Bang

Vanochtend werd ik wakker en zoals ik elke dag doe, ga ik eerst op mn gemak de krant lezen op internet. Niks vreemds natuurlijk en ik had ook redelijk goede zin vandaag. Tot mijn oog viel op een artikel over Andy Whitfield. Voor diegenen die n u totaal niet weten over wie ik het heb zal ik even verder toelichten.
Andy Whitfield (39) is de hoofdrolspeler in de tv serie "Spartacus." Iets waar Lars en ik graag naar kijken op de zondagavond.  In 2010 is bij hem de diagnose Non-hodgkin lymfoom gesteld en heeft hij in eerste instantie een succesvolle behandeling gehad en is 'schoon' verklaard. Echter slechts 2 mnd daarna bleek de kanker terug te zijn, en las ik vanochtend het tragische nieuws dat hij gisteren op 39 jarige leeftijd is overleden aan de gevolgen van Non-hodgkin. GVD zeg das ook niet echt lekker wakker worden kan ik je zeggen. Ik volg zijn verhaal al een tijd en het zag er juist allemaal goed uit....
Nou is het niet zo dat ik bij elke negatief verhaal meteen ga doemdenken hoor, maar de laatste dagen/weken zit ik wel al redelijk in een dip. Ik laat het niet zo echt merken aan mijn omgeving, maar het kost me erg veel moeite om gewoon mijn dagelijkse dingen te doen. En als je dit dan leest van iemand die in een nog lager stadium zat dan ik dan moet je wel ff slikken.....
Ik heb t gewoon even helemaal gehad met alles. Voel me niet lekker en ben doodsbang 24 uur per dag gewoon doodsbang. Over iets meer dan een maand zijn mijn chemo's afgelopen, en dan?????
Je zou denken dat ik juist superblij zou zijn, maar dat ben ik niet. Want de chemo is het enige wat mijn kanker onder controle houdt. Als ik dalijk klaar ben heeft het alle ruimte om weer lekker te gaan groeien. En als ik dan wat merk is het weer te laat, dan is het alweer terug. En dan zijn mijn kansen heel wat minder gunstig. Kut zeg het zou toch niet gewoon weer terugkomen???? Ik wordt gewoon hartstikke gek van die onzekerheid, en ik kan me eigenlijk niet voorstellen nu dat ik er ooit mee om zal kunnen gaan. Ik wil gewoon dat iemand me zou kunnen vertellen wat ik kan verwachten....blijft t weg??? Komt t terug??? Ga ik dood??? Ik wil t gewoon weten, ik kan hier niet mee omgaan, het NIET weten. Ik moet me kunnen voorbereiden, en dat kan niet want ik weet niet waarop. Dus wat doe ik???IK bereid me voor op t ergste...
Dat is op dit moment het enige dat ik KAN doen. En dat maakt me bang, want ik wil me daar niet op voorbereiden. Wie wel?? Maar ik weet niet wat ik anders moet...Ik ga de teleurstelling anders niet aankunnen. De teleurstelling dat t toch niet weg is, of terugkomt.
En waar baseer ik dit allemaal op???Op NIETS!!! Mijn scan was goed, 90% was weg, 90% weet je wel hoeveel dat is???? Ik blijf t maar herhalen, 90% in mijn hoofd ,90% maar t helpt niet. En ik wordt er gek van!!!! Ik ben bang, zoo bang dat ik nooit meer onbezorgd zal kunnen genieten. Altijd zal t door mijn hoofd spelen, en daar wordt ik zo boos van.
En nu zit ik hier op de bank, te hopen dat Lars niet meeleest. Ik heb hem hier niks over verteld, wil m niet ongerust maken. Maar tegelijk is t misschien toch niet verkeerd eens met iemand erover te praten. Gegadigden genoeg zou je zeggen, en die zijn er ook. Alleen vind ik t moeilijk om er met iemand over te praten. Waarom? Omdat iedereen steeds zegt hoe sterk ik ben en  hoe positief enz enz. En ik wil dat beeld niet veranderen. Want ik ben blij dat iedereen me zo ziet. Alleen snap ik t niet. Waarom ben ik zo sterk? Omdat ik de chemo's zonder te kotsen doorkom? Of omdat ik gewoon boodschappen doe en me niet opsluit in mijn huis? Ik MOET wel, dat is geen keuze helaas. Ik vind mezelf helemaal niet zo sterk. Ik doe wat ik moet doen om te overleven....Oke ik kan ook bij de pakken neer gaan zitten, maar ook dat helpt niet. Ik moet mezelf bezig houden, anders draai ik door. Dus we hobbelen rustig door, boodschapjes, huishouden, chemo, wat gemaakt lachen (niet altijd hoor) en zo komen we de dag weer door. Begrijp me niet verkeerd, ik heb heus nog wel lol, en ben echt men begrafenis nog niet aant plannen, maar ik vind t moeilijk. Moeilijker dan ik aanvankelijk dacht, en ben erg bang voor alles wat er nog aan staat te komen. En ik wil zo graag zijn zoals iedereen denkt dat ik ben....Sterk!!!