Morgen is het dan eindelijk zover, de conditietest van H&B. Ik heb er erg veel zin in maar weet ook dat ik waarschijnlijk zeer slecht ga scoren. Dat is vandaag maar weer eens bewezen.
Op zich heb ik eigenlijk niet veel geks gedaan, mar aan de pijn in mijn benen en rug te voelen was het wel weer teveel.
Door de aanhoudende pijn in mijn lijf ga ik toch weer piekeren, en wordt ik weer bang dat het iets ernstigs is.. Dat de kanker terug is maar dan in mijn botten. En dan ga ik, zoals gewoonlijk, zoeken op Google.
Hieronder een aantal termen waar ik op gezocht heb als ik weer pijn heb zodat jullie enig idee hebben wat er zoal in mij omgaat als ik ineens ergens pijn krijg:
-symptomen botkanker
-uitzaaiing lymfeklierkanker
-klachten beenmergkanker
-pijn in knieen en kanker
-enz. enz. jullie snappen het wel......
Nou weet ik dat ik dat niet moet doen en dat ik mezelf er alleen maar gek mee maak maar ik kan het niet laten. Nog steeds niet.Elke dag als ik wakker wordt ga ik achter de computer zitten en kijk ik als eerste op het lymfklierkanker forum, en of een lotgenoot evt nog heeft geblogd. Ook kijk ik vaak Youtube filmpjes over kanker, en lees ik over stamceltransplantaties en chemo enz enz....
En na een half uurtje ben ik er klaar mee en ga ik weer gewoon "normale"dingen doen. Vreselijk als ik het zelf zo lees, maar het is gewoon een bepaalde drang die ik heb. En nu lijkt het alsof ik alleen maar met kanker bezig ben, en dat is helemaal niet zo. Maar wel teveel misschien ja..........
Vandaag bijvoorbeeld heb ik van een lotgenote een blog gelezen waarin ze schrijft over hoe bang ze is dat de kanker terug komt, en hoe boos ze is om wat haar allemaal is afgenomen. En dat stelt me gerust....dat ik niet de enige ben die dit heeft. Want ik BEN doodsbang dat het terugkomt, en zo ontzettend boos dat dit mijn moest overkomen. Ik kan mezelf nog niet volledig toelaten te geloven dat ik weer gezond ben.....ik ben nog te bang.......
Maar dit is niet elke dag zo. Er komen meer en meer dagen dat ik me wel goed voel, en begin te geloven dat het echt weg is. Het is belangrijk dat er vooruitgang in zit en dat het elke dag iets beter gaan. Babystapjes, maar het gaat wel beter.
Vanochtend ben ik toch maar naar de huisarts geweest om te vragen oer de pijn die ik heb. Hij heeft me gerustgesteld en aangegeven dat het toch een nawerking van de chemo kan zijn icm de prednison die ik geslikt heb. De banden in mijn knieen en ellebogen zijn gewoon erg gevoelig nu dus ik moet het nog wat rustiger aan doen. Nog rustiger??? Kan dat wel???
Vandaag ben ik naar de huisarts geweest, naar de Makro en ik heb ongeveer een uurtje in de keuken gestaan om te koken. En nu?? Spierpijn en pijn in mn rug en knieen alsof ik een halve marathon heb gelopen.
Ook met Herstel en Balans moet ik opassen dat ik niet teveel ga doen. Voorzichtig zijn met oefeningen die de knieen belasten, en evt kniebandages dragen. Je wordt er niet vrolijk van. De huisarts zei wel dat het goed was wat meer sprtief te gaan bewegen om de spieren wat te versterken dus dat klinkt hoopvol.
Ook slik ik nu glucosamine tabletten en dat begint ook wel wat te werken gelukkig!
Het gaat op en neer, elke dag neem ik maar zoals die komt. Feit is wel dat ik dankbaar ben voor elke dag die ik hier nog rondloop. Ook ben ik dankbaar voor Lars, die me altijd weer kan laten lachen hoe rot ik me ook voel. Ze zeggen tijd heelt alle wonden..........ik hoop alle tijd te krijgen die ik nodig heb om deze wonden te laten genezen......
Geen opmerkingen:
Een reactie posten