Sinds de laatste chemo gaat t eigenlijk verbazend goed. Ik maakte me nogal druk over een evt terugval maar die is tot op heden uitgebleven gelukkig. Ik voel me prima!
Natuurlijk nog niet te vroeg juichen, want vandaag is mn laatste dag met prednison. Het kan dus heel goed zijn dat ik morgen wel een dip krijg maar goed dat zien we dan wel weer.
Gisteren lekker naar Sittard geweest en daar een paar uurtjes(!!!) rondgewandeld en geshopt. Heerlijk weertje was t en het ging eigenlijk heel goed. Niet kortademig geweest niks. Toen we thuiskwamen was ik wel moe natuurlijk maar niet dat ik nu dacht dat ik teveel had gedaan.
Heb gewoon weer een stuk meer energie en dat voelt geweldig!! Eindelijk wordt ik weer een beetje mn oude zelf, t heeft ook lang genoeg geduurt allemaal.
Ik moet wel opletten dat ik nu niet ineens teveel hooi op mn vork ga nemen natuurlijk. Ik merk dat nu ik meer kan ik ook meer wil. Krijg spontaan zin om de keuken uit te soppen en dat soort akelige toestanden =]
Probeer me aan te wennen gewoon dingen te gaan doseren. Niet alles tegelijk maar beetje voor beetje, en dat gaat prima.
Ga ook vanaf nu elke dag een stukje wandelen. Al is t maar een kwartiertje. Is goed voor mn weerstand, en ook voor mn trombose natuurlijk. Ik zal toch nog wel een flinke tijd thuiszitten voor ik weer ga werken, dus dan kan ik me zo mooi bezighouden.
Ik merk dat ik stiekem al begin te denken aan mijn leven NA kanker, en dat beangstigt me wel een beetje. Die scan zit eraan te komen en ik heb er eigenlijk gewoon een heel goed gevoel over. En dat is ook goed natuurlijk, maar te positief wil ik ook niet zijn. Dalijk valt het toch tegen, en dan is de knal alleen maar groter natuurlijk. Beetje dubbel allemaal ik weet t maar is een stukje zelfbescherming voor mij.
Van de ene kant denk ik: mijn gevoel heeft het tot op heden altijd goed gehad. Toen ik dacht dat t foute boel was, was t dat ook, en als ik dacht dat t beter ging, ging t ook beter. Dus ik durf er wel een beetje op te vertrouwen, maar toch in mijn achterhoofd grrrrrr. Zal ook wel normaal zijn natuurlijk allemaal.
Mijn haren beginnen ook echt te groeien nu. Heb altijd nog wat haar gehad alleen heel dun, en nu zit er echt een hele laag donshaar tussen. En dat is de voorbode van echt haar natuurlijk.
Wat zal dat een genot zijn als ik geen doekje of mutsje meer ophoef. Kan niet wachten!!!
Het gaat dus eigenlijk gewoon prima met me dus laten we hopen dat de stijgende lijn zich voortzet!!!!
Tot slot wil ik nog even iedereen ontzettend bedanken voor alle lieve kaartjes die ik nog gekregen heb!!! Zelfs van mensen die ik helemaal niet ken, en dat is echt hartverwarmend en een hele grote steun voor ons!!!
Ontzettend bedankt voor jullie lieve woorden en steun in deze moeilijke tijd.
Hoi Linda,
BeantwoordenVerwijderenHet is echt leuk om te lezen dat het je goed gaat.
Op het moment kan ik dat natuurlijk niet zeggen, maar het is wel iets om naar uit te kijken.
Ik snap je helemaal als je zegt dat je positief wilt zijn ,maar ook niet te positief.
Maar ik denk dat je gevoel wel mag en kan vertrouwen, maar het kan ook nooit kwaad om realistisch te blijven.
Maar zo jou een beetje kennende kan ik je inschatten als iemand die dat zeker doet en dat beetje angst is volgens mij niet meer als normaal.
Toch vind ik dat je heel vrolijk en blij overkomt in je verhaal en dat geeft mij al genoeg redenen om een glimlach op mijn gezicht te zetten.
Het is inderdaad heel hartverwarmend en heel fijn om reacties te krijgen van mensen die je niet kent en wie weet mag je deze mensen ooit nog eens in hecht ontmoeten en dan weet je uiteindelijk wie er altijd over je schouder heeft meegekeken.
Het zijn juist de kleine dingen die het meeste met een mens doen en die de grootste impact maken.
Maar ik kan alleen maar zeggen dat ik je een schitterend persoon vind en een grote kanjer, want in mijn ogen doe je het en heb je het echt geweldig gedaan en dat mag best wel eens gezegd worden.
Ik ken je dan wel niet in persoon, maar ik wil je toch bij deze een knuffel geven en een hartverwarmende groet, Liefs Alan
Hoi kanjer van een Linda,
BeantwoordenVerwijderenKwam je blog tegen en met verbazing lees ik al je ervaringen.Dat me dit allemaal boven me hoofd hangt had ik me niet kunnen voorstellen.Eerst even voorstellen,sorry.Peter 51 jaar vader van 3 zonen 24,22 en 18(alle nog thuis wonend....pff) jaar,26 gelukkige jaren getrouwd met Yolanda.
Ik heb afgelopen dinsdag dezelfde diagnose gekregen.Ik ga volgende week aan een kuur van 8 behandelingen chemo beginnen.Zit nog steeds in een ontkenningsfase en denk eigenlijk dat het iemand anders is die dit allemaal moet aanhoren.Jouw blog heeft ervoor gezorgd dat ik er anders tegenaan moet gaan kijken.bedankt daarvoor.
En dat gezinnetje voor jullie komt er zeker wel,want betere ouders kunnen die kinderen niet wensen. Veel gezondheid en kracht toegewenst Peter