Deze week alweer #5

De afgelopen paar dagen voel ik me alweer een stuk beter gelukkig, en de koorts is ook weg. Dus dat probleem hebben we weer getackeld gelukkig! Verder eigenlijk weinig interessants gebeurd. Gewoon de dagelijkse bezigheden. Weinig slapen, dus veel tijd om na te denken. Met al dat denken zijn er toch wel wat dingen die ik ff kwijt wil.
Wat een verandering heeft deze ziekte teweeg gebracht in mijn leven zeg. En dan wel op alle vlakken, zowel positief als negatief. een jaar geleden had ik het me niet eens voor kunnen stellen.Ik zal even wat dingen op een rijtje zetten.

Genieten:
Op het moment dat ik hoorde dat ik kanker had was genieten iets waarvan ik dacht dat ik het nooit meer zou kunnen. Niets bleek echter minder waar! Ik denk, of eigenlijk ik weet dat ik nu nog veel meer geniet dan vantevoren. Klinkt allemaal erg cliché maar t is wel zo. Ik kan nu echt intens genieten van hele kleine dingen. Dingen die een gezond iemand waarschijnlijk vaak voor lief neemt. Dingen als eten, mooi weer, douchen, me goed voelen of slapen zijn ineens iets om intens van te genieten. Gweoon een hele nacht slapen, of alleen al het in slaap vallen, HEERLIJK!! De smaak van sommige dingen, zelfs iets stoms als een glas yogho kan aanleiding zijn voor een intens genietmomentje. Mooi weer, de zon, ik kan jullie niet uitleggen hoe leker het voelt doe zon op mijn huid. Daarnaast zijn er natuurlijk nog veel meer dingen waar ik van geniet, maar dan wordt dit een erg lange blog hihhi.

Vrienden/familie/kennissen:
Dit is waarschijnlijk een van de belangrijkste veranderingen in mijn leven. Hierin zijn een hoop positieve maar ook een aantal negatieve veranderingen aan de gang.
Ze zeggen wel eens dat je in deze tijd je echte vrienden zou leren kennen, en naief als ik ben, dacht ik niet dat dat bij mij zou gebeuren. Helaas ontkom ook ik niet aan de dans. Over het algemeen is mijn familie sowieso erg betrokken in mijn ziekteproces. Helaas hebben we ook al teveel ervaring met deze rotziekte. Ik heb er ontzettend veel steun van dus daar ben ik erg blij mee.
Ik merk dat er in mijn vriendenkring wel veel verandert is. Sommigen hebben aan mij echt laten zien dat ze er voor me zijn, dag en nacht elke dag. Alles doen ze voor me.Poetsen/koken/lachen/huilen en gewoon mij bezighouden =]Wat een zegen is dat! Ook al had ik dat niet anders verwacht ben ik toch ontzettend blij dat deze mensen deel uit maken van mijn leven. En wat veel mensen zich niet realiseren is dat "er zijn" niet betekend dat je elke dag op bezoek moet gaan. Gewoon dat smsje, of dat telefoontje om ff te checken hoe het gaat is al genoeg. Ik weet gewoon dat wat er ook gebeurt, ik kan altijd op die persoon terugvallen en in deze situatie is dat zo ontzettend belangrijk.
Er zijn ook vrienden ook geinterresseerd zijn in hoe het gaat, maar die ik niet zo vaak zie. Dat geeft helemaal niks! Ik begrijp best dat iedereen zijn eigen leven heeft, en geen tijd of zin heeft om 3x per week langs te komen. Maar ook die mensen bellen of smsen mij regelmatig en laten toch weten dat ze aan mij denken. En ook dat is super!
Maar er zijn ook vrienden waar ik eigenlijk vrijwel niks van hoor. En dat doet pijn. Deze mensen zie ik weinig tot niet meer, en sommigen smsen sporadisch eens hoe het gaat. Waarom? Ik weet t ook niet....vinden ze het moeilijk?Eng? Weten ze niet wat ze moeten zeggen?Durven ze niet op bezoek te komen? Wie zal t zeggen he, ik vind t alleen erg jammer en t maakt me eigenlijk ook wel boos af en toen. Waarschijnlijk omdat ik dit niet verwacht had. En niet gehoopt had natuurlijk.  En dan denk ik wat moet ik hier nu mee??? Moet ik ze bellen en vragen wat er aan de hand is? Waarom ze niks meer laten horen? Nee, ik verrek t ook!! Ik heb GVD wel wat anders aan mn hoofd nu. Moeilijk voor hun.......wat dacht je van mij??? Ik vraag hier niet om allemaal..... Als ik hier nu dood lag te gaan dan kon ik t nog snappen ja, maar ik voel me ook nog goed. En ik zie er op mn kale knikker na nog redelijk goed uit ook al zeg ik t zelf. Is het dan teveel gevraagd om es af en toe te bellen of een sms ste sturen? En dan niet alleen voor mij maar ook voor Lars.
En begrijp me niet verkeerd, ik wil niet zielig gevonden worden, maar dit zijn mensen waar we voor ik ziek werd wel regelmatig contact mee hadden. En nu? nagenoeg niks meer.
Misschien ben ik ook wel erg hard nu, en moet ik wat meer begrip tonen. Maar ik kan dat gewoon niet begrijpen.Er zijn collega's waar ik nog meer van hoor. Zal wel aan mij liggen....

Mijn dagelijkse leven:
Ook hierin een grotte verandering natuurlijk. Van een normaal woon-werk leven, naar een ziekenhuis leven.
Eigeblijk is het ritme nu ver te zoeken. Ik ben snachts wakker en slaap vaak een gat in de dag. Ontzettend vervelend. Verder leef ik van chemo naar chemo nu ipv van weekend naar weekend. Niks hoeft, ik hoef niet te werken, dus ook niet op te staan 's morgens. Dus nu moet ik ondanks dat toch proberen een normaal ritme aan te wennen. En dat lukt niet altijd even goed moet ik bekennen =] Ik ben zo blij als ik weer gewoon kan gaan werken, kan niet wachten!!

Mijn lijf:
Ook dit is een grote verandering. Voor ik ziek werd dacht ik altijd dat als je je goed voelt, dan is er niks aan de hand. Na de diagnose veranderde dat echter volledig! Bij alles wat ik voel ben ik in opperste staat van paraatheid. Zelfs dingen die ik vantevoren ook al had geven me nu de grootste stress. Zoals vanmiddag....ineens flinke hoofdpijn. De eerste keer sinds ik ziek ben. Meteen schrik ik dan terwijl ik vantevoren bijna elke dag hoofdpijn had. Deze week had ik een bult in mijn nek die jeukte. Gweoon een muggenbult, maar op dat moment schrik je je kapot. In de douche ga ik mijn klieren navoelen, gewoon dat soort stomme dingen. Ik maak mezelf gek ermee maar kan t niet helpen. Ik vertrouw mijn lijf niet meer. Het heeft me verraden, en ik ben bang dat ik t nooit meer kan vertrouwen.
Verder natuurlijk mijn uiterlijk. Ten eerste mijn kale hoofd. Ik ben er inmiddels wat aan gewend, maar t blijft niet leuk om te zien. Elke keer als ik mezelf zie herhinnert het me aan het ziek zijn. Kan niet wachten tot mijn haren terug zijn, gewoon om me wat beter te voelen over mezelf. Daarnaast mijn gewicht ntuurlijk. Sinds de diagnose ben ik flink aangekomen. En ondanks dat ik vantevoren ook niet smal was, vind ik t toch vervelend. In combinatie met de haren zorgt het ervoor dat ik me toch minder lekker in mijn vel voel. Heb nu de fut en energie er niet voor om er wat aan te doen, het is makkelijk om t te negeren =] Misschien is dit na de behandeling wel een stimulans om er wat aan te doen!


Er zijn dus nogal wat dingen veranderd in mijn leven de laatste maanden, en gelukkig veel meer positief dan negatief. Het negatieve hoort er ook bij he, het kan niet alleen maar feest zijn zullen we maar zeggen. Al met al ben ik erg gelukkig met mijn leven nu, hoe gek dat ook klinkt.
Donderdag alweer chemo 5 van 8 en dan gaat het hard richting het einde van de behandeling!!!