Alweer een een week geleden...

Vandaag precies een week geleden zat ik nu te zenuwen voor de uitslag. Ongelooflijk.....
Heb een paar mindere dagen achter de rug, emotioneel gezien dan. Lichamelijk valt het allemaal mee gelukkig. De moeheid is er wel maar minder. Verder alleen last van pijn /verkramping in mijn spieren van de nek, bovenrug e.d. en dat is wat vervelend met slapen. Zal wel door de stress komen denk ik dan...

Slapen doe ik wel veel maar niet goed. Schrik 100 keer per nacht wakker en dan kom ik weer lastig in slaap natuurlijk. Probeer ik overdag dan maar in te halen op de bank, in allerlei oncomfortabele houdingen, wat waarschijnlijk die spierpijn weer veroorzaakt bedenk ik me nu ineens...

Verder speelt het feit dat het de afgelopen dagen ongeveer 50 graden was buiten natuurlijk ook een rol, getverdemme wat een hitte. Ben blij dat het vanavond voorbij is!

Ben gewoon lastig op alles en iedereen, vind t moeilijk om vrolijk te zijn en ergens van te genieten. 24 uur per dag zit het in mijn hoofd, ik heb kanker.....dat kan helemaal niet...waarom ik?
Ik was natuurlijk ook wel erg positief in het begin en overdreven vrolijk, dus deze depri dagen zaten er een beetje aan te komen denk ik.
Probeer nog steeds positief te zijn, en dat ben ik ook wel maar nu overheerst toch de angst voor het onbekende. Wat staat me allemaal te wachten? Zal ik me ooit weer zo voelen als vroeger, en kunnen lachen als vroeger? Ga ik heel erg ziek worden van de chemo's? Slaat de behandeling wel aan? Niemand kan me een antwoord geven...................

Ik vind het gewoon moeilijk dat ik geen controle heb over mijn eigen lichaam nu, en daar zal ik toch mee om moeten leren gaan want ik begin pas net. Het zal er niet makkelijker op worden vanaf nu denk ik. Al met al een hele hoop vragen en geen antwoorden....

Vandaag voel ik me wel al wat beter dan gisteren, dus het gaat ook weer de goede kant op met me gelukkig. Zal hier toch even doorheen moeten helaas, en mezelf voor ogen houden dat er mensen zijn waar ze niks meer voor kunnen doen. Mij kunnen ze helpen, ik kan beter worden! Het zal moeilijk worden maar ik moet!
Om dan maar positief af te sluiten met een spreuk van een lotgenoot:

"Liever kaal op het terras, dan 3 meter onder het gras!!"