Update

Nou ik zal maar eens een kleine update geven van de situatie tot nu toe. Ik zal dit dag voor dag doen zodat jullie een beetje snappen hoe het verlopen is.

Dag 1:
 Ik ben zondagochtend vroeg dus opgenomen, rond 10 uur was ik op mn kamer. Dan begint de ellende, Ieder uur controle, hartfilmjes enz enz. Eeen buisje of 20 bloed afgenomen, en een bloedkweek. Daar kunnen ze aan zien of je een bacterie in het bloed hebt. dat duurt 3 dagen, verder waren alle uitslagen goed.
Deze dag ook meteen met een breed spectrum aan antibiotica gestart, Over het algemeen voelde ik me niet lekker maar ik kon wel nog gewoon zelf lopen en zo.

Dag 2:
De hele nacht geen oog dichtgedaan omdat ze ieder uur bloeddruk, temperatuur en zuurstof gehalte kwamen meten, De temp en de hartslag lagen veel te hoog, Hartslag in rust rond de 150, en temp tot 39.8
In de loop van deze dag ben ik erg hard achteruit gegaan. Zo erg zelfs dat gesproken werd over Intensive Care, Ze wilden die avond nog een CT van de longen maken op te bekijken wat mijn klachten nu veroorzaakte. Ik kon werkelijk niks meer, kreeg totaal geen lucht, Lag alleen maar in bed te vernevelen voor wat verlichting. Praten ging niet meer, ik at niet meer en kon niet meer uit bed.
Op tijd van een halve dag was ik ineens dood en doodziek. Aan iedereen die me gezien heeft kon ik zien dat ze zichtbaar gechrokken waren, en ik ook trouwens. Ook de artsen maakten zich ernstige zorgen omdat ik zo hard achteruit ging.
Uit de scan kwam naar voren dat ik een dubbele longonsteking heb, en om precies te bepalen welke bacterie die veroorzaakt moest er een bronchoscopie gedaan worden. Dan gaan ze met een slang met camera je longen on, en spoelen de longen dan. Uit dat spoelvocht kan dan bepaald worden welke bacterie het zou zijn. Ik gevraagd of dat onderzoek niet onder narcose kon, het leek me nl niet echt prettig, en zeker als je al niet kunt praten van de kortademigheid,
Narcose was in mijn geval geen optie vanwegen de kortademigheid dus helaas pindaakaas. Toen vroeg ik me af waarom zon onderzoek eigenlijk nog nodig was. Ze wisten immers toch al dat het longontsteking was. Uiteindelijk is de altijd vriendelijke DR Demandt bij mij langsgekomen om het te bespreken. Ik kon alleen schrijven op dat moment,niet praten.
De reden van het onderzoek was dt ze precies wilden weten welke bacterie ivm met een gerichtere behandeling, Ze  gaf weer aan dat ik ernstig ziek ben, en begonw er over de intensive care , Toen begon ik m toch ook ff te knijpen mogen jullie best weten.
Om 12 uur was het dan zover... de scopie. Lichtelijk in paniek kwamen we daar aan, en zouden ze eerst mijn keel verdoven. Nou wat een HEL. Wat een vervelen kutonderzoek. Ze verdoven met een spray. Een iemand houdt met een gaasje je tond vast en trekt dezen naar buiten, en je moet je mond wijd open doen en door ademen. Ze sprayen dan in je keer een seconde of 5, en je ligt daar te kokhalzen en hoesten op t kotsen af. Dit herhalen ze 3 keer. Daarna een andere spray, die prikkelt een beetje mevrouw.......Mijn god een beetje. Das wel echt een understatement. Daarna neemt men een dun flexibel kromme naald om de stembanden te verdoven. Dat ding duwt hij helemaal in je strot dus weer half kotsen op de tafel en ik kreeg steeds minder lucht.
De bedoeling was dat ik wakker zou zijn maar van de minimale beetje dormicum dat je toegdiend krijgt lag ik al in coma. Ik was uitgeput. Het onderzoek op zich, wat ook niks meer voorsteld als je verdooft bent, heb ik dus niet  meegekregen. Wat ik wel weet is dat je me met geen stok meer aan zon onderzoek zal zien meedoen.
Die middag knapte ik ineens  wat op, ik kon weer wat praten maar dat was van korte duur. Vanaf die avond ging t weer bergafwaarts.

dag 3: 
Was een dagvan wachten op de uitslag van longspoeling, Deze zou hopelijk diezelde dag nog bekend zijn, Uit de bloedkweek die eerder was afgenomen was ook wat naar voren gekomen, Ik heb soiweso een bacterie in mijn bloed, en daarnaast verdachten ze me van de PCP bacterie voor de longen, Is gewoon botte pech dat ik ze allebei heb. de antibiotaica werd alweer veranderd, en ze gingen uit voorzorg ook al met behandeling voor die PCP bacterie werken.
Ik voelde mij overall wel iets beter maar die kortademigheid blijft. Maar het was duidelijk dat iedereen zich flinke zorgen maakte.

Dag 4:

Vandaag de uitslag gehad en jawel hoor t is PCP.Heb ik weer. De koorts wil maar niet omlaag en ook mijn hartslag blijft torenhoog.hij komt maar niet onder die 120. Praten gaat ook nog niet zo makkelijk helaas, moet me echt concentreren om goed te ademen. Lars had er ook ineens genoeg van en eiste dat de arts kwam kijken omdat ik toch weer achteruit ging. Met name is het probleem dat ik erg veel moet plassen. Ik drink veel water, en natuurlijk al die infusen. Daarnaast is er het niet eten probleem. Sinds ik hier lig heb ik een banaan en een mandarijn gegeten. that's it. Ben 5 kg afgevallen. Nou kan ik t hebben maar ik moet wel eten natuurlijk. het lukt gewoon  niet, ik krijg gewoon te weinig lucht dan. Dus zijn we sinds vandaag volledig over op vloeibare voeding. 6 flesjes nutridrink per dag.
Gewoon naar de wc gaan lukte al 2 dagen niet meer, zelfs niet met hulp. het is al een gevcht voor mij om gewoon rechtop te gaan zitten. Dus ik had al geregeld dat er een po-stoel (schrijf je dat zo ?) op mijn kamer werd gezet. Maar nu gaat zelfs dat niet meer. Er zijn momenten bij dat ik echt denk dat ik van mn stokje ga alleen al van het op de bedrand zitten. Dus had ik me bedacht maar te vragen voor een catheter. Wel zo makkelijk, ook aangezien Lars diegene is wat mij steeds moet helpen. Die jongen doet werkelijk alles voor mij!! Meer nog dan je zou moeten verwachten hoor, niks is m teveel. En hij heeft het er echt erg moeilijk mee, ik zie t aan hem. God, wat zal t ook een onmacht gevoel moeten zijn om mij zo te zien. Ook voor mijn ouders en Randy. En wat wil ik iedereen bedanken die ons zo helpt in deze kuttijd. Al is het maar een warme maaltijd voor Lars, echt dankjulliewel dat jullie ook zo goed voor hem zorgen. Dat neemt ook wat zorgen bij mij weg.

Dag 5 (vandaag):
Nou vandaag gaat wel een stuk beter geloof ik, durf niet te hard te juichen want kan ook zo weer omslaan natuurlijk, De eerste nacht achter de rug dat ik onder de 38 graden ben gebleven met de koorts. YAY, dat betekend dat er in ieder geval iets zijn werk doet. Verder is het ook de eerste nacht dat ik eindelijk iets heb geslapen. Ik zat gewoon te knikkebollen gister zo moe was ik. En nu voel ik me redelijk. Krijg iets meer lucht, in elk geval genoeg om een beetje te praten. Heb honger, en mijn hartslag was ook lager namelijk 105. Al met al een goed teken dus.
Nou hoorde ik gister dat de antibiotica die ik krijg 2 tot 3 weken gaat duren. Dus het kan goed zijn dat ik hier nog wel ff lig. En blij toe hoor!! Ik had niet thuis willen zijn toen ik zo slecht werd ineens.

Dan moet ik de kamer maar een beetje opleuken. Dus alle kaartjes, balonnen, zelfgemaakte tekeningen zijn welkom!! Liever geen bloemen meer. Is niet zo heel goed voor me nu. Die mogen weer als ik thuis ben hihihihiihih. Voor diegene die langs willen komen Ik lig in het OMC afd. Oost 53 kamer 21. Ik kan niet zo heel goed drukte om me heen verdragen nu dus als er teveel mensen zijn zijn zullen jullie elkar een beetje af moeten wisselen.