Kanker....

Een strijd tegen kanker is wreed en hard,
Gaat zonder aankondiging en zonder start.
Ineens zit je er middenin...
Niemand kan zeggen “dit is het begin”.
Het is een keuze tussen leven en dood,
Voor mij bestaat er geen keuze in deze nood:
Ik ben nog zo jong en wil nog zo veel,
Alleen dat al grijpt me naar de keel.
Je bent bang,verdrietig maar ook heel boos.
Je moet het ondergaan,je bent machteloos.
Gelukkig ben ik een vechter vanaf dag een,
En roep steeds weer:ik sla me hier wel doorheen!
Niemand kan je helpen,dit moet je zelf doen:
Positief blijven en vechten als een kampioen!
Ondanks alles blijft het een heftige strijd,
In deze oneerlijke en o zo moeilijke tijd...

woensdag 22 februari 2012

Nog steeds kankervrij!!!

Aangezien ik in Limburg woon is carnaval een goede manier geweest om me wat af te leiden gedurende deze spannende week. Heb ook niet veel tijd gehad om me heel erg zorgen te maken, tot gisteravond. Ineens begon het, snelle hartslag...kriebels in de buik....misselijk enz enz. Gelukkig hadden we bezoek dus ik kon het nog wat beheersen, maar mijn stressniveau zat nu echt op een 10!
Ik was echt zo ontzettend bang dat de kanker terug was.....gewoon allesoverheersend bang....
Aangezien ik maandag een zware carnavalsmaandag heb gehad en Lars me om half 9 in bed heeft gegooid (ff lekker alles weggedronken) had ik gelukkig niet heel veel moeite met in slaap komen gisteravond. Ik heb zelfs over de uitslag gedroomd, dat het goed zou zijn......
Toen de wekker eenmaal was gegaan werd ik al kotsmisselijk van de zenuwen wakker. Geprobeerd wat te eten, maar dat was geen succes dus dan maar nuchter de auto in en op naar het OMC.
Voor mijn gevoel heeft de rit 10 uur geduurd, in werkelijkheid maar 10 min. De nodige scenario's zijn mijn gedachten gepasseerd in die autorit.....de details zal ik jullie besparen....
Gelukkig waren we snel aan de beurt, en meteen zei Dr.Erdkamp dat er absoluut geen avtiviteit te zien was op de scan YES YES YES YES YES!!!!!!!!! Oh man wat een gevoel van totale opluchting.... Alsof ik mijn adem de laatste 2 weken heb moeten inhouden en ik ineens weer mocht ademen....heerlijk! En ik weet dat de kans maar klein was dat er wat aan de hand zou zijn, maar zoals mijn mede lotgenoten vast kunnen bevestigen tellen alleen harde bewijzen! Met woorden als waarschijnlijk kan ik niets meer....

Eerst natuurlijk even iedereen wat laten weten, en toen lekker naar huis. Wilde nog boodschappen doen en poetsen en bloggen.....was even lekker naar buiten aant kijken naar het zonnetje en ineens waren ze er.....tranen.....tranen van opluchting, tranen van stress.....
Ineens kwam even alles naar buiten dat ik de laatste 2 weken weggestopt had, misschien zelfs wel het laatste half jaar.....pffff wat een opluchting!

Voor nu ben ik gewoon blij dat ik de komende 3 maanden lekker kan genieten!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten