Positiviteit ff kwijt

Hmmm ik zit hier nu al een uurtje of twee te bedenken of ik wat moet schrijven of niet. Voel me niet zo geweldig de laatste paar dagen, en dan met name emotioneel gezien. Dus vanzelfsprekend wordt t dan ook niet zo'n vrolijke blog.... Nu heb ik mezelf steeds beloofd om eerlijk te zijn, maar ik merk dat ik door te eerlijk te zijn, vaak andere mensen laat schrikken van mijn werkelijke gedachten.
Iedereen vind me ook steeds zo positief, en dat ben ik ook wel (althans probeer ik te zijn) maar pfff wat is het moeilijk af en toe.....
Ik betrap mezelf er steeds vaker op dat ik mijn negatieve gedachten de vrije loop laat. En met negatieve gedachten bedoel ik dat ik tot nu toe alleen maar pech heb gehad, werkelijk ALLES gaat mis. Dus waarom zou de chemo dan WEL werken? Ik zal wel weer net diegene zijn waabij t niet aanslaat, of t werkt wel maar t komt weer terug, ik zal wel een van de weinigen zijn die t niet overleefd......................
En ik wil GVD helemaal niet zo denken, ben pissed-off op mezelf dat ik zo denk! Maar ik kan t niet helpen. 24 uur per dag maalt t door mijn hoofd...Wat als ik dit niet overleef???? Ik wil nog zoveel, ben nog zo jong, waarom ook godverdomme IK!!!!!Ik haat het, ik haat het zoo ongelooflijk dit alles. Die kutchemo, kaal zijn, die klote portacath, alles gewoon...ik wil dit niet!! Ik ben zo ontzettend kwaad, en ik ik zie gewoon ff het einde van de tunnel niet af en toe. En daar baal ik zo ontzettend van. Ik baal ervan wat voor invloed dit heeft op iedereen om me heen, op Lars en mijn broertje en ouders en vrienden gewoon iedereen. Als ik me al zo voel wat moeten jullie dan wel niet voelen?? Pfff alleen dit schrijven lucht al zo erg op, onvoorstelbaar. Ik vind t moeilijk om dit tegen iemand te zeggen, zelfs tegen Lars want ik wil niemand van streek maken. Ik wil dat iedereen mijn positieve IK ziet, want die heeft ondanks alles nog steeds de overhand hoor!
En iedereen is zo'n ontzettende steun voor mij, maar ook voor Lars. Via deze weg wil ik iedereen ontzettend bedanken voor de lieve telefoontjes, bloemen, bezoekjes, kaartjes, sms-jes en gewoon lieve woorden. Het helpt enorm veel om te weten dat er zovelen aan ons denken!!!
Pfff wat een ellende ook allemaal he bah. En het ergste is dat iemand die dit niet heeft meegemaakt, dit nooit volledig zal kunnen begrijpen. Hoe lief jullie ook allemaal zijn, jullie kunnen het (gelukkig maar) niet begrijpen. Daarom ben ik ook zo ontzettend blij met deze blog. Ik schrijf aan mezelf want ik begrijp t. (voor zover dat enigszins logisch klinkt) En als ik dit dan teruglees, lukt t me vaak ook om weer dat positieve naar boven te halen. Dus hier komt t:

Lars is lekker vissen, en ik ben blij dat ik even een avondje voor mezelf heb. Even lekker bankhangen. Het heeft ook geen zin om tegen iemend te praten nu, het moet er gewoon uit that's it. En nu maak ik me nog t meest zorgen over wat jullie allemaal denken als jullie dit lezen......
Ik wil ook niemand ongerust maken, dat negatieve is maar een klein gedeelte van hoe ik me voel. Over het algemeen voel ik me wel erg goed gelukkig, zowel lichamelijk als emotioneel gezien. Lichamelijk gaat t na deze chemo weer erg goed gelukkig. Zoals te zien aan t tijdstip is de chemo moeheid ver voorbij. De middagdutjes kunnen weer achterwege gelaten worden gelukkig, en ik ben voor de 3e chemo op rij niet misselijk!!!  Wel erg futloos, en heb er ook grote moeite mee dat mijn lichaam niet altijd wil wat ik wil. Gewone dingen als t huishouden kosten dubbel zo lang omdat ik steeds tussendoor moet gaan zitten om een koortsaanval te voorkomen. Maar wil toch zoveel mogelijk zelf doen, anders zit ik ook maar wat te niksen. Waar ik ook veel last van heb is stemmingswisselingen. Ik kan om helemaal niks, helemaal uit mn slof schieten. Voor ik er erg in heb, heb ik t er al uitgeflapt. Is met name vervelend voor Lars helaas, maar hij kan er gelukkig goed mee overweg. Hij reageert er al niet eens meer op hihi. Man wat ben ik blij met mijn vent!!! Ik heb altijd geweten dat wij voor elkaar bestemd waren, maar deze hele achtbaan heeft mij laten zien dat ik nog veel meer van die jongen hou dan ik zelf voor mogelijk had gehouden, en hij van mij! Ik zou serieus niet weten wat ik zonder hem zou moeten nu.

If we can get through this...we can get through anything!!!

Ik denk dat deze up's en down's voornamelijk voortkomen uit t feit dat mijn 1e tussentijdse scan er binnen een paar weken aan zit te komen. En ik ben er zoo ontzettend nerveus voor!!! Nu al...dat gaat nog wat worden de komende weken dan. Als daaruit blijkt dat de chemo's hun werk doen ben ik hopelijk ook wat geruster.
Verder ben ik wat revalidatieprogramma's aant bekijken voor als ik klaar ben met mijn behandelingen. Met name het programma "Herstel en Balans" klinkt erg positief. Dat is een programma van 3 maanden dat zowel lichamelijk als geestelijk helpt met het omgaan met de effecten van kanker en de behandeling daarvoor. Dingen als angst, neerslachtigheid en vermoeidheid komen aan bod, de resultaten zijn erg goed. Maar dat is pas voor na de behandelingen. Zo ziet u maar weer wij kijken nog steeds vooruit!!!

Ik ga toch mn bedje eens opzoeken nu. Voel me zelf een stuk beter nu en hoop dat ik niemand te zeer heb laten schrikken ....