Binnen een kwartier is Lars terug in het ziekenhuis, en is alles weer wat rustiger. Een goede vriendin van mij werkt als leerling verpleegkundige op deze afdeling en komt binnen. Ik vertel haar wat we weten en ze schrikt en huilt. Ze verteld me tevens dat ik de volgende dag een PET CT scan krijg om te bepalen of er activiteit te zien is voor een evt, punctie van een van de klieren.
De scan gaat ongeveer 2 uur duren en ik moet er nuchter voor zijn en veel water drinken.
Die avond krijg ik erg veel bezoek en dat doet me goed. Ik geef aan dat ik me dus niet aan de bezoekuren ga houden maar dat ik contant bezoek wil kunnen ontvangen. Het leidt me af. Dit is geen probleem aangezien ik een eigen kamer heb.
Lars kan blijven slapen dus doet dat ook. Hij ligt zich kreupel op de slaapbank maar hij blijft.
Ik ben zelf vrij rustig en de nachtverpleging biedt me nog een slaap of kalmeringstablet aan die ik afwijs. Nou dacht ik nog, ik kan er goed mee omgaan. Tot Lars sliep en ik tijd heb om na te denken. Ik begin ongecontroleerd te huilen, en na een tijdje zelfs te hyperventileren. Ik denk dt t wel weggaat en wil Lars ook niet wakkermaken, hij slaapt net.
Na 20 minuten druk ik toch maar op de bel en vraag om een kalmeringsmiddel, Lars wordt wakker en is boos dat ik hem niet wakker heb gemaakt. Ik slaap toch nog een paar uur.
De volgende dag de PET CT scan. Ik krijg radioactief spul ingespoten en mag daarna een half uur niet bewegen en niet praten. Door de onrustige nacht val ik in slaap en schrik van de verpleegkundige die me haalt om in de scan te gaan. Wat duurt dat lang zeg, 30 min volkomen stil liggen met je armen boven je hoofd. Maar goed het doet geen pijn dus dat is altijd een pluspunt.
Die middag komt de zaalarts met een vooropige uitslag van de scan. Er is activiteit te zien tussen mijn longen en in mijn hals. Ze willen een punctie doen van de klier in de hals. Ik vraag of er verder nog wat van activiteit te zien was op de scan en dat was op t eerste gezicht niet het geval, wat een opluchting.....
Ze geeft aan onder lokale verdoving een punctie van de klier en een beenmergpunctie te willen doen. Mijn haren gaan meteen overeind staan, beenmergpunctie.......brrrrrrrrrrrrrr
Ik geef aan de beenmergpunctie absoluut niet onder plaatselijke verdoving te willen doen, maar onder algehele narcose. En of ze dan niet meteen de punctie van de klier kunnen doen?
Nou nou zeg waarom ik dan zo bang was voor de beenmergpunctie vroeg een van de co-assistenten. Ik slik alles in wat er op dat moment in me opkomt en zeg netjes dat het pijn doet.
De meeste mensen vinden het wel meevallen wordt mij gezegd..........yeah right..........
Ik heb geen zin en energie voor een discussie, dus geef duidelijk aan dat ze mijn onder narcose kunnen brengen of dat het feest niet doorgaat....Einde discussie. Ik voel me heerlijk bij het idee dat ik zelf nog wat te zeggen heb in dit hele circus.
Ze gaan overleggen en de volgende ochtend wordt mij verteld dat die middag de beenmergpunctie en de hele lymfklier in mijn hals zal worden weggehaald onder algehele narcose. Joehoe
Ben doodsbang voor de narcose maar alles gaat verder goed, en zaterdagochtend mag ik na 3 nachtjes ziekenhuis naar huis. Voor de longembolieen krijg ik spuitjes mee die ik elke vond zelf moet zetten. Ik zou vrijdag 17 juni de uitslag krijgen. Het maakte me allemaal niet uit,ik mocht naar huis!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten