De deur gaat open en er staat een jonge vrouw die mijn naam roept. Zenuwachtig loop ik, en relaxed loopt Lars achter haar aan naar een klein spreekkamertje.
Ze verteld dat op de scan inderdaad meerder longembolieen te zien zijn. Shit denk ik, nu moet ik hierblijven....Lars is stil.....
We hebben nog wat anders gezien op de scan. Slik....er zit tussen uw longen een massa van zo'n 10 cm doorsnee die bestaat uit gezwollen lymfeklieren...Zie je wel dacht ik, ik wist het, ik voelde het, Lars is stil......
Ik wordt opgenomen voor de embolie wordt me verteld, en die massa hoeft niet meteen iets ergs te betekenen maar hij is toch wel erg groot wordt ons verteld. Ze gaan uitzoeken wat het is en ik wordt opgenomen op afdeling Oncologie....Slik. Ik krijg nog een trombosespuitje in mijn been geramd en we worden binnen een half uur gehaalt, ze loopt weg.
Daar zitten we dan met ons tweeen. Ik begin te huilen, zie je nou zeg ik tegen Lars....ik wist het gewoon...
Het begint bij Lars door te dringen wat er allemaal aan de hand is en hij begint te huilen. Ik pak hem vast en samen huilen we ontroostbaar.....
Ineens loopt Dr. Stifft binnen, mijn internist. Hij zegt dat t niet niks is allemaal en dat ze z.s.m. gaan uitzoeken wat er aan de hand is. We worden gehaald om naar de Oncologieafdeling te gaan.....met lood in de schoenen volgen we de verpleegkundige.
Eenmaal aangekomen begin ik mijn ouders te bellen en zodra mijn vader er is gaat Lars naar huis om wat kleding en toiletspullen te halen. Ik ben nog niet goed en wel op de afdeling of de zaalarts komt langs met twee co-assistenten. Mijn vader en zijn vrouw en mijn beste vriendin zijn er.... Lars is nog niet terug.
Ze verteld dat t niet niks is allemaal en geeft aan dat er 3 dingen aan de hand kunnen zijn:
-Ziekte van Pfeiffer
-Ontsteking of infectie
-Lymfklierkanker
Ze zegt ook meteen dat het geen Pfeiffer is, want dat hebben ze bekeken in het bloed, en voor een onsteking o.i.d. zijn de lymfen gewoon veel te groot. Ik durf het niet te vragen..........mijn vader vraagt het: 'Waar denkt u aan als u dit ziet?' Ze zegt:"Wij denken aan lymfklierkanker"
Bam! alsof ze me met een vuist in mijn gezicht slaat.............kanker............
Mijn vader barst in huilen uit, en de arts geeft aan dat ze z.s.m. gaan uitzoeken wat het precies is, en dat de kans op genezing heel groot is. Daar zit ik dan, zoveel mensen om me heen maar toch zo alleen......
En nu denk ik, nu moet IK dat aan Lars gaan vertellen? Ik barst in huilen uit, en bel hem.
Ik zeg:"Schat het is niet goed"en ik hoor alleen gehuil aan de andere kant. Ik breek.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten