Eindelijk is het dan zover dacht ik, op naar de internist. Ik ging wel flink zenuwachtig naar binnen, want wat als deze man mij niet serieus neemt,dacht ik. Volkomen onterecht bleek achteraf, want door deze man wist ik zo snel wat ik heb. Dank u Dr. Stifft!!!
De arts heeft heel rustig mijn verhaal aangehoord en ik heb ook mijn angst voor lymfklierkanker meteen kenbaar gemaakt. Hij wilde van alles en nog wat weten, en daarna nog even mij lichamelijk onderzoeken.
Vooral het feit dat ik op de weegschaal moest vond ik errug prettig :)
Hij wilde ook graag weten wat die bult in mijn hals nu precies was, en gaf aan dat ik meteen na de afspraak uitgebreid bloed moest gaan prikken en een longfoto moest laten maken. Nou dat is snel dacht ik nog, lijkt me geen goed teken.Verder zou er een echo gemaakt worden van de zwelling in de hals. Deze zou pas op 21 juni kunnen plaatsvinden, balen.......
Nou alles gedaan wat de arts vroeg en na 3 uur eindelijk naar huis. Mocht er iets uit heb bloedonderzoek komen zou hij me de volgende dag bellen.
En jawel hoor, op 8 juni om 8.15 uur belde de arts mij wakker. Uit het bloedonderzoek was gebleken dat mijn bloedstollingswaarde veel te hoog lag. In combinatie met 15 jaar pil slikken en 14 jaar roken(was inmiddels net 2 weken gestopt) gaf dat een verhoogde kans op longembolie....
Of ik met spoed naar de EH kon komen voor een contrast CT-scan. Mocht het longembolie zijn zou ik meteen worden opgenomen.
Daar stond ik dan, in de slaapkamer, net uit bed met mijn haar alsof ik in een orkaan had gewandeld......huh longembolie?
Veel tijd om na te denken was er niet, Lars meteen gebeld dat die naar huis moest komen en op naar de Eerste Hulp. Ook hij was natuurlijk verbaasd en had dit niet verwacht.
Zenuwachtig komen we binnen bij de EH en ik meld me netjes aan de balie. Vrij snel worden we geroepen, en wordt ik naar de afdelling Nucleaire Geneeskunde gebracht voor de contrast CT.
Binnen 2 minuten had ik een infuus en werd mij verteld dat de contrast vloeistof het gevoel kon geven dat je in je broek plast. 5 minuten later stond ik weer buiten.
We werden teruggebracht naar de wachtruimte van de EH om op de uitslag te wachten.
We lachen nog wat en ik zeg tegen Lars, met mijn geluk zal ik wel opgenomen worden. Weer wordt hij boos en zegt dat ik niet altijd van t ergste uit moet gaan........
Geen opmerkingen:
Een reactie posten