Slapeloosheid...

Het is 4.30 uur 's nachts en ik lig al sinds half 1 wakker in bed. Te denken aan alles.
Aan het laatste half jaar en wat er allemaal gebeurd is.......de tranen stromen.....
Tranen van geluk, verdriet en boosheid.
Zo snel als het begonnen is , is het ook weer voorbij. Ik herhinner me mijn eerst ziekenhuisopname nog, en de woorden van de arts: "Wij denken aan lymfeklierkanker." De tranen, het ongeloof, de angst....
Ik heb werkelijk geen idee hoe ik het afgelopen half jaar ben doorgekomen.....
Zoveel mensen noemden me moedig, sterk, een vechter........maar om heel eerlijk te zijn heb ik nooit gedacht dat ik beter zou worden. Dat is denk ik ook waarom het niet doordringt....We hadden het wel eens over de kerstdagen, of oud en nieuw,  maar ik had eigenlijk nooit gedacht dat ik daar nog bij zou zijn...
De afgelopen 6 mnd waren een emotionele hel. Nog nooit in mijn leven ben ik zo lang zo ontzettend bang geweest. Ik heb gedachten gehad die niemand ooit zou moeten hebben, en ik wens dit mijn ergste vijand nog niet toe!
En nu ben ik "beter". Iedereen is blij dat t achter de rug is. Ik ook, maar het besef is er niet.
Mijn hoofd weet dat ik gezond ben, maar mijn hart voelt het niet. 
Je hoort of leest wel eens dat mensen zeggen dat kanker een "geschenk" is....Nou zover zou ik lang niet willen gaan, maar het heeft me ook een hele hoop goede dingen gebracht! Ik ben sterker dan ik ooit voor mogelijk had gehouden, en dat geeft me het vertrouwen dat ik alles aan kan!
Ik ben ook ontzettend trots op Lars, en hoe hij met de situatie is omgegaan. Ook voor hem is het een hel geweest.
Nu moet ik me focussen op mijn herstel. Ik ben nog lang de oude niet en het zal ook nog wel een tijd duren voor ik alles een plaats kan geven. Voor nu probeer ik te genieten van de goede uitslag, en wat de toekomst brengt zien we dan wel weer....