Om te beginnen de uitslag van de CT scan afgelopen woensdag. De hele nacht vantevoren niet geslapen. Helaas kwam dit meer door de ontzettende kiespijn die ik had,hierover later meer =]
Ik zou de uitslag krijgen op het gewone routine gesprek de dag voor de chemo bij Dr. Erdkamp.
Natuurlijk was ik kostmisselijk van de zenuwen, en kreeg ik die ochtend geen hap door mn keel. Daarbovenop was ik echt strontlastig omdat ik gewoon doodmoe was van het niet slapen.
Woensdag was t dan zover. Eerst bloedprikken, dan uitslag CT en aansluitend kaakchirurg. Wat een dag, pffff was eerlijk gezegd nog t meest bang voor de kaakchirurg. Er moesten 4 kiezen uit........
Tijdens het wachten bij de arts voor de uitslag kwamen we nog een "collega patiente" tegen die ook een afspraak had. Wij hebben meestal samen op donderdag chemo alleen moet zij elke week.
Even verteld dat we de uitslag zouden krijgen, en ineens gaat de deur open.....Mevrouw Scheijen.......
De zenuwen gieren op dit moment door mijn lijf natuurlijk. Terwijl we naar binnen gaan hoor ik nog dat mevr mij succes wenst, en Dr Erdkamp hoort dit ook. Meteen zegt hij: "Dat is nergens voor nodig hoor, ziet er prima uit" WOEHOOEEEEEEEEEEE YES YES YES YES, mijn moeder kan haar tranen niet bedwingen en ook mij springen de tranen in de ogen. Van alles gaat er door mijn hoofd, maar vooral OPLUCHTING!! Daarnaast ook mijn familie, ik ben zoo blij dat ik aan Lars, en Randy en mijn vader en vrienden dit goede nieuws kan vertellen. Dit vind ik bijna mooier dan de uitslag zelf. Iedereen was zoo toe aan wat goed nieuws!!! Ik vraag natuurlijk meteen wat er precies gezien is, en de arts verteld dat er nagenoeg niks meer te zien is op de scan. Mijn tumor is gekrompen van 11 naar 2 cm!!! Hoe ongelofelijk is dat? Ik kan t bijna niet geloven, dat is een afname van bijna 90% en ik zit nog niet eens op de helft van mijn chemo's. Ik had gehoopd op goed nieuws maar dit overtreft mijn stoutste verwachtingen. Ik besef t alleen nog niet goed geloof ik.......
Veel tijd om te genieten heb ik niet want we moeten door....naar de kaakchirurg.
Eenmaal in de wachtkamer slaat de paniek al meteen toe. Na 10 min begin ik al smoesjes te verzinnen dat ik wegga omdat t te lang duurt, en dat 4 kiezen ook wel veel van t goede is....2 kan toch ook???? smoesjes smoesjes...ik schijt 7 kleuren. Het goede nieuws van de scan lijkt alweer heel ver weg........
Ineens hoor ik t weer.....Mevr Scheijen....ik loop naar binnen richting verdovingsstoel....brrrr
Ik zit in de stoel en alles komt eruit....alle zenuwen, frustraties, angst....en ik begin me toch een potje te janken. Schaamde me kapot. Had nog geen spuit gehad en nu al aant janken. Kon t gewoon niet helpen. De verpleegkundige was heel erg lief en heeft me meteen geprobeerd rustig te praten. Zo rustig dat ik ipv 4 zelfs 5 tanden heb laten trekken in een keer. Jaja ben trots op mezelf!!!! Heb in totaal meer dan 20 prikken gehad, en door die lieve verpleegkundige is het me best meegevallen. Zal niet liegen dat ik er niks van voelde want dat is bullhit, je voelt de spuiten zeker en sommigen zijn ook best pijnlijk maar ze vertelde precies wat ze ging doen en dat heeft wel geholpen. De chirurg zelf kwam ook nog ff kijken en zag dat ik erg overstuur was. Heb heb ff duidelijk gemaakt dat hij als eerste de verstandskies waar ik zoveel pijn aan had moest trekken, en als ik wat zou voelen dat hij de anderen dan wel kon vergeten. gelukkig kom hij ermee lachen, tenminste iemand.
Ik had ook verteld dat ik al erg lang niet bij de tandarts was geweest, en na t bekijken van de( in mijn ogen kansloze) foto van mijn gebit gaf ze aan dat ze wel erger had gezien. Jaaa wat dan?Iemand met GEEN tanden? Hier wordt zelfs Rob Geuss niet vrolijk van......
Het trekken opzich ging wel, alleen de onderste kies deed nog wat pijn dus hebben ze m direct bijverdoofd. Na een hoop getrek en gewrik, was ik na een half uur in de stoel klaar, vijf hechtingen rijker.
Ik kon natuurlijk niet goed praten door alle verdoving, en had wel een beetje het "dik" gevoel maar had mezelf nog niet in de spiegel gezien. Tot ik de lift inliep.....MIJN GOD wat zag ik eruit. Kon zo bij de Appie Heyn aan de slag....HAMSTUUURRRUUUHHHH!!!
Need I say more?????
Gisteravond begon de napijn in te treden, en wat een hel was dat zeg. Dat is ongeveer de 1e keer dat ik als volwassenen heb gehuild van de pijn. Niets hielp. UIteindelijk heb ik met de juiste combo van pijnstillers de pijn onder controle gekregen.en uiteindelijk wel nog wat uurtjes geslapen.
Vanmorgen was het tijd voor chemo #4 en die is eiggenlijk vrij rustig verlopen. Ook nu gaat t wel. Niet misselijk geweest, en de moeheid is ook nog te doen. De napijn is onder controle, alleen het eten gaat wat moeillijk. Durf niet goed te kauwen. Zal hopelijk elke dag een stukje beter gaan!!!!Al met al ben ik blij dat ik gegaan ben, en ik voel me goed, scan was goed, wat wil ik nog meer????
Geen opmerkingen:
Een reactie posten