Het is de dag erna........de dag na wat?? De dag na dat ik niks weet.....en ook de dag na dat ik meer weet.....meer dan eergisteren....er is groei....wat betekend die groei?? Niemand kan het me nog zeggen, en nu???Onzekerheid, intense angst, tranen, verdriet, boos, teleurgesteld, hoop, moed, piekeren enz. enz......een wervelwind aan emoties. Lars vraagt me net toevallig wat borderline persoonlijkheidsstoornis is.....ik zeg; dat heb ik nu tijdelijk...een betere uitleg kan ik niet geven.
De moed zakt me in de schoenen als ik denk aan de komende twee weken en hoe ik die door moet komen. Bezig blijven, en vooral NIET googelen...meer kan ik nu niet bedenken.
En nu slaat het erin.......als een bom van emoties.....dit is de realiteit, dit is vanaf nu mijn leven. Het zal nooit meer worden zoals vroeger. Nooit meer zal ik gewoon onbezorgd kunnen genieten. Kanker is een onderdeel van mijn leven geworden. Een donker, vies, klote onderdeel van mijn leven......Dat is nu maar weer eens gebleken. En het gaat er nu niet eens om of het terug is of niet, de intense angst en onzekerheid die het met zich meebrengt is moordend. Dat vind ik eigenlijk nog erger dan de ziekte zelf. Mijn gedachten gaan naar plaatsen die niemand wil horen, en waar niemand ooit naartoe wil...
De ene minuut ben ik vrij optimistisch, en ook wel rustig. Dan komt de volgende minuut en ben ik echt intens, allesoverheersend bang dat t terug is...
Met alle wil van de wereld kan ik nu niet meer rationeel denken, het gezonde verstand is verdwenen en angst heeft de overhand. Hoe hard ik ook probeer, de logica is de deur uit...Ik moet gaan accepteren dat ik een nieuwe levenspartner heb.....kanker...
Veel mensen vragen me hoe het gaat nu, en dan zeg ik; het gaat goed, rustig aan he...Anders krijg ik allerlei goed bedoelde adviezen en medelijdende blikken die het alleen nog maar erger maken. En soms voel ik me ook goed,maar dat kan per minuut verschillen. Er is geen touw op te trekken, en tot 22 februari zal dat ook wel zo blijven. Maar ik red me wel, en op mijn eigen manier kom ik de dagen wel door. Bij voorkeur werd ik platgespoten tot dan maar helaas is dat geen optie....
Ik weet gewoon niet wat ik moet denken en wat ik voel. Mijn vertrouwen in mijn lichaam is gewoon helemaal weg, en dan is het zo moeilijk om in te schatten wat er gaande is.
Als ik uit moet gaan van hoe ik me voel, dan is er niks aan de hand.....maar dat kan ik niet want toen ik net ziek was voelde ik me ook goed. Ik hoop dat als blijkt dat er niks aan de hand is, dat vertrouwen een beetje terug gaat komen. Ik weet het gewoon zelf af en toe ook niet meer....
Op het moment ben ik rustig, en redelijk optimistisch....en over 5 minuten?? Wie zal het zeggen....
Vandaag verjaardag gehad van Lotte, en dat heeft me redelijk afgeleid. Hoe klote ik me ook voel, als ik haar zie ben ik even alles vergeten....
En nu moet ik proberen mezelf weer bij elkaar te rapen, ik moet hoe dan ook door met mijn leven. Ik kan niet blijven hangen in mijn angst voor die klotekutkanker. Maar hoe moet dat??? Daar hebben ze geen LOI cursus voor....en hoeveel steun ik nu ook heb, zo eenzaam kan ik me voelen......ik moet het alleen verwerken, en dat is moeilijk maar dat kan ik! Als ik 1 ding geleerd heb van dit alles is dat ik sterk ben........
Ut kump good, wieveul daag ut mich auch kos.........(gepikt van Eveline)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten