Wat een weertje!!!

Jongens jongens wat een traktatie zo tussen de chemo's door. Wat een ontzettend lekker geweldig weertje is het toch!! En het blijft nog de hele week ole ole ole ole. Genieten geblazen!!!
Heb van mijn vader een loungeset gekregen voor op mn balkonnetje dus daar kan ik nnu lekker van genieten. Krijg er gewoon spontaan energie van hihihihi.

Eigenlijk loopt alles lekker rustig aan. Ben gister de eerste keer bij mijn "shrink" geweest. Nog niet echt heel veel besproken, eigenlijk alleen wat er allemaal gebeurt is en waarom ik dacht hulp nodig te hebben. Nu krijgen we een plan van aanpak, en kunnen we gaan starten met de echte therapie. Over 14 dagen moet ik terugkomen.

Wat betreft de chemo gaat het redelijk. Beging vandaag aan mn 'geen prednison meer'-dipje. Tot nu toe wel erg moe, maar t lijkt erop dat t deze keer wat beter is dan de vorige. Zal ook vast en zeker met t weer te maken hebben =]
Ik hou me rustig de komende paar dagen, en dan hoop ik over een paar dagen weer wat meer te kunnen.
Ben nu nog erg kortademig bij de minste of geringste inspanning, dus dat mag van mij wel iets minder. verder probeer ik me er maar bij neer te leggen dat ik het energieniveau heb van een 80-jarige. Niks aan te doen, het is nou eenmaal zo. Hoef nog net geen rollator hahhaahah.

Al met al gaat t naar omstandigheden redelijk goed. Ff volhouden nog.....

NOG 23 DAGEN!!!!!!!!!

Nog twee te gaan!!

Nummer 6 zit erin. Nog maar 2 te gaan, TWEE, dat is echt raar. Wat is de tijd omgevlogen zeg!!! Ongeloofelijk. Nog 25 dagen maar en dan ben ik KLAAR!!! Of ja er vanuitgaande dat de scan goed zal zijn natuurlijk.
Ik heb afgelopen week ook bij de oncoloog angegeven met welke angsten ik loop en hij heeft me gelukkig wel wat gerust kunnen stellen. Hij vond t ook een goed idee dat ik er hulp bij gezocht heb. De eerste sessie staat overigens gepland voor a.s. maandag dus ben erg benieuwd hoe dat zal gaan.
Voel me dus wel iets beter nu wat betreft mijn angst en dergelijke.
Lichamelijk is echter een heel ander verhaal. Voel me gaar, opgebrand, moe, futloos enz enz. BAH.
Ze beginnen er nu erg in te hakken mijn date's met harry de infuusstandaard, pfffffff.
Zit nu op de 3e dag na de chemo, en normaal is het met de prednison nog wel redelijk te doen wat betreft vermoeidheid nu. Maar nu ben ik zelfs MET prednison geen klote waard. Breng hele dagen door op de bank en heb weinig fut om er vanaf te komen. Hoort erbij natuurlijk maar toch vervelend.
Mijn "opvliegers" worden ook steeds erger merk ik. Tegenwoordig is een tripje toilet al voldoende hihhhiih.
Op zich is het allemaal nog redelijk te doen gelukkig. Nog steeds niet misselijk geweest gedurende ALLE chemo's dus dat blijft erg fijn.
Mijn smaak wordt ook steeds minder, zelfs een hongaarse shnitzel van de shoes is niet meer wat t geweest is grrrrr.

Al met al een hele hoop dingen waar ik last van heb, maar het is echt nog steeds goed te doen hoor. Ik hou me lekker rustig op de bank en laat me lekker verzorgen!! Nog 25 dagen......

Rustig weekje

Het is alweer even geleden dat ik geblogd heb, en mijn laatste blog was ook nog niet de vrolijkste. Nou even een korte update...de week is vrij rustig verlopen.
Een van de weinige weken in de afgelopen 3 mnd dat ik niet naar het ziekenhuis ben hoeven gaan, heerlijk. Sinds mijn laatste blog heb ik veel gepraat met vriendinnen, familie en natuurlijk Lars. En ik heb de stap genomen om een afspraak te maken met een psychotherapeut om te gaan praten over alles wat er speelt in mijn leven. Deze man heeft ervaring met dit soort situaties dus ik hoop dat ik er baat bij zal hebben. 26 sept kan ik de 1e keer terecht.
In de afgelopen week ging het wel iets beter, met name door het feit dat ik toch aan mijn omgeving verteld heb wat er aan de hand was. Dat heeft toch wel opgelucht gelukkig.

Ik begin me ook eindelijk wat beter te voelen van de chemo. Pfff deze heeft echt mn ass gekicked man. Ben blij dat t ergste achter de rug is, maar donderdag mag ik alweer.....Heb dus niet veel zin zoals jullie we zullen snappen. Maar goed het is alweer nummer 6 dus het schiet wel op.

Bang

Vanochtend werd ik wakker en zoals ik elke dag doe, ga ik eerst op mn gemak de krant lezen op internet. Niks vreemds natuurlijk en ik had ook redelijk goede zin vandaag. Tot mijn oog viel op een artikel over Andy Whitfield. Voor diegenen die n u totaal niet weten over wie ik het heb zal ik even verder toelichten.
Andy Whitfield (39) is de hoofdrolspeler in de tv serie "Spartacus." Iets waar Lars en ik graag naar kijken op de zondagavond.  In 2010 is bij hem de diagnose Non-hodgkin lymfoom gesteld en heeft hij in eerste instantie een succesvolle behandeling gehad en is 'schoon' verklaard. Echter slechts 2 mnd daarna bleek de kanker terug te zijn, en las ik vanochtend het tragische nieuws dat hij gisteren op 39 jarige leeftijd is overleden aan de gevolgen van Non-hodgkin. GVD zeg das ook niet echt lekker wakker worden kan ik je zeggen. Ik volg zijn verhaal al een tijd en het zag er juist allemaal goed uit....
Nou is het niet zo dat ik bij elke negatief verhaal meteen ga doemdenken hoor, maar de laatste dagen/weken zit ik wel al redelijk in een dip. Ik laat het niet zo echt merken aan mijn omgeving, maar het kost me erg veel moeite om gewoon mijn dagelijkse dingen te doen. En als je dit dan leest van iemand die in een nog lager stadium zat dan ik dan moet je wel ff slikken.....
Ik heb t gewoon even helemaal gehad met alles. Voel me niet lekker en ben doodsbang 24 uur per dag gewoon doodsbang. Over iets meer dan een maand zijn mijn chemo's afgelopen, en dan?????
Je zou denken dat ik juist superblij zou zijn, maar dat ben ik niet. Want de chemo is het enige wat mijn kanker onder controle houdt. Als ik dalijk klaar ben heeft het alle ruimte om weer lekker te gaan groeien. En als ik dan wat merk is het weer te laat, dan is het alweer terug. En dan zijn mijn kansen heel wat minder gunstig. Kut zeg het zou toch niet gewoon weer terugkomen???? Ik wordt gewoon hartstikke gek van die onzekerheid, en ik kan me eigenlijk niet voorstellen nu dat ik er ooit mee om zal kunnen gaan. Ik wil gewoon dat iemand me zou kunnen vertellen wat ik kan verwachten....blijft t weg??? Komt t terug??? Ga ik dood??? Ik wil t gewoon weten, ik kan hier niet mee omgaan, het NIET weten. Ik moet me kunnen voorbereiden, en dat kan niet want ik weet niet waarop. Dus wat doe ik???IK bereid me voor op t ergste...
Dat is op dit moment het enige dat ik KAN doen. En dat maakt me bang, want ik wil me daar niet op voorbereiden. Wie wel?? Maar ik weet niet wat ik anders moet...Ik ga de teleurstelling anders niet aankunnen. De teleurstelling dat t toch niet weg is, of terugkomt.
En waar baseer ik dit allemaal op???Op NIETS!!! Mijn scan was goed, 90% was weg, 90% weet je wel hoeveel dat is???? Ik blijf t maar herhalen, 90% in mijn hoofd ,90% maar t helpt niet. En ik wordt er gek van!!!! Ik ben bang, zoo bang dat ik nooit meer onbezorgd zal kunnen genieten. Altijd zal t door mijn hoofd spelen, en daar wordt ik zo boos van.
En nu zit ik hier op de bank, te hopen dat Lars niet meeleest. Ik heb hem hier niks over verteld, wil m niet ongerust maken. Maar tegelijk is t misschien toch niet verkeerd eens met iemand erover te praten. Gegadigden genoeg zou je zeggen, en die zijn er ook. Alleen vind ik t moeilijk om er met iemand over te praten. Waarom? Omdat iedereen steeds zegt hoe sterk ik ben en  hoe positief enz enz. En ik wil dat beeld niet veranderen. Want ik ben blij dat iedereen me zo ziet. Alleen snap ik t niet. Waarom ben ik zo sterk? Omdat ik de chemo's zonder te kotsen doorkom? Of omdat ik gewoon boodschappen doe en me niet opsluit in mijn huis? Ik MOET wel, dat is geen keuze helaas. Ik vind mezelf helemaal niet zo sterk. Ik doe wat ik moet doen om te overleven....Oke ik kan ook bij de pakken neer gaan zitten, maar ook dat helpt niet. Ik moet mezelf bezig houden, anders draai ik door. Dus we hobbelen rustig door, boodschapjes, huishouden, chemo, wat gemaakt lachen (niet altijd hoor) en zo komen we de dag weer door. Begrijp me niet verkeerd, ik heb heus nog wel lol, en ben echt men begrafenis nog niet aant plannen, maar ik vind t moeilijk. Moeilijker dan ik aanvankelijk dacht, en ben erg bang voor alles wat er nog aan staat te komen. En ik wil zo graag zijn zoals iedereen denkt dat ik ben....Sterk!!!

Deze valt wat zwaarder

Chemo #5 valt toch wel wat zwaarder dan de vorigen moet ik zeggen, pfff. Het is niet zo dat ik nu ineens kotsmisselijk ben maar voel wel dat deze wel een grotere aanslag is op mijn lichaam. Ik probeer het niet zo te laten blijken maar pfff ben zo gaar als wat. Ik krijg gewoon niks gedaan, of beter gezegd heb ook nergens zin in. Bij het minste of geringste heb ik koorts en ben continue moe. Maar goed het zat eraan te komen natuurlijk, is tot nu toe ook wel erg meegevallen allemaal. En het valt me nu nog mee hoor, zolang ik niet ziek of misselijk ben hoor je mij niet (teveel) klagen =]
Verder ben ik me toch een partijtje lastig, man man man. Het is zelfs zo erg dat ik lastig wordt van hoe lastig ik zelf ben. Ik kan gewoon bijna niet normaal meer reageren tegenwoordig. Echt te erg, en wil ook bij deze aan iedereen al mijn oprechte excuses aanbieden voor wat ik al gezegd heb en wat evt. nog gaat komen. Het is er al uit voor ik er erg in heb helaas.
Dan heb je nog de die ontzettende rare en gore smaak die ik constant in mijn mond heb. Getverdemme Beetje metaalachtig is het. In het begin ebte dat een paar dagen na de chemo weer weg mar het houdt steeds langer aan nu. Tegenwoordig begint pas een paar dagen voor de volgende chemo de smaak weer terug te komen. Maar goed ook dat went gelukkig.
Heb wel eindelijk weer een beetje mijn slaap ritme terug (klopt af op hout) Kan gerust een uur of 6 tot 8 aan een stuk slapen nu, en dan ook nog op een normaal tijdstip in slaap vallen. Wat een genot zeg!!!! Afgelopen nacht zelfs van 2 tot half 12 geslapen, heeeeerlijk. Natuurlijk niet te hard juichen maar hoop dat dit een beetje blijft. Dan kan ik hopelijk over een paar daagjes de middagdutjes achterwege laten. Dat is nu helaas nog niet te doen want dan loop ik op mn wenkbrauwen( voor zover ik die nog heb hihhhi)
Mijn haar is ook raar. Onder mijn doekjes en bandana's zit gewoon nog een heel hoofd met haar. Weliswaar errug dun maar ik heb nog geen kale plekken gelukkig. Nu merk ik dat ze in elk geval gestopt zijn met uitvallen. Of ja het is nog maar minimaal. Ik weet niet of ze echt groeien alweer, maar het feit dat ze niet meeruitvallen is alweer lekker meegenomen. De oncoloog vroeg me ook al of ze weer aant groeien waren, en dat vond ik eerst vreemd, maar na erop gelet te hebben merk ik in ieder geval dat de uitval iets minder is. Mijn wenkbrauwen vallen wel in rap tempo uit nu. Had al niet veel meer maar het dunt nu wel erg snel uit. Wimpers valt nog mee gelukkig.
Mijn huidskleur is inmiddels van gewoon blank naar praktisch albino getransformeerd. Mijn god zeg ik heb echt totaa geen kleur meer. Nou is een 2 wekelijks chemisch infuus warschijnlijk ook geen wondermiddel voor je huid, en het feit dat ik niet in de zon mag helpt ook niet natuurlijk. Gelukkig bestat er genoeg make-up om ervoor te zorgen dat ik niet als een zombie door het dagelijkse leven hoef =]
Waarschijnlijk overbodig te zeggen dat ik me niet op mn allermooist voel op t moment.....

Ook redelijk wat botpijn gehad deze keer van de Neulasta. Niet zozeer veel heftiger dan normaal maar wel langer. Normaal heb ik er vrijdag en zaterdag veellast van en nu is het vandaag ook nog prijs. Dus dat is wel minder maar het is nog wel uit te houden gelukkig.
Al met al kan ik zeggen dat ik redelijk opzie tegen de komende drie chemo's en er ook weer naar uitkijk. 20 oktober de laatste......laten we hopen dat ik hierna NOOIT meer chemo hoef ........

Deze week alweer #5

De afgelopen paar dagen voel ik me alweer een stuk beter gelukkig, en de koorts is ook weg. Dus dat probleem hebben we weer getackeld gelukkig! Verder eigenlijk weinig interessants gebeurd. Gewoon de dagelijkse bezigheden. Weinig slapen, dus veel tijd om na te denken. Met al dat denken zijn er toch wel wat dingen die ik ff kwijt wil.
Wat een verandering heeft deze ziekte teweeg gebracht in mijn leven zeg. En dan wel op alle vlakken, zowel positief als negatief. een jaar geleden had ik het me niet eens voor kunnen stellen.Ik zal even wat dingen op een rijtje zetten.

Genieten:
Op het moment dat ik hoorde dat ik kanker had was genieten iets waarvan ik dacht dat ik het nooit meer zou kunnen. Niets bleek echter minder waar! Ik denk, of eigenlijk ik weet dat ik nu nog veel meer geniet dan vantevoren. Klinkt allemaal erg cliché maar t is wel zo. Ik kan nu echt intens genieten van hele kleine dingen. Dingen die een gezond iemand waarschijnlijk vaak voor lief neemt. Dingen als eten, mooi weer, douchen, me goed voelen of slapen zijn ineens iets om intens van te genieten. Gweoon een hele nacht slapen, of alleen al het in slaap vallen, HEERLIJK!! De smaak van sommige dingen, zelfs iets stoms als een glas yogho kan aanleiding zijn voor een intens genietmomentje. Mooi weer, de zon, ik kan jullie niet uitleggen hoe leker het voelt doe zon op mijn huid. Daarnaast zijn er natuurlijk nog veel meer dingen waar ik van geniet, maar dan wordt dit een erg lange blog hihhi.

Vrienden/familie/kennissen:
Dit is waarschijnlijk een van de belangrijkste veranderingen in mijn leven. Hierin zijn een hoop positieve maar ook een aantal negatieve veranderingen aan de gang.
Ze zeggen wel eens dat je in deze tijd je echte vrienden zou leren kennen, en naief als ik ben, dacht ik niet dat dat bij mij zou gebeuren. Helaas ontkom ook ik niet aan de dans. Over het algemeen is mijn familie sowieso erg betrokken in mijn ziekteproces. Helaas hebben we ook al teveel ervaring met deze rotziekte. Ik heb er ontzettend veel steun van dus daar ben ik erg blij mee.
Ik merk dat er in mijn vriendenkring wel veel verandert is. Sommigen hebben aan mij echt laten zien dat ze er voor me zijn, dag en nacht elke dag. Alles doen ze voor me.Poetsen/koken/lachen/huilen en gewoon mij bezighouden =]Wat een zegen is dat! Ook al had ik dat niet anders verwacht ben ik toch ontzettend blij dat deze mensen deel uit maken van mijn leven. En wat veel mensen zich niet realiseren is dat "er zijn" niet betekend dat je elke dag op bezoek moet gaan. Gewoon dat smsje, of dat telefoontje om ff te checken hoe het gaat is al genoeg. Ik weet gewoon dat wat er ook gebeurt, ik kan altijd op die persoon terugvallen en in deze situatie is dat zo ontzettend belangrijk.
Er zijn ook vrienden ook geinterresseerd zijn in hoe het gaat, maar die ik niet zo vaak zie. Dat geeft helemaal niks! Ik begrijp best dat iedereen zijn eigen leven heeft, en geen tijd of zin heeft om 3x per week langs te komen. Maar ook die mensen bellen of smsen mij regelmatig en laten toch weten dat ze aan mij denken. En ook dat is super!
Maar er zijn ook vrienden waar ik eigenlijk vrijwel niks van hoor. En dat doet pijn. Deze mensen zie ik weinig tot niet meer, en sommigen smsen sporadisch eens hoe het gaat. Waarom? Ik weet t ook niet....vinden ze het moeilijk?Eng? Weten ze niet wat ze moeten zeggen?Durven ze niet op bezoek te komen? Wie zal t zeggen he, ik vind t alleen erg jammer en t maakt me eigenlijk ook wel boos af en toen. Waarschijnlijk omdat ik dit niet verwacht had. En niet gehoopt had natuurlijk.  En dan denk ik wat moet ik hier nu mee??? Moet ik ze bellen en vragen wat er aan de hand is? Waarom ze niks meer laten horen? Nee, ik verrek t ook!! Ik heb GVD wel wat anders aan mn hoofd nu. Moeilijk voor hun.......wat dacht je van mij??? Ik vraag hier niet om allemaal..... Als ik hier nu dood lag te gaan dan kon ik t nog snappen ja, maar ik voel me ook nog goed. En ik zie er op mn kale knikker na nog redelijk goed uit ook al zeg ik t zelf. Is het dan teveel gevraagd om es af en toe te bellen of een sms ste sturen? En dan niet alleen voor mij maar ook voor Lars.
En begrijp me niet verkeerd, ik wil niet zielig gevonden worden, maar dit zijn mensen waar we voor ik ziek werd wel regelmatig contact mee hadden. En nu? nagenoeg niks meer.
Misschien ben ik ook wel erg hard nu, en moet ik wat meer begrip tonen. Maar ik kan dat gewoon niet begrijpen.Er zijn collega's waar ik nog meer van hoor. Zal wel aan mij liggen....

Mijn dagelijkse leven:
Ook hierin een grotte verandering natuurlijk. Van een normaal woon-werk leven, naar een ziekenhuis leven.
Eigeblijk is het ritme nu ver te zoeken. Ik ben snachts wakker en slaap vaak een gat in de dag. Ontzettend vervelend. Verder leef ik van chemo naar chemo nu ipv van weekend naar weekend. Niks hoeft, ik hoef niet te werken, dus ook niet op te staan 's morgens. Dus nu moet ik ondanks dat toch proberen een normaal ritme aan te wennen. En dat lukt niet altijd even goed moet ik bekennen =] Ik ben zo blij als ik weer gewoon kan gaan werken, kan niet wachten!!

Mijn lijf:
Ook dit is een grote verandering. Voor ik ziek werd dacht ik altijd dat als je je goed voelt, dan is er niks aan de hand. Na de diagnose veranderde dat echter volledig! Bij alles wat ik voel ben ik in opperste staat van paraatheid. Zelfs dingen die ik vantevoren ook al had geven me nu de grootste stress. Zoals vanmiddag....ineens flinke hoofdpijn. De eerste keer sinds ik ziek ben. Meteen schrik ik dan terwijl ik vantevoren bijna elke dag hoofdpijn had. Deze week had ik een bult in mijn nek die jeukte. Gweoon een muggenbult, maar op dat moment schrik je je kapot. In de douche ga ik mijn klieren navoelen, gewoon dat soort stomme dingen. Ik maak mezelf gek ermee maar kan t niet helpen. Ik vertrouw mijn lijf niet meer. Het heeft me verraden, en ik ben bang dat ik t nooit meer kan vertrouwen.
Verder natuurlijk mijn uiterlijk. Ten eerste mijn kale hoofd. Ik ben er inmiddels wat aan gewend, maar t blijft niet leuk om te zien. Elke keer als ik mezelf zie herhinnert het me aan het ziek zijn. Kan niet wachten tot mijn haren terug zijn, gewoon om me wat beter te voelen over mezelf. Daarnaast mijn gewicht ntuurlijk. Sinds de diagnose ben ik flink aangekomen. En ondanks dat ik vantevoren ook niet smal was, vind ik t toch vervelend. In combinatie met de haren zorgt het ervoor dat ik me toch minder lekker in mijn vel voel. Heb nu de fut en energie er niet voor om er wat aan te doen, het is makkelijk om t te negeren =] Misschien is dit na de behandeling wel een stimulans om er wat aan te doen!


Er zijn dus nogal wat dingen veranderd in mijn leven de laatste maanden, en gelukkig veel meer positief dan negatief. Het negatieve hoort er ook bij he, het kan niet alleen maar feest zijn zullen we maar zeggen. Al met al ben ik erg gelukkig met mijn leven nu, hoe gek dat ook klinkt.
Donderdag alweer chemo 5 van 8 en dan gaat het hard richting het einde van de behandeling!!!

Reacties

Na een aantal instellingen te hebben gewijzigd is het nu mogelijk een reactie achter te laten bij mijn blogs. Voor de liefhebbers natuurlijk :)

Weekje lekker niks........dacht t niet.....

Eergisteren had ik het er nog over dat ik deze week eens lekker niet naar het ziekenhuis zou hoeven. Dat was natuurlijk erom vragen he..... Diezelfde avond begon het al. Om de 10 min naar de wc rennen. Hebben die avond bij Bolle en Gwen biefstuk gegeten.....medium....wat ik dus officieel beter niet kan eten maar te lekker vind. Dus waarschijnlijk zal t daarmee begonnen zijn. Weinig weerstand deze dagen dus een virusje of bacterie is zo opgelopen. Hele nacht bijna niks geslapen, alleen wc gezien. Alles wat er van boven inging, kwam er onder weer uit....enig. Overdag geen verandering, en ook weinig eetlust. Nou is het zo dat je als je chemo krijgt en diarree hebt je meteen naar het ziekenhuis moet bellen. Daarnaast had ik ook 38.7° koorts.
Dus ik netjes gebeld, en jawel ik moest maar even langs de eerste hulp komen voor wat bloedonderzoek.
Waarschijnlijk zou ik dan opgenomen worden voor een antibiotica-infuus joepie. Dus had de weekendtas al meegenomen voor de zekerheid.
Om acht uur komen we aan in het ziekenhuis bij de EH. Nou is het me daar een partijtje druk, pfffffff. Een hoop voetbalblessures, en een oud omatje met een bloedende neus. Dus wachten wachten en nog eens wachten. Na een half uurtje werden we eindelijk geroepen. Dus wij dachten, ff bloed afnemen...wachten op de uitslag...en dan of naar huis of opname. Was het maar zo simpel. Blijkbaar als je kanker hebt krijg je een of andere voorkeursbehandeling of zo. Heb dus werkelijk de hele APK gehad. En geloof me dan bedoel ik ook echt bijna alles.
Eerst bloedafname, zou een uurtje duren voor de uitslag binnen was. In de tussentijd bloeddruk meten, lichamelijk onderzoek, hartfilmpje, longfoto´s en een onderzoek van t laatse stukje darm, if you know what i mean. Tactvol als Lars kan zijn lag die bijna langs de stoel af van t lachen toen de verpleegkundige dat zei. Kon er gelukkig zelf ook wel een beetje mee lachen, en zoals jullie zien zet ik ook gewoon alles op deze blog hahahahh. Uiteindelijk na ruim 2 uur wachten waren alle uitslagen binnen. Nou blijkt dat ik een wat verdikte hartwand heb, maar was niks om me zorgen over te maken. Bloed was goed, alleen wat weinig zoutgehalte en iets verhoogde ontstekingswaarde. Dat zout kwam doordat ik de hele dag ook bijna niks heb gegeten natuurlijk. Hartfilmje was goed en longfoto´s ook. Dus conclusie was waarschijnlijk darminfectie, en omdat ik niet erg ziek overkwam mocht ik gelukkig wel gewoon naar huis mmet een antibioticakuurtje. Inmiddels was het half 12.
Thuisgekomen natuurlijk niks geslapen, nog steeds om de 10 min. naar de wc.
Vandaag in eerste instantie nog niet veel beter maar wat meer richting de avond is het aantal afspraakjes met de wc wat minder frequent gelukkig. Heb ook weer wat gegeten, en voel me op zich niet eens zo heel slecht. Alleen als ik wat doe komt de koorts opzetten dus heb eigenlijk de hele dag lekker op de bank gehangen.

Met mijn mond gaat t een klein beetje beter, maar voor mijn idee niet snel genoeg. Bah kan nog steed niet fatsoenlijk eten. Overal zit wel een wond, wordt er gek van! Weet ook niet hoelang dit hoort te duren natuurlijk maar t duurt me te lang dat weet ik wel. T was weer een bewogen weekje, maar ach we moeten ons toch bezig houden he?