En nu nog 8 dagen wachten....

Vanochtend op tijd op om naar het ziekenhuis te gaan voor mijn scan. Buiten was het door de aangevroren sneeuw spekglad, dus lekker op tijd vertrokken. Eenmaal aangekomen in het OMC moest eerst de PAC aangeprikt worden dus op naar het oncologisch dagcentrum. Poeh het was weer druk, een hoop nieuwe gezichten. Er zal een man die ook Non-hodgkin had. Als expert op dat gebied zag ik dat meteen aan de chemozakjes die aan zijn kapstok hingen. Ook nog een vrij jonge man.

Eenmaal aangesloten op mn infuus kon ik naar de afdeling Medische beeldvorming waar  ik a la minute geholpen werdt. Bleek dat er alleen een scan van mn longen gemaakt werdt. Dat vind ik maar vreemd persoonlijk, maar het zal wel zijn omdat t daar ooit begonnen was bij mij. Dan zal t daar ook wel weer als eerste beginnen als het terugkomt denk ik.
Binnen 10 min stond ik weer buiten, en nu is het wachten geblazen. Wachten tot 8 februari. Pfff beter dan zo heel lang.....Begin nu ook wel flink te zenuwen. Hoe meer ik eraan denk hoe erger het wordt.

Vandaag was ook de eerste thema bijeenkomst van Herstel&Balans. Ik wist niet goed wat ik kon verwachten, maar ik vond het erg interessant eigenlijk.
Het thema van vandaag was omgaan met gevoelens en gedachten na kanker. Het gesprek wordt geleidt door een psychologe, en verder doen wij eigenlijk zelf de gesprekken. We hebben het gehad over dingen die goed gaan in ons leven op dit moment en natuurlijk de dingen die slecht gaan.
Wat mij erg opvalt is dat we er toch allemaal anders mee omgaan. Ook zijn er verschillende dingen die we als het nadeligst ervaren.
Voor mij is dat met name het psychologische gedeelte. De angst dat het terugkomt, de woede dat mij dit is overkomen, en accepteren dat op 8 juni 2011 mijn leven voor altijd verandert is.
De fysieke dingen als pijn en vermoeidheid kan ik wel mee leren omgaan.
Begrijp me niet verkeerd, het gaat steeds beter maar wel met babystapjes hoor. Zo goed het de ene dag gaat, zo slecht gaat het de dag erna. Er zijn dagen dat alles in mijn hoofd draait om kanker. Dan krijg ik het gewoon niet uit mijn hoofd. En dan zijn er dagen dat ik er soms urenlang niet aan denk....heerlijk is dat! Waarschijnlijk wil ik gewoon te veel, te snel. Het is pas 3 mnd natuurlijk.
Bij H&B was een mevrouw aant vertellen dat ze dacht dat je er na 10 jaar bijna niet meer aan denkt. Laten we het hopen!! Je wordt er zo moe van, van al dat gepieker. Mijn hele lijf voelt verkrampt aan en ik kan me de laatste keer niet herhinneren dat ik eens lekker heb kunnen ontspannen.
En ik heb dat zooo nodig. Gewoon ff helemaal nergens aan denken........lekker relaxen.

Al met al was de themabijeenkomst best intens, en je hoort zoveel verschillende dingen dat het je af en toe gewoon ff duizelt. Ik moet zeggen dat ik dit vermoeiender vond dan het gewone sporten. Ik was helemaal bekaf, uitgeteld toen ik thuiskwam en heb alleen nog maar op de bank gehangen.

Ik ben er nog lang niet, maar met kleine stapjes gaat het steeds beter. Ik kom er wel.....