedereen mijn korte haren eens in het echhie zien. Ben es benieuwd wat ze ervan vinden, moet er zelf nog erg aan wennen. Maar ja is een mooie tussenstap naar misschien helemaal kaal. Ga dinsdag met Anouk pruiken shoppen. Eens kijken of ik wat moois kan krijgen voor een enigszins betaalbare prijs. En zo niet in mijn eigen kleur en model dan wordt het pornoblond en stijl hhahahah.

Verder weinig te vertellen eigenlijk, ga toch maar proberen een paar uur te slapen......truste

1e chemo zit erin!

Vanochtend lichtelijk zenuwachtig opgestaan. Weer bijna niks geslapen. Begin er aan te wennen nu.
Moest al een aantal tabletten innemen bij het ontbijt, dat ik met moeite wegkreeg...

Eenmaal aangekomen kreeg ik een infuus dat er gelukkig in 1 keer inzat. Toen werd de chemo gebracht. 4 zakken zou ik krijgen met 4 verschillende chemo's.
in AVBD staat elke letter dus voor een andere stof. 3 van de 4 zakjes vallen erg mee, alleen de Dacarbazine is erg pijnlijk in de aders. De verpleegkundige gaf me snel een warmtecompres en dat hielp goed.

De sfeer in het dagcentrum was erg goed, er waren vandaag veel nieuwe mensen. Lekker relaxed, een beetje lachen, lekker kopje koffie. Al met al is het toedienen van de chemo op zich erg meegevallen gelukkig.

Nu ik weer thuis ben is er ook nog niet veel aan de hand. Ik heb alleen op mijn borstbeen ontzettende jeuk en het is er helemaal rood. Toch maar ff gebeld en ze bellen me zo terug om te kijken wat dat evt kan zijn. Denk zelf omdat ik alleen daar nog die massa heb zitten dat t zich wat meer concentreerd daar.

Duimen dat ik niet te ziek word.

Oh ja heb ook mn haren helemaal kort laten knippen. Was even heel erg schrikken, maar dan is de stap naar kaal ook niet zo groot hoop ik. Voelt in ieder geval lekker licht aan. Moet zelf nog wel erg wennen....

Intakegesprek chemo

Nou vanochtend was het dan al, het intakegesprek met de oncologie verpleegkundige. Op ons gemakkie rijden we naar het ziekenhuis, en ik meld me op de oncologieafdeling/dagcentrum. Bij het zien van de vele andere patienten die al aan de chemo hangen voel ik me zichtbaar ongemakkelijk...
Ik durf naar niemand te kijken en heb het gevoel alsof iedereen naar mij kijkt.

De verpleegkundige is een hele vriendelijke en hartelijke vrouw, en daarbij is er nog een andere verpleegkundige in opleiding om mee te luisteren. Haar ken ik nog van mijn ziekenhuisopname.

Ze begint te vertellen en vertellen en vertellen. Zo ontzettend veel informatie op zo'n korte tijd, ik wordt er duizelig van. Een hoop wist ik al, een hoop ook niet. Ik luister rustig naar de uitleg van alle mogelijke bijwerkingen van de ABVD kuur....er is er maar 1 die mij interesseert: "Word ik onvruchtbaar?"

 De verpleegkundige verteld ons dat de kans ongeveer 20% is op blijvende onvruchtbaarheid dus dat valt wel mee.
"Valt wel mee???"denk ik...... ik heb een kans van 1 op 5 dat ik nooit kinderen zal kunnen krijgen. In welke vreemde wereld valt dat wel mee????????????
In de wereld van Kanker valt dat wel mee, je moet t er maar mee doen................
Als je maar beter wordt, is alles dat telt zegt iedereen. Hoe gelukkig je de rest van je leven wordt, wordt voor het gemak even vergeten.............................waardeloze rotziekte.
Het is wat het is, en de tijd zal leren hoe mijn vruchtbaarheid zich hersteld. Ik probeer er niet meer aan te denken.

De verpleegkundige geeft ook aan morgen al te willen starten met de 1e kuur ipv donderdag. Of dat een probleem is? Uhhhhh ja eigenlijk wel denk ik. Ik heb me ingesteld op donderdag en nu gooien jullie mijn hele planning weer door de war. Maar ik zeg dat t geen probleem is tegen de verpleegkundige. Om 8.45 uur moet ik aanwezig zijn.

Na een klein uurtje staan we weer buiten, met een stapel informatiefolders waar je bang van wordt.

Morgen zit ik daar, aan de chemo.......hoe raar is dat?

De uitslag

Om 10 voor 3 zit ik kotsmisselijk van de zenuwen met Lars in het OMC te wachten tot ze mijn naam roepen. Na een hele hoop gelezen te hebben weet ik wat goed en wat niet goed is. Gunstigste scenario is Hodgkin 2A ongunstigste scenario is dat t is uitgezaaid of nog erger dat de lymfen uitzaaiingen zijn van een ander kanker.
Ineens hoor ik mijn naam en ik zie een arts die ik al eerder heb gezien tijdens mijn opname.
We gaan zitten en hij verteld dat het 99% zeker hodgkin lymfoom is. Ik slaak een zucht en zeg "oh gelukkig"
De arts kijkt me vreemd aan en vraag of we wel weten wat het allemaal inhoudt.
Ik leg hem uit dat ik alle scenarios al door mijn hoofd heb laten gaan en dat dit toch wel de beste optie is....
Meteen vraag ik of t in mijn beenmerg zit. "Nee, het beenmerg is schoon"
YES YES YES ik voel me alsof ik de loterij gewonnen heb, en ik knuffel Lars die ook zijn opluchting moeilijk kan verbergen,
Ongelooflijk vreemd hoe je beleving zo kan veranderen. Ik ben 'blij' met de diagnose Hodkin. Ik had het me een maand geleden niet voor kunnen stellen.

De arts verteld dat er een miniscule kans bestaat dat het toch Non-hodgkin is, ze sturen voor de zekerheid het biopt naar de VU in Amsterdam voor een second opinion. Ze willen echter niet wachten tot ze de uitslag hebben maar meteen gaan behandelen.
Ik krijg een hele zak met medicijnen mee en moet meteen even bloed gaan prikken. Morgenochtend is de intake van de chemo en donderdag ga ik de eerste keer aan het infuus.Ik krijg zes ABVD kuren. In totaal 12 chemo's. De eerste is donderdag en de tweede is op mijn verjaardag, gezellig. Alles tolt me, wordt ik kaal, wordt ik ziek, zoveel vragen maar ik ben blij dat ze zo snel gaan behandelen. Ik ben klaar met deze zeik, ik wil het uit mijn lichaam hebben.
Nu is het inmiddels bijna 2 uur 's nachts, en begin langzaam moe te worden. Morgen een nieuw verslag over de intake.....

Weltrusten

Mijn verhaal tot nu toe deel 5

Eenmaal thuis voel ik me de eerste dag supergoed. De volgende dagen zijn echter minder. Ik krijg ineens flink last van pijn op de borst en kortademigheid. Ik denk dat t door de embolie komt maar t blijkt te komen door de massa tussen mijn longen.
Lars wil graag weer gaan werken voor wat afleiding, en de week gaat rustig voorbij. Doordat ik niks kan door de kortademigheid komen mijn moeder en Gwen poetsen voor me. Zo ontzettend lief, maar ik baal dat ik zelf niks kan...
Die middag belt de arts. De afspraak voor de uitslag vrijdag gaat niet door want ze weten nog niks. De afspraak wordt verzet naar vandaag, maandag 20 juni om 15.00 uur.

Achter mijn rug om hebben mijn vriendinnen geregeld dat ze allemaal naar ons thuis komen om ons wat af te leiden en op te vrolijken.Doordat ik me niet goed voel wordt besloten allemaal samen bij ons thuis te eten en de heren gaan daarna naar Randy, mijn broertje, voor een potje poker.
Mijn lieve vriendinnetje Gwen heeft voor ons allemaal heerlijk indisch gekookt, en het was een hele gezellige avond.

Druk weekend gehad gelukkig, en vandaag was het dan zover: de uitslag!!!

Mijn verhaal tot nu toe deel 4

Binnen een kwartier is Lars terug in het ziekenhuis, en is alles weer wat rustiger. Een goede vriendin van mij werkt als leerling verpleegkundige op deze afdeling en komt binnen. Ik vertel haar wat we weten en ze schrikt en huilt. Ze verteld me tevens dat ik de volgende dag een PET CT scan krijg om te bepalen of er activiteit te zien is voor een evt, punctie van een van de klieren.
De scan gaat ongeveer 2 uur duren en ik moet er nuchter voor zijn en veel water drinken.

Die avond krijg ik erg veel bezoek en dat doet me goed. Ik geef aan dat ik me dus niet aan de bezoekuren ga houden maar dat ik contant bezoek wil kunnen ontvangen. Het leidt me af. Dit is geen probleem aangezien ik een eigen kamer heb.

Lars kan blijven slapen dus doet dat ook. Hij ligt zich kreupel op de slaapbank maar hij blijft.
Ik ben zelf vrij rustig en de nachtverpleging biedt me nog een slaap of kalmeringstablet aan die ik afwijs. Nou dacht ik nog, ik kan er goed mee omgaan. Tot Lars sliep en ik tijd heb om na te denken. Ik begin ongecontroleerd te huilen, en na een tijdje zelfs te hyperventileren. Ik denk dt t wel weggaat en wil Lars ook niet wakkermaken, hij slaapt net.
Na 20 minuten druk ik toch maar op de bel en vraag om een kalmeringsmiddel, Lars wordt wakker en is boos dat ik hem niet wakker heb gemaakt. Ik slaap toch nog een paar uur.

De volgende dag de PET CT scan. Ik krijg radioactief spul ingespoten en mag daarna een half uur niet bewegen en niet praten. Door de onrustige nacht val ik in slaap en schrik van de verpleegkundige die me haalt om in de scan  te gaan. Wat duurt dat lang zeg, 30 min volkomen stil liggen met je armen boven je hoofd. Maar goed het doet geen pijn dus dat is altijd een pluspunt.

Die middag komt de zaalarts met een vooropige uitslag van de scan. Er is activiteit te zien tussen mijn longen en in mijn hals. Ze willen een punctie doen van de klier in de hals. Ik vraag of er verder nog wat van activiteit te zien was op de scan en dat was op t eerste gezicht niet het geval, wat een opluchting.....

Ze geeft aan onder lokale verdoving een punctie van de klier en een beenmergpunctie te willen doen. Mijn haren gaan meteen overeind staan, beenmergpunctie.......brrrrrrrrrrrrrr
Ik geef aan de beenmergpunctie absoluut niet onder plaatselijke verdoving te willen doen, maar onder algehele narcose. En of ze dan niet meteen de punctie van de klier kunnen doen?
Nou nou zeg waarom ik dan zo bang was voor de beenmergpunctie vroeg een van de co-assistenten. Ik slik alles in wat er op dat moment in me opkomt en zeg netjes dat het pijn doet.
De meeste mensen vinden het wel meevallen wordt mij gezegd..........yeah right..........
Ik heb geen zin en energie voor een discussie, dus geef duidelijk aan dat ze mijn onder narcose kunnen brengen of dat het feest niet doorgaat....Einde discussie. Ik voel me heerlijk bij het idee dat ik zelf nog wat te zeggen heb in dit hele circus.
Ze gaan overleggen en de volgende ochtend wordt mij verteld dat die middag de beenmergpunctie en de hele lymfklier in mijn hals zal worden weggehaald onder algehele narcose. Joehoe

Ben doodsbang voor de narcose maar alles gaat verder goed, en zaterdagochtend mag ik na 3 nachtjes ziekenhuis naar huis. Voor de longembolieen krijg ik spuitjes mee die ik elke vond zelf moet zetten. Ik zou vrijdag 17 juni de uitslag krijgen. Het maakte me allemaal niet uit,ik mocht naar huis!!!

Mijn verhaal tot nu toe deel 3

De deur gaat open en er staat een jonge vrouw die mijn naam roept. Zenuwachtig loop ik, en relaxed loopt Lars achter haar aan naar een klein spreekkamertje.
Ze verteld dat op de scan inderdaad meerder longembolieen te zien zijn. Shit denk ik, nu moet ik hierblijven....Lars is stil.....
We hebben nog wat anders gezien op de scan. Slik....er zit tussen uw longen een massa van zo'n 10 cm doorsnee die bestaat uit gezwollen lymfeklieren...Zie je wel dacht ik, ik wist het, ik voelde het, Lars is stil......
Ik wordt opgenomen voor de embolie wordt me verteld, en die massa hoeft niet meteen iets ergs te betekenen maar hij is toch wel erg groot wordt ons verteld. Ze gaan uitzoeken wat het is en ik wordt opgenomen op afdeling Oncologie....Slik. Ik krijg nog een trombosespuitje in mijn been geramd en we worden binnen een half uur gehaalt, ze loopt weg.

Daar zitten we dan met ons tweeen. Ik begin te huilen, zie je nou zeg ik tegen Lars....ik wist het gewoon...
Het begint bij Lars door te dringen wat er allemaal aan de hand is en hij begint te huilen. Ik pak hem vast en samen huilen we ontroostbaar.....
Ineens loopt Dr. Stifft binnen, mijn internist. Hij zegt dat t niet niks is allemaal en dat ze z.s.m. gaan uitzoeken wat er aan de hand is. We worden gehaald om naar de Oncologieafdeling te gaan.....met lood in de schoenen volgen we de verpleegkundige.

Eenmaal aangekomen begin ik mijn ouders te bellen en zodra mijn vader er is gaat Lars naar huis om wat kleding en toiletspullen te halen. Ik ben nog niet goed en wel op de afdeling of de zaalarts komt langs met twee co-assistenten. Mijn vader en zijn vrouw en mijn beste vriendin zijn er.... Lars is nog niet terug.
Ze verteld dat t niet niks is allemaal en geeft aan dat er 3 dingen aan de hand kunnen zijn:
-Ziekte van Pfeiffer
-Ontsteking of infectie
-Lymfklierkanker

Ze zegt ook meteen dat het geen Pfeiffer is, want dat hebben ze bekeken in het bloed, en voor een onsteking o.i.d. zijn de lymfen gewoon veel te groot. Ik durf het niet te vragen..........mijn vader vraagt het: 'Waar denkt u aan als u dit ziet?'  Ze zegt:"Wij denken aan lymfklierkanker"   
Bam! alsof ze me met een vuist in mijn gezicht slaat.............kanker............

Mijn vader barst in huilen uit, en de arts geeft aan dat ze z.s.m. gaan uitzoeken wat het precies is, en dat de kans op genezing heel groot is. Daar zit ik dan, zoveel mensen om me heen maar toch zo alleen......
En nu denk ik, nu moet IK dat aan Lars gaan vertellen? Ik barst in huilen uit, en bel hem.
Ik zeg:"Schat het is niet goed"en ik hoor alleen gehuil aan de andere kant. Ik breek.

Mijn verhaal tot nu toe deel 2

Eindelijk is het dan zover dacht ik, op naar de internist. Ik ging wel flink zenuwachtig naar binnen, want wat als deze man mij niet serieus neemt,dacht ik. Volkomen onterecht bleek achteraf, want door deze man wist ik zo snel wat ik heb. Dank u Dr. Stifft!!!
De arts heeft heel rustig mijn verhaal aangehoord en ik heb ook mijn angst voor lymfklierkanker meteen kenbaar gemaakt. Hij wilde van alles en nog wat weten, en daarna nog even mij lichamelijk onderzoeken.
Vooral het feit dat ik op de weegschaal moest vond ik errug prettig :)
Hij wilde ook graag weten wat die bult in mijn hals nu precies was, en gaf aan dat ik meteen na de afspraak uitgebreid bloed moest gaan prikken en een longfoto moest laten maken. Nou dat is snel dacht ik nog, lijkt me geen goed teken.Verder zou er een echo gemaakt worden van de zwelling in de hals. Deze zou pas op 21 juni kunnen plaatsvinden, balen.......
Nou alles gedaan wat de arts vroeg en na 3 uur eindelijk naar huis. Mocht er iets uit heb bloedonderzoek komen zou hij me de volgende dag bellen.

En jawel hoor, op 8 juni om 8.15 uur belde de arts mij wakker. Uit het bloedonderzoek was gebleken dat mijn bloedstollingswaarde veel te hoog lag. In combinatie met 15 jaar pil slikken en 14 jaar roken(was inmiddels net 2 weken gestopt) gaf dat een verhoogde kans op longembolie....
Of ik met spoed naar de EH kon komen voor een contrast CT-scan. Mocht het longembolie zijn zou ik meteen worden opgenomen.
Daar stond ik dan, in de slaapkamer, net uit bed met mijn haar alsof ik in een orkaan had gewandeld......huh longembolie?

Veel tijd om na te denken was er niet, Lars meteen gebeld dat die naar huis moest komen en op naar de Eerste Hulp. Ook hij was natuurlijk verbaasd en had dit niet verwacht.

Zenuwachtig komen we binnen bij de EH en ik meld me netjes aan de balie. Vrij snel worden we geroepen, en wordt ik naar de afdelling Nucleaire Geneeskunde gebracht voor de contrast CT.
Binnen 2 minuten had ik een infuus en werd mij verteld dat de contrast vloeistof het gevoel kon geven dat je in je broek plast. 5 minuten later stond ik weer buiten.
We werden teruggebracht naar de wachtruimte van de EH om op de uitslag te wachten.

We lachen nog wat en ik zeg tegen Lars, met mijn geluk zal ik wel opgenomen worden. Weer wordt hij boos en zegt dat ik niet altijd van t ergste uit moet gaan........

Mijn verhaal tot nu toe deel1

Het is allemaal begonnen in Februari 2011. Ik kreeg last van flinke spierkrampen in mijn bovenrug en nek.
Na een aantal doktersbezoeken en fysiotherapie was de pijn nog steeds niet weg. Intussen straalde de pijn ook uit naar mijn linkerarm, en was ik af en toe wat benauwd.
Uiteindelijk toch maar terug naar de huisarts, en deze heeft mijn bloed laten onderzoeken.
Na een aantal dagen kreeg ik de uitslag: bezinking (ontstekingswaarde) was te hoog. Ik had een bezinking van 40 en het mocht tussen 0 en 20 zijn volgens de assistente. Ik moest maar even langskomen op het spreekuur.
De huisarts gaf aan dat het een heel scala aan dingen kon zijn, en dat ik over 3 weken nog maar eens bloedonderzoek moest laten doen om te zien of de bezinking dan nog steeds te hoog was. Eventuele griep of verkoudheid zou dan ook uit mijn lijf zijn.
Ik wilde niet nog 3 weken wachten dus ben na 2 weken al terug bloed gaan afnemen. De uitslag was dat de bezinking nog iets hoger was dan vorige keer, namelijk 42. Weer moest ik op het spreekuur komen.
De huisarts gaf aan me toch door te willen sturen naar een internist, meer voor mijn gemoedsrust leek het wel. Hij verwachtte echter niet dat er wat uit zou komen. Inmiddels zaten we al in juni 2011 dus ik vond dat t nu mar eens afgelopen moest zijn met die rotpijn.

De afspraak met de internist was gemaakt voor dinsdag 7 juni.
Eindelijk dacht ik, ze gaan me nu eens goed onderzoeken en dan zien we wel wat eruit komt.

Ongeveer een week voor ik naar de internist moest voelde ik op mijn werk ineens een bult in mijn hals, boven mijn sleutelbeen. De bult deed geen pijn, maar ik had er meteen een slecht gevoel over.(voor diegenen die mij niet kennen, ik heb altijd gedacht dat ik ooit een ernstige ziekte zou krijgen om een of andere reden)
Eenmaal thuisgekomen ging de detective in mij op Google onderzoek. Nou ik kan je vertellen, als je 'pijnloze zwelling in hals' googlet wordt je niet vrolijk. De ene na de andere kankerwebsite kwam me voorbij vliegen.
Mijn hele rationele verstand was ineens verdwenen want ik wist t ineens.....ik had kanker.
Helemaal in paniek bel ik naar Lars, die mij heel rustig uit probeert te leggen dat ik niet meteen van t ergste uit moet gaan en niet meer op internet moet lezen. Ditzelfde geldt ook voor de huisarts assistente die ik die avond in paniek bel om accuut langs te kunnen komen.
Enigszins gekalmeerd probeer ik tevergeefs niet meer op internet te kijken........

De dagen die volgen voor de afspraak bij de internist in het OMC gaan tergend langzaam voorbij.........