Kanker....

Een strijd tegen kanker is wreed en hard,
Gaat zonder aankondiging en zonder start.
Ineens zit je er middenin...
Niemand kan zeggen “dit is het begin”.
Het is een keuze tussen leven en dood,
Voor mij bestaat er geen keuze in deze nood:
Ik ben nog zo jong en wil nog zo veel,
Alleen dat al grijpt me naar de keel.
Je bent bang,verdrietig maar ook heel boos.
Je moet het ondergaan,je bent machteloos.
Gelukkig ben ik een vechter vanaf dag een,
En roep steeds weer:ik sla me hier wel doorheen!
Niemand kan je helpen,dit moet je zelf doen:
Positief blijven en vechten als een kampioen!
Ondanks alles blijft het een heftige strijd,
In deze oneerlijke en o zo moeilijke tijd...

maandag 6 februari 2012

Rotdag

Het begon vannacht al, het niet kunnen slapen. Om half 1 lekker naar bed, en natuurlijk begon meteen mijn grijze massa overuren te draaien. Piekeren en gewoon nadenken wisselden zich af, en de seconden tikten langzaam weg. Uiteindelijk maar besloten om op te staan, en ff mn gedachten te verzetten maar toen ik terug in bed kwam was het weer hetzelfde liedje. Ik had inmiddels al bedacht wat ik de komende 2 weken ga koken, Dat ik meer wil gaan sporten en dat ik me vandaag zou gaan inschrijven bij de sportschool hier in de buurt. Ik sliep nog steeds niet dus uiteindelijk maar een slaappil genomen die gelukkig snel werkte. Dat mocht ook wel want het was inmiddels alweer half 5...
Vanochtend kwam ik natuurlijk mn bed weer niet uit doordat ik zo laat ben gaan slapen, dus ik moest me alweer haasten om optijd bij H&B te komen. Daardoor had ik alles behalve goede zin.
Meteen ff gevraagd of ik me in kon schrijven bij de sportschool. Antwoord.....NEE niet doen. Had me er net helemaal op ingesteld. Bij H&B ging het in t begin wel goed, maar na ongeveer 10 min op de fiets begon ik duizelig te worden en weer hoofdpijn te krijgen. Nou heb ik dit eigenlijk bijna elke keer nadat ik gesport heb, en dit had ook ook de afgelopen keer al aangegeven bij de fysiotherapeut daar. Hij gaf aan dat als het weer zou voorkomen ik mn bloeddruk es moest meten. Zo gezegd, zo gedaan en wat bleek......VEEL te hoog. Had een bloeddruk van 149/133. Lekker, dat ook nog dacht ik. Ik mocht niet meer verder en moest meteen gaan rusten zodat hij na een half uurtje nog es kon meten. Dan moest het sowieso minder zijn. In rust was hij 146/89 wat ook nog steeds te hoog is. Advies: na H&B meteen ff doorrijden naar de huisarts. Zo gezegd, zo gedaan.
Ik kom bij de huisarts aan waar, zoals gewoonlijk op het open spreekuur, weer 500 man in de wachtkamer zitten, pfffff. Daar wordt je dus niet vrolijk van. Uiteindelijk heeft de assistente mn bloeddruk gemeten en was die weer te hoog, 145/90. Oke en nu?? Morgen om 10.40 uur ff langskomen. Is echt te hoog en heb een familiehistorie met hoge bloeddruk.
Eenmaal klaar even snel langs de C1000 om wat Muesli te halen, had ik zin in.
Ik kom thuis, ruik voor de zekerheid nog ff aan de melk, en maak een lekkere kom muesli. Ik steek de eerste hap in mijn mond en wat denk je.....melk zuur! Gatverdamme wat is dat goor.
Natuurlijk had ik een volle lepel in mn mond, dus al kokhalzend een sprintje naar de keuken. Mijn bloeddruk zal inmiddels weer flink boven de norm, alleen ditmaal van ergernis. Wat een rotdag, ben kapotmoe en wil eigenlijk nog een hele hoop doen in huis. Dat wordt dus weer niks.
En nu mag ik dus morgen, op mn enige vrije dag deze week, weer naar de huisarts......bah.

En ik weet maar al te goed dat dit alles nooit zo erg zou zijn geweest als ik de uitslag van de scan al had gehad. Dan had ik er es mee gelachen waarschijnlijk. Ik raad iedereen dan ook aan nog ff ver bij me uit de buurt te blijven! Laten we zeggen dat de stress mij geen goed doet bleh....

Geen opmerkingen:

Een reactie posten