Ik heb de behoefte om te schrijven maar eigenlijk weet ik niet eens waarover. De afgelopen dagen ben ik redelijk doorgekomen, doordat ik eigenlijk constant bezig ben geweest. Vrijdag bij Gwen geweest en gisteren nog een keer verjaardag van Lotte gevierd. Was wel gezellig maar had eigenlijk best slechte zin....was er met mijn hoofd niet bij...
En terwijl ik dit schrijf ben ik "The Bodyguard" aant kijken met Whitney Houston die vannacht dood gevonden is.....en dan denk ik weer; kanker of geen kanker...het leven kan in een oogwenk voorbij zijn. Maar eigenlijk kan ik daar nu ff helemaal niks mee.....met de ellende van anderen....ik heb m'n eigen ellende nu en dat is even meer dan genoeg.
Eigenlijk is er niet zo heel veel verandert sinds m'n vorige blog, mijn emoties gaan alle kanten op. Slapen lukt niet, althans niet zonder slaaptablet, en dan te bedenken dat de arts zelf erg positief was.....wat als hij zelf had aangegeven ook te denken aan een recidief??? Volgens mij hadden ze me dan plat kunnen spuiten want dan was ik in alle staten geweest. Ik denk dat het meespeelt dat ik nu weet wat het is om kanker te hebben, en je steeds klote te voelen, en altijd maar de zieke te zijn.....en ik heb daar zoooo geen zin meer in. Ben blij met m'n nieuwe haar, en dat ik gezonder leef en sport. Als ik weer kanker heb is alles anders. Mijn vorige behandeling was een peulenschil ten opzichte van de behandeling die me dan te wachten staat...en alles waar ik nu mee bezig ben om gezonder te gaan worden moet dan weer in de wacht worden gezet. Ik mag dan niet meer afvallen of overdreven sporten. De kans op kinderen is dan zo goed als nihil na de chemo die daarbij hoort. Pffff nee laat maar......
Een lotgenote vertelde me dat ik positieve gedachten moet hebben, omdat er dan ook positieve dingen zullen gebeuren.....en als ik alleen negatief denk, ik ook negatieve dingen aantrek...
Nou geloof ik niet heel erg in al dat zweverige gedoe, maar ik geloof wel in de kracht van positief denken. Dat betekend dus ook dat ik zal moeten proberen zo positief mogelijk te zijn.
Nou ben ik es gaan nadenken over de 'worst case scenario'.....de kanker is terug...dat zou mooi kl*te zijn, maar dan zijn we er wel echt op tijd bij. Dat betekend ook een grotere slagingskans voor de behandeling die er dan volgt.....Lymfklierkanker is gelukkig iets dat, ook bij recidief, vrij goed te behandelen is.
'Best case scenario' is dat er niks aan de hand is, en dat het ook nooit meer terug komt. Dan heb ik nog steeds het probleem dat ik die angst blijf hebben. Ik zal dus hoe dan ook moeten proberen daar mee om te gaan...ik wil namelijk niet mijn hele leven verdoen aan angst. Stel je voor dat ik gezond blijf en over 5 jaar onder een bus kom??? Dan heb ik 5 jaar van mijn leven verspild aan angst voor iets waar ik totaal geen controle over heb......hoe stom is dat???
Klinkt allemaal heel mooi, maar das makkelijker geschreven dan gedaan natuurlijk. Ik moet zeggen dat het nu wel wat rustiger gaat allemaal. Ik sta een beetje op automatische piloot, en die rol bevalt me prima....
Heb een drukke week op de planning....3 keer H&B, PET scan en tandarts met Lars. Deze week is wel te doen zo, alleen vanaf vrijdag staat er niks meer op de planning dus daar moet nog ff heen gekeken worden. Toch maar een paar daagjes carnaval vieren dan gaat de tijd wat sneller.
En als ik deze blog nu terug lees zie ik pas echt hoe mn emoties alle kanten uitgaan.....................
Geen opmerkingen:
Een reactie posten