Ik wil jullie graag een klein beetje inzicht geven in de gedachten van mij (en waarschijnlijk meerdere kankerpatienten) in de dagen rondom een CT/PET-scan....
CRAZY!!!!!
Ik denk dat in de dagen voor en na een scan zelfs de meest rationele, emotioneel stabiele en kalme mensen helemaal gek worden van nervositeit en zenuwen. Je denkt en doet de raarste dingen, en dit is denk ik iets wat alleen kankerpatienten kunnen begrijpen. Dat is ook de reden dat ik dit schrijf, zodat jullie een beetje snappen hoe ik me voel. Er zijn een aantal dingen die er met mij gebeuren en wel in deze volgorde:
Denken: Ik betrap mezelf erop dat ik niet alleen denk aan wat de scan zal uitwijzen maar ook 1) hoe Lars zal reageren 2)hoe mijn familie zal reageren 3)hoe mijn vrienden zullen reageren. Dan ga ik nog een stapje verder en denk: als de scan goed is, hoe zal ik dan reageren?(daar denk ik niet teveel aan want wil geen valse hoop kweken) of als de scan slecht is, wat doe ik dan?wat zijn mijn opties?welke behandelingen staan me te wachten? Verder begin ik een manier te bedenken hoe ik deze slechte resultaten zo kan brengen zodat mijn omgeving zich niet klote voelt over de resultaten, en blijft geloven dat alles gewoon goed is....
Zonder uberhaubt de uitslag al te weten kunnen mijn hersenen zich ervan overtuigen dat elke kans op een normale toekomst, zoals jullie die hebben,vergane hoop is. Dat ik me de rest van mijn leven zo blijf voelen. Dat is zwaar en moeilijk, maar ik moet dit doen om me voor te bereiden op wat er evt gaat komen....
Afleiding: In de dagen vlak voor de scan probeer ik zoveel mogelijk aan andere dingen te denken en te doen alsof er niks aan de hand is. Ik lach en grap en doe wat ik altijd doe....alles om niet aan de uitslag te denken. Bezig blijven, onnodig poetsen, winkelen, maakt niet uit wat. Ik realiseer me nu ook dat ik niet een normale 28 jarige meid ben...Dit merk ik met alles wat ik doe. In welke situatie ik me ook bevind, ik voel me anders dan de anderen. En dat is confronterend , en pijnlijk. Mijn leven is anders dan dat van mijn vriendinnen, en ik sta er alleen in. Mijn leven draait om ziekenhuizen en chemo en slapen, moe zijn en vooral niet leven maar overleven. Ik kan niet net als een moeder met andere moeders praten over hoe leuk de kinderen wel niet zijn, of hoe we dezelfde hobby hebben. Ik ben de enige in mijn omgeving die hier nu doorheen gaat en ook dat is moeilijk.
En ook al heb ik mijn ziekte geaccepteerd, en weet ik dat ik hoe dan ook dit aankan, zou het erg fijn zijn als er niet 2-wekelijks giftige stofjes door mijn adres werden gepompt! Afleiding, dat heb ik nodig!!! Om aan deze dingen niet te denken. Erover praten is moeilijk, en ook al weet ik dat niemand het raar vind als ik eens in huilen uitbarst, het is moeilijk om dat te doen. Het is moeilijk om me kwetsbaar op te stellen, en mijn tranen de vrije loop te laten. Acheraf voel ik me dan vaak rot dat ik iemand heb laten schrikken of bang heb gemaakt. Maar ook dit is puur zelfbescherming.Ik moet dit zo doen anders lukt het me niet.Ik moet sterk zijn, voor mezelf. Anders kom ik deze zenuwslopende dagen niet door.Dit is mijn overlevingsmechanisme....
Kwetsbaar: Deze dagen merk ik dat ik veel kwetsbaarder ben dan normaal. Ik kan niks hebben en schiet om niks uit mijn slof. Ik merk ook dat ik in mijn hoofd alle mensen langs ga die belangrijk zijn in mijn leven op dit moment, en dankbaar ben dat ik zoveel mensen om me heen heb die zoveel om me geven. Dan bedenk ik weer hoeveel geluk ik ook heb! Hoe dankbaar ik ben voor al deze mensen in mijn leven. En ook hoe blij ik ben dat ze begrijpen dat ik af en toe een bitch ben nu, of erg stil ben, en snappen dat dat niet zo bedoeld is. Dat ik me zelf af en toe geen raad weet met mijn emoties, vooral met zo'n scan en de uitslag ervan in het vooruitzicht. Ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat dit de moeilijkste tijd in mijn leven is, en die misschien alleen nog maar erger zal worden. Het is elke dag een strijd om positief te blijven, en gewoon verder te gaan met het dagelijks leven. En ik ben een strijder, dat weet ik nu! Ik heb zoveel geleerd over mezelf de afgelopen maanden, en zoveel al overwonnen. Ik ben stiekem eigenlijk best wel trots op mezelf....
Zoals jullie zien gaan de emoties alle kanten op, maar ik kom er zo wel doorheen. Dit is mijn manier om door te kunnen gaan, zonder helemaal gek te worden. Ik hoop dat jullie een klein beetje snappen wat er de afgelopen week door mij heen is gegaan. Dankjullie wel allemaal voor jullie onvoorwaardelijke steun!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten